All Chapters of ของเล่นคนใจร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ขวับ! ทั้งไมเนอร์และฝันดีหันขวับไปมองยังที่มาของเสียงอย่างพร้อมเพรียง ร่างสูงของใครบางคนเดินยิ้มมาหยุดตรงหน้าคนตัวเล็ก ซึ่งเป็นคนที่เธอนั้นรู้จักเป็นอย่างดี ส่วนไมเนอร์นั้น...มันเป็นใคร?“คุณแผ่นดิน?” เสียงหวานเอ่ยเรียกคนมาใหม่ด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าจะมาเจออีกคนที่นี่ แม้จะอดสงสัยไม่ได้แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป“มาคุณอะไรกัน” แผ่นดินดีดนิ้วลงที่หน้าผากมนเบา ๆ อย่างไม่แรงนัก บอกหลายครั้งแล้วแต่เธอก็ไม่เคยจำว่าอยู่ข้างนอกให้เรียกเขายังไง“แหะ~ พี่แผ่นดิน” แผ่นดินเคยบอกกับเธอไว้ตั้งเจอกันช่วงแรก ๆ เขาขอให้เธอเรียกพี่แทนเรียกคุณ ฝันดีได้ยินแบบนั้นก็ปฏิเสธทันที แผ่นดินคือเพื่อนสนิทของฟินิกซ์ คนที่เป็นถึงประธานบริษัทเจ้านายเธอเลยนะ จะให้มาเรียกเหมือนคนสนิทกันมันคงจะเป็นไปไม่ได้ แผ่นดินเห็นหญิงสาวมีท่าทีลำบากใจจึงยื่นข้อเสนอใหม่ให้นั่นก็คือ.. เวลาอยู่ข้างนอกให้เรียกเขาพี่ตามที่บอกไปตอนแรก ส่วนคุณให้เรียกเฉพาะตอนที่อยู่ในที่ทำงานเท่านั้น ฝันดีคิดจะค้านแต่สุดท้ายก็ต้องรับปากในที่สุดเมื่อเขาใช้ไม้เด็ด“แล้วนี่มาเที่ยวเหรอ” เขามองดูเธอก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับรอยแดงบริเวณลำคอหญิงสาว แม้มัน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“แกนะแก ถ้าเป็นแบบนี้อีกฉันจะทุบให้หลังหักเลยคอยดู” ใยไหมบ่นให้เพื่อนตัวดีที่หายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว เธอก็เป็นห่วงแทบตายกลัวคนจะหลอกเพื่อนไปฆ่า ฝันดีเพิ่งติดต่อเธอกลับวันที่ไปเที่ยวทะเล แล้วนี่ก็เป็นวันแรกที่หญิงสาวกลับมาทำงานตามปกติ เลยต้องมานั่งฟังเพื่อนใยไหมบ่นอยู่แบบนี้กลางศูนย์อาหารในบริษัท“ขอโทษ”“ต่อไปนี้จะไม่พาไปเที่ยวอีกแล้วถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันก็เป็นห่วงแทบตาย” ถ้าแม่ฝันดีไม่บอกก่อนว่าเจอเพื่อนแล้วเธอจะไปแจ้งความจริง ๆ“ฉันก็กลับมาแล้วไง ไม่เป็นอะไรด้วยเห็นไหม”“ยังจะมีหน้ามายิ้มอีก”“อย่าบ่นเยอะสิตีนกาขึ้นเลยเห็นไหมน่ะ” ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวัน ทั้งสองไม่ได้ออกไปทานข้าวข้างนอกแต่ลงมานั่งทานที่ศูนย์อาหาร วันนี้รู้สึกว่าคนเยอะแปลก ๆ ทั้งที่ปกติคนชอบออกไปข้างนอกกันมากกว่าเพราะอาหารที่บริษัทรู้สึกว่าจะไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่ คนเลยไม่นิยมมาทานกัน แต่วันนี้เหมือนว่าทุกคนจะอยู่กันเยอะกว่าทุกวันซึ่งไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่แล้วทั้งสองก็ต้องเงียบแล้วหันมองไปยังเสียงเอะอะโวยวายที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ“เขามุงดูอะไรกัน” ใยไหมหรี่ตามองกลุ่มสาว ๆ ที่ยืนชะเง้อเหมือนกำล

คอนโดไมเนอร์ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถ พร้อมกับเดินอ้อมไปเปิดฝั่งที่หญิงสาวนั่งอยู่ ฝันดีนั่งกอดอกตัวเองไม่ยอมลงแต่อย่างใด ทำให้ไมเนอร์เริ่มหงุดหงิดกระชากตัวเธอลงจากรถอย่างแรง หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลงไปที่พื้นจนเข่าเธอกระแทกไปกับพื้นปูนทำให้ถลอกแล้วมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย“อ๊ะ!” ปากเล็กร้องออกมาด้วยความรู้เจ็บจี๊ดบริเวณหัวเข่า เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่เอาแต่นิ่งมองมายังเธอเช่นเดียวกันก่อนที่เขาจะเอ่ย“จะเลิกอวดดีได้หรือยัง” เขาถามโดยไม่สนว่าตอนนี้เธอกำลังเจ็บอยู่หรือเปล่า“แล้วคุณเป็นบ้าอะไรลากฉันมาด้วย!” ฝันดีเองก็เริ่มจะหมดความอดทนกับผู้ชายคนนี้แล้วเหมือนกัน ไม่เข้าใจว่าเขาจะลากเธอมาด้วยทำไม“ลากมาสั่งสอนไง สั่งสอนให้รู้ว่าอย่าอวดเก่งกับฉัน” เขาเอ่ยเสียงเย็น เธอพยศใส่เขาเกินไป อายุเขาและเธอก็ห่างกันพอสมควรแต่หญิงสาวกลับทำตัวปีนเกลียวไม่เลิก“อย่าลืมสิว่าคุณกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกัน อีกอย่างเรื่องคืนนั้นฉันก็แค่อยากลองเฉย ๆ ไม่ได้อยากจริงจังด้วยสักหน่อย การที่คุณทำแบบนี้ มันเหมือนว่าคุณนั่นแหละที่ติดใจฉัน” แม้จะเจ็บสักแค่ไหนแต่เธอก็จะไม่ทำตัวอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด คนอย่างเ

“ทำดี ๆ สิ ฉันเจ็บนะ!” ฝันดีโวยวายเมื่อเขาไม่ตั้งใจทำแผลให้เธอดี ๆ ไมเนอร์นั่งหน้าบึ้งอยู่ที่พื้นห้องนั่งเล่น เขาใช้สำลีเช็ดฆ่าเชื้อรอบแผลอย่างไม่เต็มใจมากนัก มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเขานักหนาที่ต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้ “ก็ดีแล้วไหมวะ” เขาเงยหน้าเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน ตั้งแต่มานั่งตรงนี้เธอใช้เขาราวกับเป็นทาสอย่างนั้นแหละ สรุปใครเอาใครมาทรมานกันแน่วะ “แต่ฉันเจ็บ” มือเขาหนักจนเธอต้องชักเท้ากลับ แต่เขาก็ยังเป็นเขาที่ดึงไปทำต่อ “ตอนฉันเอา ไม่เห็นโวยวายแบบนี้” ของเขาใหญ่กว่าสำลีนี้ตั้งเยอะ ไม่เห็นเธอโวยบ้าง “ก็มันไม่รู้สึก” “ว่าไงนะ?” การที่เธอพูดมาแบบนี้ นั่นหมายความว่าเธอกำลังดูถูกลูกชายเขา “รีบทำ” “เธอบอกว่ามังกรฉันเล็ก” “ไหนมังกร” “ลูกชายฉันไง” “อ้าวเหรอ ฉันคงเข้าใจผิดเอง” “ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!” ไมเนอร์พรวดพราดลุกขึ้นผลักหญิงสาวนอนราบไปกับโซฟา ตามด้วยเขาที่ขึ้นไปคร่อมตัวเธอเอาไว้ ฝันดีมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่มันก็แค่แวบเดียวเท่านั้นก่อนจะกลับมาเป็นปกติ “ทำไม กลัวเหรอ พอฉันเอาจริงขึ้นมา ไม่เห็นปากเก่งอีกล่ะ” “คุณมีอะไรน่ากลัว” คนตัวเล็กกลั้นใจพูดออกไปแม

เช้าวันต่อมาร่างสูงที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงพลิกกายไปอีกฝั่งที่คิดว่ามีหญิงสาวนอนอยู่ข้างกาย เขายื่นมือหมายจะคว้าตัวเธอมากอด ทว่ากลับพบกับความว่างเปล่า ร่างสูงผงกหัวมองหาอีกคนด้วยใบหน้างัวเงีย“หายไปไหนวะ” ดันตัวลุกนั่งพิงหัวเตียง สภาพเขาในตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายไม่ได้สวมเสื้อผ้า มีเพียงผ้าห่มที่ปกปิดส่วนล่างเอาไว้ ส่วนบนก็โชว์รอยสักที่สาว ๆ ต่างก็หลงใหล ไหนจะสัดส่วนกำยำที่ทำให้คู่นอนหลายต่อหลายคนนึกอยากครอบครอง สำหรับเขาแล้วกินแค่รอบเดียวพอ จะไม่มีรอบสองเด็ดขาด“ฝันดี” น้ำเสียงกระเส่าเรียกหาหญิงสาวที่คิดว่ายังอยู่ในห้อง แต่ไม่ว่าจะเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา เขาจึงตัดสินใจก้าวขาลงจากเตียงแล้วเดินไปดูนอกห้องนอนตึก ตึก..แอดด“อรุณสวัสดิ์ครับนาย^^” ทันทีที่ออกมาก็พบกับอคินเดินถือถุงอาหารเข้ามาพอดี อคินหันมายิ้มให้ผู้เป็นนายพร้อมกับวางถุงในมือลงบนโต๊ะ“ฝันดีหายไปไหน” เขาถามลูกน้องพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง เผื่อว่าเธอจะแอบไปอยู่ที่ไหนสักที่ หรือครัว?“กลับไปแล้วครับ”“กลับ?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม กลับได้ยังไงในเมื่อเขายังไม่อนุญาตให้เธอกลับ อีกอย่างเขาทำเธอไปก็ขนาดนั้น