Lahat ng Kabanata ng The Mafia's Marked Nanny: Kabanata 191 - Kabanata 200

00:18:02Iyon ang oras na sumalubong kay Gray nang tuluyan siyang humiwalay sa iba.Tahimik ang corridor—masyadong tahimik para sa isang organisasyong tulad ng Revenant. Ang mga pader ay makinis, itim na metal na may bahagyang pulso ng ilaw, parang may sariling tibok ang mismong gusali. Bawat hakbang niya ay may kasabay na mahinang ugong, hindi echo—kundi tugon.Parang alam ng lugar na naroon siya.Sa visor niya, malinaw ang ruta: Central Spire – Apex Chamber.Doon naroon si Mireille.Ang pinakautak. Pinaka-leader. Hindi lang mukha ng Revenant, kundi ang isip na nagdugtong-dugtong sa lahat—takot, pera, galit, ideolohiya.Huminga nang malalim si Gray habang patuloy sa paglakad. Walang pagmamadali, walang pag-aalinlangan. Ang bawat hakbang ay kontrolado, parang pinapako niya ang sarili sa kasalukuyang sandali.Hindi niya inisip si Rio.Hindi niya inisip ang singsing sa daliri niya.Hindi niya inisip ang maaaring mangyari kapag nabigo siya.Sa sandaling iyon, iisa lang ang laman ng isip

00:08:01Iyon ang numerong sabay-sabay na kumurap sa visor nilang lahat nang unti-unti silang magtipon sa iisang lugar—ang intersection kung saan sila unang pumasok mula sa corridor galing sa labas.Ang parehong lugar na ilang minuto lang ang nakalipas ay tahimik at kontrolado.Ngayon, puno na ito ng tensyon.Isa-isang dumating sina Sven, Collin, Theo, at Rio, may bahid ng pagod ang bawat kilos, may marka ng laban ang kani-kanilang katawan—gasgas sa braso, punit sa manggas, bahid ng dugo na hindi malinaw kung kanino galing. Ngunit lahat sila ay nakatayo pa. Lahat ay humihinga pa.At iyon ang mahalaga.Huminto sila sa gitna ng junction, ang ilaw sa kisame ay kumikislap na parang naghihingalo. May bahagyang pagyanig sa ilalim ng sahig—patunay na ang buong Revenant ay naka-red alert. Sa malayo, maririnig ang tunog ng mga boots, ang mahinang ugong ng mga automated defense system na muling nag-a-activate.“Nasaan si Gray?” tanong ni Theo, bahagyang hinihingal.“Huli siya,” sagot ni Sven, n

Mabagal ang pagbaba ng rampa ng barko.Walang seremonyas. Walang naghihintay na hanay ng mga sundalo. Walang tunog ng sirena o ilaw na kumikislap.Isang tao lang ang nakatayo sa dulo ng pantalan.Matangkad, payat, suot ang simpleng dark gray na amerikana at itim na damit sa ilalim. Ang buhok ay bahagyang mahaba, nakatali sa likod. Walang armas na lantad, pero malinaw sa tindig pa lang na hindi siya ordinaryong sibilyan. Ang mga mata niya ay kalmado—hindi mausisa, hindi rin takot—kundi parang sanay na sanay sa pagharap sa mga taong galing sa digmaan.Huminto ang barko.Unang bumaba si Gray, kasunod sina Rio, Sven, Collin, Theo, si Alliyah na suportado ni Rio dahil hindi pa lubusang gumagaling ang sugat sa tagiliran, si Kade at ang apat pa nilang kasamahan. Tahimik silang lahat, nakamasid sa paligid, sanay na kahit sa gitna ng syudad ay hindi nagpapabaya.Lumakad ang lalaki palapit sa kanila.“Gray,” sabi nito, malinaw ang boses. “Ako si Elias Moreno.”Hindi inabot ni Gray ang kamay niy

Anim na buwan ang lumipas mula nang tuluyang matapos ang bahay.Hindi iyon engrande. Walang matataas na bakod, walang gate na may kamera, walang palamuting magpapaalala sa kung sino sila dati. Isa lang itong simpleng dalawang-palapag na bahay na gawa sa kongkreto at kahoy, sapat ang laki para sa kanilang lahat, sapat ang tibay para sa katahimikang gusto nilang ipagtanggol ngayon.Sa ibabang bahagi ng bahay, magkakatabi ang mga kwarto nina Sven, Theo, Collin, at Kade. Hindi magkakapareho ang ayos—may mga kuwartong puno ng gamit, may mga kuwartong halos kama at mesa lang ang laman. Sa ikalawang palapag naman, naroon ang kwarto nina Rio at Gray, at sa kabilang dulo ang kwarto ni Alliyah, may bintanang tanaw ang likuran ng lupa at ang mga puno sa gilid ng bakod.Sa gilid ng bahay ay may sapat na espasyo para sa pickup truck at tatlong motorsiklo. Walang bubong na makintab, walang marka ng yaman—lahat ay praktikal. Lahat ay sinadya.Sa harap ng bahay, itinayo nila ang isang maliit na conve

Maaga pa lang ay gising na ang buong bahay.Hindi dahil may kaguluhan, hindi dahil may banta—kundi dahil may isang simpleng bagay na matagal nang hindi nila nararanasan: may papasok sa eskwelahan.Tahimik ang kusina ngunit may kaunting ingay ng mga pinggang inilalapag ni Rio sa mesa. Nakaayos na ang almusal—pritong itlog, tinapay, kape, at isang maliit na lalagyan ng prutas. Simple, pero pinag-isipan.Si Alliyah ay nakaupo sa upuan, tuwid ang likod, suot ang simpleng tshirt at pants na binili nila ilang araw ang nakalipas, at sapatos na hindi pa man niya nasusuot kahit minsan. Ang buhok niya ay nakatali nang maayos—hindi mahigpit, hindi rin maluwag.Parang handa.Pero kung titignan nang mabuti—ang mga kamay niya ay bahagyang nanginginig.Hindi iyon napansin ng lahat.Pero napansin iyon ni Gray.Lumapit siya, hawak ang tasa ng kape, at tumigil sa tabi ni Alliyah.“Sigurado ka bang hindi ka magpapasama?” tanong niya, mahinahon, walang pilit.Tumingin si Alliyah sa kanya, saka bahagyang