Chapter 221

Matagal na niyang hindi binibigkas ang pangalang iyon sa isip niya.Sentinel Core.Isang lugar na minsang kumupkop sa kanya at minsang naging pag-asa para sa kanya. Isang institusyong itinayo para sa katahimikan ng bansa, pero sa likod ng makakapal na pader nito, dugo at lihim ang naging pundasyon.Habang papalapit si Alliyah sa pasilidad, unti-unting bumabagal ang hakbang niya. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng alaala. Ang bawat metro palapit ay parang paghila pabalik sa isang buhay na pilit niyang tinalikuran.Ang gusali ay naroon pa rin.Malaki. Malamig. At walang palamuti.Kongkreto at bakal ang bumungad sa kanya, parang walang pakialam kung sino ang dumarating o umaalis. Sa itaas ng tarangkahan, nandoon pa rin ang simbolo ng Sentinel.Huminto siya sa tapat ng gate.Dalawang armadong guwardiya ang agad na lumingon sa kanya. Hindi sila agad nagtaas ng baril, pero malinaw ang tensyon sa kanilang postura.“Pangalan?” tanong ng isa, malamig ang tono.Tumingin si Alliyah di

Chapter 222

Nakatayo si Alliyah sa harap ng lumang gusali. Hindi ito ang uri ng lugar na mapapansin ng karaniwang tao. Wala itong karatula, wala ring ilaw na umaakit ng pansin. Isang gusaling tila iniwan ng panahon—kupas ang pintura, bitak-bitak ang pader, at ang mga bintana’y madilim na parang matagal nang walang nakatira. Ngunit alam niyang mali ang pakiramdam na iyon. Ang mga ganitong lugar ang paborito ni Vesper. Mga lugar na mukhang patay na, pero sa loob ay buhay na buhay ang panganib. Ito ang huling bakas na nakuha ng Sentinel Core. Walang kasiguruhan. Walang kumpirmasyon. Isang koordinado lang na paulit-ulit lumitaw sa mga galaw ng isang lalaking walang permanenteng tirahan, walang pangalan, at walang konsensya. At ngayon, narito siya. Mag-isa. Walang backup. Walang kasamang sundalo. Walang plan B. Hinayaan niyang gumapang ang malamig na hangin sa balat niya habang nakatingin sa harap ng gusali. Hindi siya nagtakip ng mukha. Hindi rin siya naghanap ng pasukan sa likod. Hindi niya

Chapter 223

Sa bahay-ampunan na nasa dulo ng bayan, laging maaliwalas ang umaga.Hindi dahil may kampana o orasan na tumatawag sa mga bata para gumising, kundi dahil sanay na silang magising bago pa man sumilip ang araw. May mga batang umiiyak sa panaginip, may mga batang nagigising sa gutom, at may mga batang basta na lang bumabangon dahil iyon ang nakasanayan.Kasama si Liara roon.Limang taong gulang na siya.Hindi na siya sanggol na kinikarga, hindi na rin batang halos hindi makalakad. Marunong na siyang tumakbo, magsalita nang buo, at magtanong ng mga bagay na minsan ay walang gustong sumagot.Sa maliit na kama sa sulok ng kwarto, dahan-dahang bumukas ang kanyang mga mata. Ang kisame ay kulay puti, may bahid ng luma, at may maliit na bitak sa gilid—iyon na ang unang bagay na nakikita niya tuwing umaga.Hindi niya alam kung bakit, pero lagi niyang inaabot ang hangin sa tabi ng unan niya paggising.Parang may hinahanap.Parang may nawawala.“Liara, gising na?” tawag ng isang boses mula sa pint

Tous les chapitres de : Chapitre 221 - Chapitre 223

Chapter 221

Chapter 222

Chapter 223