Semua Bab The Mafia's Marked Nanny: Bab 201 - Bab 210

Maaga pa lang ay gising na ang buong bahay.Hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa kakaibang tensyon na hindi nila naramdaman mula nang matapos ang lahat ng misyon—isang tensyong hindi nagmumula sa panganib, kundi sa paghahanda para sa isang gabi na wala namang kalaban, walang target, at walang baril.Araw ng Acquaintance Party.Tahimik si Alliyah sa loob ng kwarto niya sa ikalawang palapag. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang damit na binili nila ni Mara—nakatupi nang maayos, parang isang bagay na hindi pa rin niya lubos maisip na isusuot niya.Huminga siya nang malalim.Hindi ito labanan.Pero bakit parang mas mabilis pa rin ang tibok ng puso niya?May marahang katok sa pinto.“Pwede ba akong pumasok?” tanong ni Gray mula sa labas.“Oo,” sagot ni Alliyah.Pumasok si Gray, dala ang maliit na kahon at isang supot. Hindi siya naka-formal—simpleng damit lang, pero ang kilos niya ay maingat, parang may hinahawakang maselan na bagay.“Ako na ang mag-aayos sa’yo,” sabi niya, diretso.Na

Tahimik at banayad ang paglipas ng mga sumunod na buwan—isang uri ng katahimikang hindi nakakabingi, kundi nakapapawi. Walang putok ng baril. Walang sigawan. Walang madugong misyon o utos na kailangang sundin sa loob ng ilang segundo. Para kay Alliyah, ang ganitong uri ng panahon ay bago—at minsan, nakakapanibago.Unti-unti siyang nasanay sa normal na takbo ng araw-araw.Gigising siya nang maaga para pumasok sa eskwela. Minsan ay si Gray ang naghahanda ng almusal, minsan naman ay si Rio, at paminsan-minsan ay si Sven na tila laging may sariling eksperimento sa kusina na kadalasang nauuwi sa katawa-tawang lasa. Si Theo ang tahimik na nagbabasa ng dyaryo o tablet sa gilid, si Collin ang madalas magbiro, at si Kade—kahit bihira nang magsalita tungkol sa operasyon—ay palaging may isang tainga sa paligid, literal at figurative.Sa paaralan, naging mas natural na ang kilos ni Alliyah. Hindi na siya palaging alerto na parang may paparating na panganib. Hindi na palaging sinusukat ang distans

Hindi naging pareho ang tunog ng bahay mula nang dumating si Liara.Hindi dahil mas maingay ito—bagkus, mas buhay.May bagong ritmo ang bawat araw: ang mahihinang iyak sa madaling-araw, ang kaluskos ng bote ng gatas sa kusina, ang mga yabag na mas maingat kaysa dati. Ang bahay na minsan ay itinayo bilang kanlungan mula sa digmaan ay unti-unting nagiging tahanan na may sentro—at ang sentrong iyon ay may munting hininga.Si Gray ay mas madalas nang gising sa umaga, kahit puyat. Si Rio, na dati’y tahimik at laging alerto, ay ngayon natutong ngumiti nang walang dahilan, lalo na kapag hawak niya si Liara at hindi mapigilan ang pagkamangha sa bawat galaw nito. Sina Sven, Theo, at Collin ay tila naging mas mahinahon—parang natuto silang magsalita nang mas mababa ang boses, gumalaw nang mas dahan-dahan.At si Kade—kahit hindi niya sabihin—ay palaging nakaupo sa sulok ng sala kapag tulog si Liara, nagbabantay na parang may misyon pa ring hindi opisyal, ngunit mas personal.Ngunit sa lahat ng i

Maaliwalas ang hapon.Ang liwanag ng araw ay pumapasok sa bintana ng sala, nag-iiwan ng mahahabang anino sa sahig na kahoy. May mahinang tunog ng bentilador, at sa likod ng bahay, maririnig ang huni ng mga ibon na tila nagbibilang ng oras hanggang dapithapon.Karga ni Alliyah si Liara.Nakaupo siya sa sofa, bahagyang nakasandal, maingat ang pagkakayakap sa bata na halos isang taong gulang pa lamang pero tila may sariling presensya na kayang punuin ang buong silid. Nakadikit ang ulo ni Liara sa balikat niya, ang isang kamay ay nakakapit sa kwelyo ng suot niyang damit, ang isa’y bahagyang nakabukas na parang may hinahawakang hindi nakikita.Mahimbing ang tulog ni Liara.Ang bawat paghinga nito ay banayad, pantay, at walang anumang bakas ng takot. At sa tuwing nararamdaman ni Alliyah ang pag-angat at pagbaba ng maliit na dibdib ng bata, may kung anong humuhupa sa loob niya—isang uri ng katahimikan na hindi niya kailanman naranasan noon.Hindi siya gumagalaw.Parang natatakot siyang magba

Magaan ang araw na iyon.Hindi dahil may espesyal na okasyon. Hindi dahil may selebrasyon o magandang balita.Kundi dahil sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, walang bumibigat sa dibdib ng kahit sino.Sumikat ang araw na tila mas banayad ang liwanag. Walang matinding init, walang malamig na hangin. Sapat lang—parang sinadya ng umaga na huwag manggulo.Sa loob ng bahay, buhay na buhay ang kusina.Maagang gumising si Rio, nakasuot ng simpleng t-shirt at may hawak na sandok, abala sa pagluluto. Si Gray ay nasa tabi niya, nagtitimpla ng kape habang paminsan-minsang sinisilip si Liara na nasa high chair, may hawak na laruan at tuwang-tuwa sa sarili niyang repleksyon sa salamin ng kutsara.Si Sven ang unang pumasok sa kusina, hinihikab pa.“Amoy pa lang, parang ayokong umalis,” sabi niya, diretsong umupo sa mesa.“Hindi ka pa nga umaalis,” sagot ni Theo mula sa likuran, may dalang plato. “Umupo ka na parang pagod ka na agad.”“Pagod akong gumising,” kontra ni Sven.Tumawa si C