Semua Bab The Mafia's Marked Nanny: Bab 211 - Bab 220

Tahimik ang umaga, pero ramdam na may hinihintay ang hangin. Hindi ito ang katahimikang sanay na sila—hindi ‘yong puno ng tensyon o pagbabantay. Isa itong katahimikang may kasamang paghinga, parang bago pa lang magbukas ang entablado at hinihintay ang unang ilaw.Araw ng graduation.Hindi pa tapos. Hindi pa nga nagsisimula nang buo. Nasa gitna pa lang ng lahat—sa pagitan ng paghahanda at pagharap.Sa loob ng bahay, mas maaga kaysa dati ang kilos ng lahat.Si Rio ang unang gumising. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil kusa siyang nagising—parang may nakatakdang oras ang katawan niya para sa ganitong mga araw. Tahimik siyang bumaba ng kusina, nagsalang ng kape, at nagbukas ng bintana. Pumasok ang malamig na hangin, may dalang liwanag na hindi pa matapang.Sumunod si Gray.Naka-plain shirt lang, buhok na bahagyang magulo, pero maayos ang tindig. Hawak niya ang isang folder sa isang kamay—mga papel na ilang beses na niyang sinilip kahit kabisado na niya ang laman, at sa isang kamay naman ay

Unti-unti nang humuhupa ang ingay sa loob ng bulwagan.Ang mga ilaw na kanina’y masiglang sumasabay sa musika ay naging mas banayad na, parang pagod na ring makisabay sa buong gabi. Ang ilan ay nakaupo na sa mga mesa, may hawak na baso, may mga paa nang masakit, may mga tawang hindi na kasing lakas ng kanina. Ang iba nama’y nagkukuwentuhan na lamang, pinag-uusapan ang mga sandaling nangyari—kung sino ang nadapa sa sayaw, kung sino ang umiyak sa kanta, kung sino ang naglakas-loob magsabi ng nararamdaman.Patapos na ang event.Ramdam iyon ng lahat.Si Alliyah ay nakatayo malapit sa gilid ng bulwagan, bahagyang nakasandal sa pader. Hawak niya ang baso ng tubig na matagal nang hindi nababawasan. Hindi dahil sa hindi siya nauuhaw, kundi dahil mas pinili niyang magmasid.Pinagmamasdan niya ang mga mukha.Masaya.Pagod.Kuntento.May mga kaklaseng magkakayakap, may mga kaibigang nagpipicture, may mga gurong nakangiti habang tahimik na nagmamasid sa mga estudyanteng minsang tinuruan, minsang

Hindi agad umalis si Alliyah sa kinatatayuan niya.Nakatayo pa rin siya sa gitna ng sala, ang katahimikan ay parang humahaplos sa balat niya—hindi banayad, kundi mapanlinlang. Parang sinasadya ng bahay na huwag magbigay ng kahit anong palatandaan. Walang tunog ng hakbang. Walang iyak ng bata. Walang pag-ubo. Walang kahit anong pamilyar na ingay na magpapatunay na buhay pa ang mga taong mahalaga sa kanya.Huminga siya nang malalim.Hindi niya pwedeng hayaang lamunin siya ng takot. Hindi pa. Hindi ngayon. Kung may natutunan man siya sa mga taong pilit niyang kinalimutan—sa mga sitwasyong muntik na siyang pumatay o mamatay—iyon ay ang isang simpleng katotohanan:Kapag nag-panic ka, talo ka.Kaya pinilit niyang ayusin ang sarili. Pinunasan niya ang pawis sa noo gamit ang palad, kahit nanginginig na ang kamay niya. Ramdam niya ang bigat sa dibdib, parang may nakadagan na bato, pero hindi siya pwedeng bumigay.Hindi pa.Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa unang kwarto sa itaas.Ang kwart

Pagkatapos ikalma ni Alliyah ang sarili ay umupo na siya sa harap ng mga monitor at hinanap ang footage mula kaninang umaga hangang sa kasalukuyan.Pinindot niya ang fast-forward button at itinigil sa eksaktong oras nang makabalik si Gray galing sa paghatid sa kanya kanina sa eskwelahan.Matagal na nakatitig si Alliyah sa monitor bago niya tuluyang pinindot ang play.Hindi dahil natatakot siyang makita ang mangyayari—kundi dahil alam niyang kapag nasaksihan niya ang mga huling oras ng mga taong mahal niya, wala nang atrasan.Wala nang ilusyon. Wala nang pag-asa na baka mali ang nakita niya sa itaas. Wala nang pagdududa kung sino ang may gawa.Ang katotohanan ay nasa loob ng mga screen na iyon.Huminga siya nang malalim at sinimulan na ang panonood.Unang lumitaw ang feed mula sa underground.Tahimik. Maayos. Malinis.Nasa harap ng isang monitor si Gray, nakasuot ng simpleng damit pambahay. Kita ang bahagyang pagkapagod sa balikat niya, pero malinaw pa rin ang galaw—alerto, maingat, p

Hindi agad kumilos si Alliyah.Nasa underground pa rin siya, nakaupo sa gilid ng mesa, habang ang oras ay unti-unting gumagapang palayo. Alam niyang hindi siya pwedeng magmadali. Hindi sa ganitong sitwasyon. Hindi kapag ang bawat maling hakbang ay maaaring maging huli.Sa maliit na monitor na nakakabit sa pader, kita niya ang labas ng bahay.Mga pulis.Marami.May mga ilaw na umiikot—pula at bughaw—na tila walang kapagurang sumasayaw sa dilim. Ang tunog ng radyo, ang pabulong-bulong na usapan, ang mabibigat na yabag ng mga sapatos sa lupa—lahat iyon ay umaabot kahit papaano sa ilalim ng lupa.Nakita niya kung paano binuksan ang gate.Kung paano pumasok ang ilan sa loob ng bahay.Kung paano tumigil ang ilan sa may tindahan.At kung paano, maya-maya, nagbago ang galaw ng mga pulis.Mas naging maingat. Mas naging seryoso. Mas naging mabigat ang hangin.Alam na niya kung ano ang nakita nila.Hindi na niya kailangang hulaan.Nakita ng mga pulis ang mga katawan. Ang mga pugot na ulo. Ang ba