Lahat ng Kabanata ng The Mafia's Marked Nanny: Kabanata 171 - Kabanata 180

Tahimik ang umaga sa La Union, ngunit iyon na ang huling katahimikang ibinigay ng lugar sa kanila.Hindi na sila naghintay ng pagsikat ng araw. Ang mga desisyong ginawa sa gitna ng gubat ay sapat na—wala nang kailangang patunayan pa. Ang bawat isa ay kumilos ayon sa napagkasunduan, parang iisang katawan na matagal nang sanay gumalaw nang walang utos.Sama-sama silang umalis.Hindi bilang isang unit na handang lumaban, kundi bilang mga taong may sari-sariling sugat na piniling magpatuloy sa iisang direksiyon.Tahimik ang biyahe palabas ng La Union. Ang sasakyan ay dumaraan sa mga kalsadang minsan nilang ginamit bilang taguan, bilang ruta ng pagtakas, bilang daan papunta sa laban.Si Gray ay nakaupo sa unahan.Hindi siya nakapikit, ngunit malinaw na malayo ang iniisip. Ang palad niyang sugatan ay maayos nang nabalutan, ngunit ang sakit ay nandoon pa rin—hindi na pisikal, kundi alaala ng sandaling pinili niyang ipagtanggol ang isang taong maaaring hindi kailanman lubos na maintindihan ng

Sa infirmary ng Sentinel Core, halos pare-pareho ang rutina araw-araw: gamutan, palit-benda, tahimik na usapan, at mahahabang sandaling nakatitig lang sa kisame na parang doon makikita ang sagot sa lahat ng tanong na ayaw pang bigkasin.Ilang araw na silang naroon.Si Collin ay unti-unti nang nakakalakad nang hindi na kinakailangang sumandal sa pader. Si Sven ay bumalik na ang sigla, kahit may pilay pa rin sa isang paa. Si Theo ay mas madalas nang magsalita, bagama’t paminsan-minsan ay natutulala pa rin. Si Rio naman ay tahimik—hindi na nagrereklamo, hindi na rin nagbibiro gaya ng dati. Para siyang taong natutong mabuhay sa pagitan ng pagkawala at pag-asa. At lagi lang siyang nakatingin kay Gray, na para bang hindi pa rin makapaniwala na ang babaeng minamahal ay buhay na buhay pa rin.Si Alliyah naman ay nanatili sa hiwalay na kwarto.Hindi iyon utos ni Gray, ni ng Sentinel Core. Sarili niya iyong desisyon. Hindi dahil ayaw niyang makihalubilo, kundi dahil kailangan niyang mag-isa—par

Tahimik pa rin ang conference room ng Sentinel Core, ngunit hindi na ito ang katahimikang naghihintay lamang ng sagot. Isa na itong katahimikang puno ng direksiyon—parang lahat ng naroon ay alam na wala nang atrasan, at ang bawat susunod na salita ay magiging pundasyon ng digmaang hindi na nila kayang takasan.Nagpatuloy ang usapan.Si Gray ay nakatayo pa rin sa unahan, ang mga kamay ay nakapatong sa gilid ng mesa. Hindi siya nagsasalita bilang ahente ng Sentinel Core, hindi rin bilang utusan ng sinuman.Nakatayo siya roon bilang isang taong pinili ang responsibilidad, kahit alam niyang maaaring iyon ang maging dahilan ng sariling pagbagsak.“Isa pa,” sabi ni Gray, mababa ngunit malinaw, sapat para marinig ng lahat, “hawak natin si Alliyah.”Napalingon ang ilan kay Alliyah, na nananatiling tahimik sa gilid ng silid. Hindi na siya umiwas sa mga titig. Tanggap na niya ang bigat ng tingin ng bawat isa—ang paghuhusga, ang alinlangan, at ang takot.“Tinuturing siyang asset ng Revenant,” pa

Pagsapit ng gabi, unti-unting nagbago ang himig ng kwartong ibinigay sa kanila ng Sentinel Core.Humina ang ilaw—hindi tuluyang pinatay, kundi ibinaba lamang ang liwanag hanggang sa maging sapat para makita ang mga anino. Ang mga monitor ni Kade ay nanatiling buhay, tahimik na kumikislap, parang mga matang gising kahit natutulog na ang mundo. Si Sven ay mahimbing na ang tulog, ang hininga ay pantay. Si Collin ay nakatagilid, ang isang kamay ay nasa ilalim ng unan, tila pagod na pagod ang katawan. Si Theo ay nakaupo pa rin sa kama, ngunit nakayuko na ang ulo, nakapikit, hindi malinaw kung tulog o gising.Si Rio ay nasa kabilang dulo ng silid, nakahiga, nakatalukbong ang isang braso sa mata—ngunit hindi rin tuluyang tulog. Para siyang taong sanay matulog nang handang magising sa anumang oras.At si Gray—Nakatayo siya malapit sa maliit na bintana sa gilid ng silid. Hindi iyon bintanang tanaw ang labas ng mundo, kundi isang makapal na salaming nagpapakita ng artipisyal na ilaw ng pasilid

Pagbalik nila sa kwartong nakalaan para sa kanila, ramdam pa rin ang bakas ng mga putok na naiwan sa hangin—hindi sa amoy, kundi sa isipan.Tahimik ang pasilyo habang naglalakad sila. Walang nag-uusap. Walang nagbibiro. Kahit ang karaniwang mabibigat na hakbang ng mga sundalo ng Sentinel Core ay tila mas maingat, mas mabagal, parang ayaw nilang gambalain ang bigat na dala ng grupong dumaraan.Pagbukas ng pinto ng malawak na silid, sinalubong sila ng pamilyar na tanawin—ang malalapad na kama, ang mahabang mesa sa gitna, ang mga monitor na naka-standby, at ang malamig ngunit malinis na ilaw ng pasilidad. Ngunit ngayon, iba na ang pakiramdam.Kung dati, ang kwartong ito ay pahingahan, ngayon ay isa na itong war room.Isa-isang pumasok ang lahat.Si Collin ang unang umupo, mabigat ang bagsak ng katawan sa upuan. Isinandal niya ang likod, ipinikit ang mga mata, at huminga nang malalim—parang sinusubukang ipunin ang sarili matapos masaksihan ang isang bagay na hindi niya kailanman lubos na