Alle Kapitel von My Loveless Marriage With Attorney Chandler : Kapitel 11 – Kapitel 20

Tahimik lang si Ada habang kalong si Grant, pero sa loob-loob niya ay parang may nagliliyab. Hindi dahil sa sigaw ni Sofia, kundi dahil sa pagbalik ng sakit na ilang beses na niyang kinuyom — ang malaman na wala siyang laban sa tunay na ina ng batang minahal niya nang higit sa sariling kaligayahan. Pero ngayong nakikita niya ang pamumula ng pulsuhan ni Grant, biglang may tumarak na kakaibang sakit sa kanyang dibdib. Nasasaktan siya sa nakikita. Ni langaw ay ayaw niyang dapuan ang bata. ‘Kahit buntis ako. Kahit bawal akong ma-stress. Hindi ako papayag na apak-apakan na lang.’ Humigpit ang yakap niya sa bata. “Baby, go with Rosita muna. I’ll talk to this woman first.” “Ayoko! Mommy—” “Baby, please.” Mahinahon pero mariin ang boses ni Ada. “Go with Rosita. I’ll be fine.” Nag-aatubili man pero sumunod pa rin si Grant nung makita niyang hindi na nanginginig ang tinig ng ina. Tulad ng dati, si Ada pa rin ang pinakikinggan niya. Pagkaalis ng bata, nag-iba ang ihip ng hangin s

Ang masayang kulitan kanina ay napalitan ng katahimikan at unti-unting binabalot ng tensyon. Hindi makapagsalita kaagad si Ada. Humugot muna siya ng malalim na hininga bago sinubukang magsalita. Si Kaizer naman ay tahimik lang na ngumunguya na para bang walang pakialam sa kung sinuman ang dumating. “Daddy?” “Gray–” “Yes, it's me. Akala ko napaano na kayo. So ito na ba ang bago mo?” Dumagundong ang sarkastikong momento sa buong hapag-kainan. Halos magkasabay na sabi ni Ada at Grant ngunit pinutol kaagad ito ni Grayson. Nakasuot pa ito ng itim na suit. Halatang galing ito sa opisina. “A-Ano'ng sabi mo?” napakurap si Ada sa narinig. “You heard it right. You already know I don't like repeating myself,” seryosong sabi ni Grayson at pasimpleng sinulyapan so Kaizer na parang walang nakikita o naririnig. Napataas ang isang kilay ni Ada. Ang kapal talaga ng pagmumukha ng kumag na 'to. At ito pa talaga ang may ganang manumbat

Tahimik si Ada habang hawak ang baso ng juice, nakaupo sa pinakagilid na bakanteng mesa, malayo sa mga bigating bisita. Nakapako ang tingin niya kay Grant na masayang kinakausap ng ilang bisita—mga artistang kilala niya lang dati sa telebisyon. Makikita niya ang saya sa mukha nito pero parang may hinanap ang kanyang mga mata. Parang may kung anong unsettling feeling na humaplos sa dibdib niya. Hindi dahil sa engrandeng handaan, kundi dahil pakiramdam niya ay may paparating na bagyong sisira sa lahat. Iyong feeling na hindi siya mapakali sa kaba at pag-aalala. Sa kabilang dulo ng venue, pumasok si Sofia. Agad nagbago ang ihip ng hangin. Parang huminto ang oras. Nakasuot siya ng eleganteng itim na gown. Bawat hakbang ay binabasag ng kanyang puting heels ang katahimikan. Sinundan siya ng mga camera at mga mata ng kakilala sa industriya at ng mga taong sanay sa tsismis. At sa tabi niya, si Grayson Chandler. Matigas ang panga at walang ekpresyon pero napaka-att

Halos mag-alas dose na nang makaalis ang lahat ng mga bisita. Gaya ng inaasahan, nagtrending kaagad ang mga nangyari sa social media at telebisyon. Matagal nang tapos ang selebrasyon, ngunit ang ingay ng gabing iyon ay patuloy na umuukilkil sa isipan ni Grayson Chandler. Sa mini bar ng mansyon ng pamilya Chandler, may isang ilaw na nakabukas. Nakaupo siya sa mataas na silya habang nakasandal ang siko sa marmol na counter. Ang laman basong hawak ay paulit-ulit na nauubos at sinasalinan. Parang tubig niyang nilalagok ang whiskey ng diretso. Ni wala man lang itong kayelo-yelo. “Kalma ka lang p're,” paalala ni Harry, isa sa pinakamatagal niyang kaibigan, habang pinupuno muli ang sariling baso. “Hindi ka naman makakatakas sa isip mo kahit gaano pa ka dami ang iinumin mo.” “Yeah,” singit ni Niel na nakasandal sa pader at seryoso ang mukha. “Mas lalo ka lang mahihirapan niyan.” Hindi sumagot si Grayson. Sa halip, muli niyang i

Kaagad na pinunasan ni Ada ang pisngi at binaba ang cellphone. Lihim niyang pinapagalitan ang sarili. Ang pangako niya sa sarili ay hindi na magpapaapekto sa mga nangyayari. Parang nagsinungaling lang pala siya sa kanyang sarili. Ano ba ang kanyang dapat gawin? Hindi pa nga siya naabutan ng bente-kuwatro oras dito sa probinsiya, sinusundan na siya kaagad ng mga problemang pilit niyang tinatakasan at kinalimutan. Nagpasya nalang siyang maligo para maibsan ng kaunti ang pag-iisip. Masyado na kasi siyang nag-ooverthink. Pagkatapos niya ay bumaba na siya para mag-almusal. Naabutan niya ang kakahain na mga luto ng caretaker. Nagpakilala itong si Aling Maria. Bukod sa masipag ito sa gawaing bahay, marunong din pala itong magluto. “Magandang umaga po, ma'am. Pasensya na po, ma'am, kung ito lang ang naihanda ko. Mga pagkaing probinsiya lang. Iyan kasi ang kadalasang hinahanap ng mga bisita dito. Hindi kasi nagsabi sa akin si Ma'am Alexa na darating ka