Semua Bab เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต: Bab 111 - Bab 120

เพียงไม่นาน ขบวนรถม้าสองขบวนก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน ฝั่งหนึ่งม้าศึกสีดำมันวาวสิบสองตัวลากเกวียนประดับลายเมฆมงคลสีเงิน ปักธงเครื่องหมายของตำหนักรัชทายาทอีกฝั่งม้าศึกสีขาวปลอดสิบสองตัวลากเกวียนไม้แกะสลักลายมังกร ปักธงสีแดงเข้มซึ่งเป็นตราของตำหนักองค์ชายใหญ่องครักษ์ผู้ติดตามในชุดเครื่องแต่งกายเต็มยศก้าวออกมายืนด้านหน้า ก่อนจะค้อมกายทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง เสียงหัวหน้าขบวนฝ่ายรัชทายาทดังขึ้น“ถวายความเคารพคุณหนูเซี่ย ข้าน้อยได้รับพระบัญชาให้นำตั๋วเงินจำนวนห้าหมื่นตำลึง พร้อมเครื่องเรือนที่ทำจากไม้หนานมู่มาส่งมอบ เพื่อเป็นการชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นเมื่อวาน”ไม้หนานมู่…เป็นไม้เนื้อแข็งหายาก ลวดลายเส้นไม้ราวกับคลื่นน้ำและขึ้นชื่อเรื่องความทนทาน แม้ผ่านไปร้อยปีก็ไม่มีวันผุกร่อน ราคาสูงล้ำเกินกว่าชาวบ้านธรรมดาจะเอื้อมถึงแม้ก่อนหน้านี้ชั้นไม้ของนางบางส่วนทำจากไม้หนานมู่ แต่ก็ไม่เท่ากับที่ได้รับจากตำหนักรัชทายาทไม่ทันให้เซี่ยชิงหลีได้เอ่ยปฏิเสธ ฝ่ายคนขององค์ชายใหญ่ก็ประกาศเสียงดังบ้าง“องค์ชายใหญ่ของเรา ก็ไม่ยอมให้ผู้ใดคิดว่าใจแคบเช่นกัน พระองค์ส่งตั๋วเงินจำนวนห้าหมื่นตำลึง พร้อมเครื

เซี่ยฉางเยี่ยนที่ซ่อนตัวอยู่ด้านใน เมื่อเห็นว่าบรรยากาศภายนอกเริ่มผ่อนคลาย จึงได้เดินกลับเข้ามาในครัวอีกครั้งเซี่ยชิงหลีบัดนี้รับไม้ต่อจากมารดา นางหั่นเห็ด หัวผักกาดแดงและผักอื่นๆ เป็นชิ้นอย่างสวยงาม“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านช่วยข้าเจียวเครื่องเทศได้หรือไม่”หญิงสาวพูดพลางส่งกระทะขึ้นตั้งไฟอ่อน ใส่น้ำมันเล็กน้อยและโรยกระเทียมสับลงไป พลันกลิ่นหอมก็พุ่งอบอวลไปทั่วทั้งตรอกไม่กี่ชั่วยามต่อมา อาหารเรียงรายบนโต๊ะไม้ยาว ข้าวต้มร้อนๆ หม้อใหญ่วางอยู่กลางโต๊ะ ต้มจืดใส่สมุนไพร ผัดผักสีสันสดใส ขนมจีบและซาลาเปาวางอยู่เบื้องหน้าของทุกคนชาวบ้านเริ่มเข้ามานั่งรอบโต๊ะด้วยความตื่นเต้น เสียงหัวเราะและบทสนทนาเบาๆ ดังขึ้น“โอ้ ข้าวต้มหอมมากเลย!” หนึ่งในชาวบ้านเอ่ยเสียงสดใส“ผัดผักนี่กรอบและหวานมาก ข้าไม่เคยทานที่ไหนอร่อยแบบนี้เลย” อีกคนพูดพลางตักเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยเซี่ยชิงหลีและหลี่หลันฮวานั่งลงข้างๆ มองดูทุกคนทานอาหารด้วยรอยยิ้ม พวกนางมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้ทุกคนได้ทานพร้อมหน้ากัน ซึ่งหาได้ยากในที่จะเกิดขึ้นกับที่อื่น อาหารที่ปรุงด้วยความใส่ใจทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นหญิงสาวคิดในใจว่า แม้รอบต

เสียงเอะอะภายในห้องโถง ทำให้ฮูหยินใหญ่มารดาของมู่หรงฮ่าวหลุนรีบวิ่งเข้ามาดู ทันทีที่เห็นสามีของตนลงมือกับบุตรชาย นางก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง“กรี๊ด! ท่านพี่! หยุดนะ! ท่านคิดจะฆ่าลูกของตนหรืออย่างไร!”นางพุ่งเข้าไปผลักร่างสามีออก แล้วโอบบุตรชายไว้แน่นราวกับแม่ไก่กำลังกางปีกป้องลูกน้อย ฮูหยินใหญ่จวนเสนาบดีกรมพระคลังจ้องสามีเขม็ง พร้อมกับน้ำตาไหลพราก“ท่านโมโหมาจากภายนอก เหตุใดต้องนำโทสะมาลงที่คนในเรือน โธ่! บุตรชายของข้า เจ็บมากหรือไม่”ฮูหยินใหญ่เอ่ยตัดพ้อสามี พร้อมทั้งสัมผัสรอยแดงบนใบหน้าบุตรชาย“ตลอดมามิใช่ไม่รู้ว่าหลุนเอ๋อปกติก็เป็นเช่นนี้หรือ ที่ผ่านมาท่านไม่เคยว่ากล่าว ไม่เคยตักเตือนเขา ข้าคิดว่าเป็นเพราะท่านไม่ต้องการให้ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรงต้องลำบากเหมือนท่านในอดีต แต่แล้ววันนี้ไยถึงได้บีบบังคับเขาเช่นนี้”คำพูดของฮูหยินใหญ่ทำให้ชายวัยกลางคนชะงักงัน บัดนั้นภายในหัวเริ่มปรากฏภาพในอดีตที่ตนบีบบังคับบุตรชายคนโตให้คอยทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ทว่ากลับกันบุตรชายคนเล็กตนกลับเอาอกเอาใจปล่อยให้เขาทำตามใจตนเองโดยไม่เคยว่ากล่าวตักเตือน ถึงแม้สิ่งที่เขาทำจะเป็นเรื่องที่ผิดมู่หรง

เซี่ยฉางเยี่ยนกำลังจะพุ่งเข้ามาจัดการแม่นางน้อยผู้นั้น ทว่ากลับถูกฮูหยินรั้งตัวเอาไว้ สุดท้ายก็มิอาจทำสิ่งใดได้ ตนเองเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ขั้นสองจะยอมให้ผู้อื่นลบหลู่เกียรติได้อย่างไร อย่างน้อยต้องข่มขู่นางกลับไปบ้างมู่จิ่วเยว่เห็นเซี่ยฉางเยี่ยนเดินเข้ามา ใบหน้าของนางพลันซีดเผือดลงทันที ไม่คิดว่าเขาจะมาได้ยินคำพูดของตน“ขะ...ข้าก็แค่พูดคุยกับคุณหนูเซี่ยเท่านั้น มิได้มีเจตนาอื่น วันนี้ยังมีธุระต้องขอตัวก่อน”หญิงสาวรีบเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางของนางยามนี้ ช่างต่างจากตอนแรกที่คิดมาข่มขวัญเซี่ยชิงหลีนัก“เหตุใดถึงปล่อยให้นางทำเช่นนั้นกับเจ้า ถึงนางจะเป็นบุตรสาวของเสนาบดี แต่ก็เป็นเพียงขุนนางฝ่ายบุ๋น หากเทียบกันแล้ว ข้ามีความดีความชอบมากกว่าบิดาของนางมากมายนัก ต่อไปหากมีคนมาหาเรื่องเจ้าอีก ให้อ้างตำแหน่งของข้าได้เลย ในเมืองหลวงนี้นอกจากเหล่าเชื้อพระวงศ์แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวผู้ใด หากคนที่มาหาเรื่องเจ้ายังไม่ตาย ข้าสามารถจัดการได้ทุกอย่าง”ชายวัยกลางคนเอ่ยสั่งสอนบุตรสาวนอกไส้ด้วยสีหน้าโมโห เพราะรู้สึกว่าตนเองช่างไร้ค่า แม้แต่ตำแหน่งขุนนางอันทรงเกียรติ เซี่ยชิงหลีก็ไม่คิดหยิบ

ต่อมาภายหลังเมื่อทั้งสองได้รับการช่วยเหลือ เซี่ยชิงหลีที่ตามมาทีหลังก็รีบทำการรักษามารดา โชคยังดีที่มีเพียงบาดแผลภายนอก จากเหตุการณ์ในครั้งนี้ได้สอนบทเรียนชีวิตให้กับนางวันหนึ่งหากเราไม่หาเรื่องผู้อื่น นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะยอมปล่อยเราไปไท่ซ่างหวงส่งคนไปสอบสวนเรื่องที่ฟ่งเจียหนิงหนีออกมาจากคุกได้อย่างไร เมื่อสืบได้ว่าเป็นฝีมือของหลานชายคนโต ชายชราก็ไม่นึกแปลกใจ เพราะพระองค์พึ่งจะได้เบาะแสมาเมื่อไม่นาน ที่โอวหยางโม่เยี่ยถูกทำร้ายส่วนหนึ่งก็เป็นฝีมือของเขายามเช้า แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านไหมทองคำของตำหนักองค์ชายใหญ่ ทว่าอากาศภายในกลับดูเย็นชาเกินกว่าจะสัมผัสได้ เมื่อเสียงกลองดังขึ้นสามครั้งจากหน้าประตูตำหนัก ประกาศการมาถึงของผู้ถือพระราชโองการ“กระหม่อมรับบัญชานำพระราชโองการจากไท่ซ่างหวงมาประกาศพ่ะย่ะค่ะ” เสียงขันทีอาวุโสดังก้องขึ้นที่ด้านหน้าโถงตำหนัก ข้ารับใช้ทุกคนต่างคุกเข่าลงพร้อมกันขันทีคลี่ผืนแพรเหลืองอร่ามออก เสียงอ่านราชโองการชัดถ้อยชัดคำราวกับคมดาบลงโทษ“โอวหยางชิงเฟิง องค์ชายใหญ่ ผู้เป็นหลานของเรา ทำผิดกฎแห่งราชวงศ์ก่อความวุ่นวายต่อเกียรติแห่งแผ่นดิน บัดนี้มีรับสั่งให้