Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

“นี่เจ้าเห็นการพูดคุยกับข้าเป็นเรื่องไร้สาระอย่างนั้นหรือ เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ชายอยู่หรือไม่ เหตุใดมองคนอื่นสำคัญกว่า”ชายหนุ่มพึมพำออกมาเสียงเบา แม้มิได้แสดงท่าทีอื่นใดทว่าภายในใจก็เกิดระลอกคลื่นบางอย่าง ทำให้อยากรู้ว่าสตรีที่น้องสาวเอ่ยชื่นชมเป็นใครกันแน่ณ ถนนทางเข้าตรอกซานหลงในยามเย็น บัดนี้ที่นั่นคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงหัวเราะและดนตรีพื้นบ้านดังคลอไปกับกลิ่นอาหารหอมกรุ่นจากด้านในเรือนหลังแรก สองข้างทางประดับด้วยโคมแดงและริ้วผ้าสีมงคลวันนี้ตระกูลหลี่ได้จัดงานเลี้ยงฉลองให้กับจอหงวนและทั่นฮวาคนใหม่เมื่อรถม้าขององค์หญิงตงหยางไปถึงที่นั่น หญิงสาวก็รีบเปิดผ้าม่านออกเพื่อดูฝูงชนเบื้องหน้า ก่อนจะหันไปถามองครักษ์ประจำกาย ที่ทำหน้าที่สารถีขับรถม้าให้นาง“เหตุใดทางเข้าจึงถูกปิด ช่างเถอะ...เจ้ารอข้าที่นี่ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปด้านใน”บัดนี้องค์หญิงตงหยางซ่อนความสูงศักดิ์เอาไว้ภายใต้ชุดผ้าฝ้ายธรรมดาสีอ่อน เส้นผมเงาสลวยถูกมัดรวบอย่างเรียบง่ายตามแบบสตรีชาวบ้านฝีเท้าของนางชะลอลงเล็กน้อย เพราะผู้คนมากมายต่างเบียดเสียด จังหวะนั้นเองชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดสีดำ ก็ก้าวออกมาจากฝูงชนอย่างรีบร้อนเสียงร้

ส่วนตัวนาง แม้จะไม่อยู่ดูแลร้านด้วยตนเองทุกวัน ทว่าก็แวะเวียนมาที่นี่เป็นครั้งคราวเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยและพูดคุยกับญาติผู้พี่ของตนเรื่องการค้าขายที่เริ่มไปได้สวยนอกจากร้านค้าในเมืองหลวงแล้ว ตระกูลหลี่ยังมีโรงงานผลิตสบู่อยู่ในเขตชานเมือง ซึ่งเพิ่งเปิดมาได้เพียงเดือนกว่า โรงงานนี้ถูกออกแบบให้มีลานตากสบู่กว้างขวาง กลิ่นดอกไม้และสมุนไพรลอยคลุ้งไปทั่วทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านคนงานกว่ายี่สิบชีวิตทำงานกันอย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่การหล่อสบู่ การตากให้ได้ความชื้นพอดี ไปจนถึงการแกะสลักลวดลายบนผิวสบู่แต่ละก้อนหญิงสาวมักจะไปที่โรงงานเพื่อตรวจคุณภาพและทดลองกลิ่นสูตรใหม่ด้วยตนเองอยู่เสมอ แม้จะไม่ใช่พ่อค้าแม่ค้าโดยสายเลือด แต่เซี่ยชิงหลีก็ใส่ใจทุกรายละเอียดของกิจการนี้ ทำให้ทั้งร้านค้าและโรงงานเริ่มมีชื่อเสียงในเมืองหลวงอย่างรวดเร็วเพราะร้านของนางมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ร้านอื่นไม่มีและในวันนี้ ร้านค้าตระกูลหลี่มีงานฉลองครบรอบหนึ่งเดือนของการเปิดกิจการ หญิงสาวจึงมีส่วนลดให้ลูกค้าที่มาซื้อของชาวบ้านจากตรอกซานหลงและลูกค้าจากที่อื่นต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดี ด้านหน้าร้านประดับโคมไฟสีแดงสด แขวนป้

หลังได้ร้องไห้เพื่อปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมา เซี่ยชิงหลีวันนี้จึงดูมีท่าทางร่างเริงขึ้นกว่าเมื่อวันก่อน ทำให้ตอนนี้นางไปยังถนนสายรองเพื่อดูแลร้านค้าแทนหลี่หมิงเจ๋อที่ไปตรวจโรงงานที่นอกเมืองมู่จิ่วเยว่ ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเซี่ยชิงหลีหาใช่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาอย่างที่เห็น เพราะเบื้องหลังของนางคือแม่ทัพใหญ่แห่งค่ายเกราะดำอย่างเซี่ยฉางเยี่ยน จึงมิอาจดูแคลนเพียงเพราะนางมิได้เปิดเผยฐานะหรือบางทีนั่นอาจเป็นแผนในการร่วมมือของพวกเขาอย่างลับๆและหากวันหนึ่งเซี่ยชิงหลีสามารถขึ้นเป็นไท่จื่อเฟยได้จริง งานสำคัญของตนอาจยุ่งยากไปยิ่งกว่าเดิม เพราะฉะนั้นในใจจึงวางแผนกำจัดหญิงสาวและแยกทั้งสองออกจากกันทั้งหมดล้วนเป็นมู่จิ่วเยว่คิดไปเองทั้งนั้น เพราะเซี่ยชิงหลีไม่ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่นางคาดเดาแม้สักนิดบ่ายวันนั้น แสงแดดส่องลงบนถนนสายรองของเมืองหลวง มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา แต่บรรยากาศกลับค่อยๆ เงียบลง เมื่อรถม้าหรูหราคันโตเคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าร้านค้าตระกูลหลี่ภายในรถม้าคันนั้นคือมู่จิ่วเยว่ บุตรสาวของเสนาบดีกรมโยธาและยังเป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่ขององค์รัชทายาทโอวหยางโม่เยี่ย (เพื่อวัย

ทันทีที่หญิงสาวเอ่ยจบ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นกึกก้องและยาวนาน หลายคนมองหญิงสาวด้วยสายตาใหม่ บัดนี้นางไม่ใช่เพียงเถ้าแก่เนี้ยผู้เป็นเจ้าของกิจการร้านค้า แต่เป็นสตรีผู้มีปัญญาและรสนิยมด้านวรรณศิลป์ชั้นสูงทว่ายังมีสตรีอีกนางที่มิอาจยอมรับต่อสิ่งที่คนเหล่านั้นสรรเสริญได้ คำพูดที่เคยเอ่ยเย้ยหยันเซี่ยชิงหลีบัดนี้ถูกกลืนลงคออย่างมิอาจฝืนแม้จะพยายามรักษารอยยิ้ม ทว่าสีหน้าของมู่จิ่วเยว่ดูตึงเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด ในแววตาของนางแสดงความตกใจที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้ออกมาโอวหยางโม่เยี่ยที่นั่งอยู่ตรงกลางเหลือบมองร่างบางในชุดสีเรียบ ซึ่งกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย แม้จะถูกปลุกปั่นด้วยถ้อยคำดูแคลนเพียงใด ทว่าดวงตาของนางยามนี้ยังคงทอประกายมั่นคงเสียงกังวานใสที่ยังไม่จางหายจากโสตประสาท กำลังปั่นป่วนล่อลวงให้หัวใจของเขาสั่นไหวโดยไร้เหตุผล ราวกับทุกวรรคตอนสอดแทรกเข้าไปในดวงวิญญาณ เข้าไปในส่วนลึกที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีอยู่รัชทายาทหนุ่มกำมือแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านหัวใจ ทั้งคุ้นเคย ทั้งหน่วงหนัก แต่เมื่อพยายามนึกถึง กลับพบเพียงความว่างเปล่าในความทรงจำเซี่ยชิงหลีเอียงศีรษะเล็กน้อย กวาดสายตาม

“หลีเอ๋อนาง…”จากนั้นเป็นการร่ายอยู่ฝ่ายเดียวของน้องสาว ส่วนรัชทายาทหนุ่มฟังอย่างตั้งใจพร้อมกับนึกภาพหญิงสาวตามไปด้วย....หลังจากงานต่อบทกวีจบลง เซี่ยชิงหลีก็รู้แล้วว่ารู้ว่า มู่จิ่วเยว่ผู้นั้นมิได้มาดี ทุกการกระทำและคำเชิญชวนของนางล้วนแต่มีเจตนาแอบแฝงเพื่อทำให้นางขายหน้าอาจเป็นเพราะเรื่องในวันนั้น...ที่นางเข้าใจผิดคิดว่าองค์รัชทายาทโอวหยางโม่เยี่ยคืออาเหิง คงทำให้มู่จิ่วเยว่ไม่พอใจอยู่ลึกๆ ถึงได้ใช้อุบายปัญญาอ่อนมาเล่นงานตนหญิงสาวคิดว่า หากเป็นร่างเดิมอาจถูกทำให้อับอายขายหน้าไปจนถึงคนในครอบครัวแน่ ทว่าตนเองมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ไหนเลยจะเกรงกลัวเรื่องโง่เง่าเหล่านี้เดิมทีก็ตั้งใจใช้ชีวิตเรียบง่ายสงบสุขกับครอบครัว ไม่ข้องเกี่ยวกับความวุ่นวายทั้งหลาย ทว่าในเมื่อมีคนต้องการยื่นขาเข้ามากวนน้ำให้ขุ่น นางก็ไม่คิดนิ่งเฉยปล่อยให้ตนเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ฝ่ายเดียวหลายวันต่อมาที่หน้าร้านค้าตระกูลหลี่ ได้มีหญิงสาวผู้หนึ่งยืนกรีดร้องโวยวาย ราวกับต้องการให้ผู้คนเข้ามามุงดูและให้ความสนใจตนเอง“ข้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!”เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังลั่น หญิงสาวในวัยยี่สิบต้นๆ ในชุดผ้าไหมสีชมพูสดยืน