Semua Bab เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต: Bab 121 - Bab 130

เคร้ง!! ถ้วยชาที่ทำจากหยกชั้นดีในมือของมู่จิ่วเยว่ถูกปาลงไปบนพื้นข้างกายสาวใช้จนแตกละเอียด ทันใดนั้นแววตาของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นมืดดำ“เจ้า…พูด…อีกครั้ง!!”หญิงสาวกัดฟัน เอ่ยทีละคำ ช้าๆ ชัดๆ พลันสาวใช้นางนั้นกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว นางเหลือบสายตามองผู้เป็นนายเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาตัดสินใจเอ่ยออกมาอีกครั้ง“อะ...องค์รัชทายาท…ทรงไปเยี่ยมมารดาของเซี่ยชิงหลีที่ตรอกซานหลงเจ้าค่ะ”ผลัวะ! เพล้ง!หญิงสาวคว้ากาน้ำชาหยกฟาดลงไปบนหัวของสาวใช้นางนั้นทันที โดยไม่สนว่าในนั้นจะมีน้ำร้อนหรือไม่ ทันทีน้ำร้อนราดลงบนหัวสาวใช้ก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง เพราะใบหน้าของนางถูกลวกจนเห่อแดง รวมถึงศีรษะที่แตกจนเลือดอาบมู่จิ่วเยว่ยังรู้สึกว่าตนเองยังไม่พอใจ แขนเรียวปัดแจกันเคลือบชิ้นงามตกแตกกระจายลงบนพื้น เศษเครื่องปั้นสีงามกระเด็นเกลื่อนราวกับสิ่งของไร้ค่า จากนั้นตามมาด้วยเสียงด่าทอดังลั่น“เซี่ยชิงหลี...นางจิ้งจอกสองหน้า!” น้ำเสียงของนางสั่นเทาและเต็มไปด้วยโทสะ“คิดจะแย่งชิงบุรุษกับข้ารึ! ฝันไปเถอะ!”เสียงข้าวของที่แตกกระจายด้านในเรือนดังเล็ดลอดออกมาด้านนอก บ่าวสองคนที่คอยรับใช้ข้างกาย รีบคุกเข่าลงอย่างตื่นตระ

แสงสีแดงสะท้อนวูบไหวราวกับดวงดาวบนพื้นดิน เสียงหัวเราะและกลิ่นขนมอบอวลตัดกับความเย็นยะเยือกของสายลมแห่งเหมันต์เซี่ยชิงหลีบัดนี้เดินเคียงข้างมากับโอวหยางโม่เยี่ย ทั้งสองสวมอาภรณ์สีครามเข้าชุดราวกับถูกจัดเตรียมมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ แววตาของชายหนุ่มยามเมื่อทอดมองมายังหญิงสาว มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและรักใคร่ ที่ไม่ปิดบังแม้เพียงนิดด้านหลังคือเหล่าพี่น้องและครอบครัวของนางเซี่ยจื่ออี้ ผู้เป็นพี่ชายเดินเคียงข้างมากับมู่หรงหนานเฟิง ทั้งสองสวมชุดคลุมสีเงินปักลายกระเรียนคู่เข้าชุด ครั้งแรกที่เซี่ยชิงหลีเห็นถึงกับอดเอ่ยเย้าพวกเขามิได้ และแน่นอนว่าย่อมต้องเป็นฝีมือของมู่หรงหนานเฟิงคนคลั่งรักนั่นเองและอีกหนึ่งคู่...หลี่เยว่หยางและองค์หญิงตงหยางหรือก็คือซางหนิงที่ทุกคนรู้จักกันดี บัดนี้กำลังเดินเคียงข้างกันด้วยสีหน้ามีความสุข เพราะความสัมพันธ์ของทั้งสองเองก็มิได้ปิดบังจากครอบครัวเช่นกันยิ่งความสามารถของหลี่เยว่หยางในกองทัพเกราะเหล็กเพิ่มมากขึ้นเท่าใด เขายิ่งได้รับการยอมรับจากถังไทเฮาเร็วขึ้นเท่านั้นยามนี้เรื่องฐานะองค์หญิงของนางยังไม่ถูกเปิดเผย วันทั้งวันจึงเอาแต่ขลุกอยู่แต่ในตรอกซานหลงจนก

บริเวณที่นัดหมายนั้นเป็นทางลูกรังที่ปกคลุมด้วยหิมะเลียบกำแพงเมือง ห่างออกไปมีต้นหญ้าแห้งและกอไผ่ขึ้นสองฟากทาง เสียงแมลงกรีดปีกกลางคืนขับกล่อมต่อเนื่อง เสมือนบทเพลงแห่งราตรีกาลร่างบางเลือกหลบอยู่ภายใต้ร่มเงาต้นไผ่สายลมหอบเอากลิ่นเปียกชื้นของต้นไผ่ปะปนกับกลิ่นควันไฟที่เหล่าทหารยามก่อเอาไว้เพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บ ทำให้หญิงสาวหวนนึกถึงเมื่อคืนก่อน ที่ร้านค้าของตนถูกเผาจนวอดจากผู้ไม่ประสงค์ดีเซี่ยชิงหลีกระชับสองแขนที่กอดเข้าหากันเพื่อบรรเทาความหนาว พลันในหัวทวนความคิด ถึงข้อความในจดหมายที่ได้รับเมื่อตอนกลางวันคำเชิญที่สั้นและตรงประเด็น หากเป็นเพียงเรื่องบังเอิญก็ยังพอเข้าใจ แต่หากเป็นกลลวง...ลักษณะเช่นนี้กลับยิ่งอันตรายนักชั่วขณะที่ความคิดวกวนในหัว เสียงกีบเท้าม้าดังก้องขึ้นเบาๆ มาตามถนน ไม่นานนักรถม้าหนึ่งคันซึ่งดูธรรมดา ตัวรถทำด้วยไม้เนื้อหยาบทาสีหม่น มีเพียงโคมไฟน้ำมันแขวนส่องสว่าง ที่โผล่มาในสายตาม้าสีดำคู่หนึ่งลากรถม้าอย่างมั่นคง เมื่อมาถึงจุดนัดพบ มันจึงค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงจนหยุดสนิทประตูรถม้าเปิดออกเบาๆ ก่อนเผยให้เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดี อายุของนางราวยี

ฮูหยินใหญ่มู่ที่นั่งอยู่ด้านข้างทำได้เพียงเงียบปาก เพราะปกติตนเองอยู่ในจวนสกุลมู่ก็ไร้อำนาจอยู่แล้วโชคยังดีที่นางยังมีบุตรชายคนโต ที่สามารถเป็นที่พึ่งพิงให้ตนได้ ไม่อย่างนั้นคงถูกเหล่าอนุกดหัว ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากมู่หลานหลิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเหลือบมองพี่สาวต่างมารดาอย่างเงียบๆ ก่อนหน้านี้นางเคยคิดว่าเซี่ยชิงหลีอาจแก้แค้นคืนเล็กๆ น้อยๆ เพื่อทำให้มู่จิ่วเยว่ต้องเจ็บใจแต่หลังจากเมื่อคืน ข่าวที่ได้ยินทำให้นางเริ่มหวั่นไหว ภาพเพลิงลุกโหมร้านค้าที่อยู่ในชื่อของมู่จิ่วเยวสิบแห่งจนกลายเป็นเถ้าถ่านคำตอบชัดเจนว่าเซี่ยชิงหลีหาใช่สตรีที่หาเรื่องได้ง่าย ถ้าไม่แตะเกล็ดย้อนของนาง นางก็จะไม่ปลดปล่อยพิษสงออกมามู่หลานหลิงแอบขนลุกต่อสิ่งที่เซี่ยชิงหลีเอาคืนพี่สาวของตนเพราะมันรุนแรงและเด็ดขาดเกินกว่าที่นางคาดเอาไว้มู่เทียนหรงมองท่าทางเงียบงันของบุตรสาวด้วยความไม่พอใจ และเขามองออกว่าบุตรสาวคงจะไม่ยอมปริปากเป็นแน่ ความเงียบนี้หาใช่การยอมรับผิด หากแต่นางกำลังซ่อนความจริงบางอย่างเอาไว้มู่เทียนหรงถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาที่ทอดมองบุตรสาวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“หากต้องการให้ข่าวลือเงียบลง คงต้องส่งเจ้าก

“ช่างเถิด...แม้งานจะผิดพลาด…แต่ตราบใดที่มู่จิ่วเยว่เหยียบย่างเข้าสู่หยางโจว…นางก็ย่อมจะหนีไม่พ้นคมดาบของข้า”มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้มหากแต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นในแววตานั้น ไม่มีร่องรอยตระหนกแม้เพียงเสี้ยว ความมั่นใจของหญิงผู้นี้เปรียบดั่งพิษที่ซึมลึกช้าๆ หากแต่สัมผัสเพียงเล็กน้อย ดวงวิญญาณย่อมถูกกัดกร่อนจนสูญสิ้น“ส่งคนของเราไปคอยจับตาดูนางเอาไว้ที่หยางโจว เมื่อไปถึงที่นั่น ฉินอ๋องไม่มีทางช่วยเหลือนางได้เป็นครั้งที่สองแน่”นางสั่งการเสียงเย็น ร่างเงาผู้รายงานเพียงค้อมศีรษะแล้วถอยหายไปในความมืดมู่หลานหลิงช้อนสายตามองออกไปไกลสุดขอบฟ้า ในความคิดเต็มไปด้วยภาพของมู่จิ่วเยว่ที่กำลังถูกความกลัวกัดกิน นางกวาดมือบางรับถ้วยชาใบใหม่จากสาวใช้ ก่อนยกยิ้มบางเบา“มู่จิ่วเยว่…เจ้าหนีรอดจากมือของข้าไปได้ในครั้งนี้ แต่ข้าจะทำให้หยางโจวกลายเป็นสุสานของเจ้า”เสียงของนางที่เอ่ยออกมาเย็นชา ราวกับทั้งสองมิได้มีสายเลือดเดียวกันสายลมหนาวพัดผ่านเรือนหลังเล็กด้านหลังจวนตระกูลมู่ ราวกับเสียงสวรรค์รับคำสาบานของนาง นัยน์ตาของมู่หลานหลิงส่องประกายเย็นเยียบดั่งคมกระบี่ที่แฝงไว้ในฝักอย่างเงียบ