All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 171 - Chapter 180

ตอนที่ 172 และก็เป็นไปตามคาด ในอีกสองวันต่อมา ซึ่งเป็นวันที่มีการประชุมซ่างฉาว หลังจากที่ประชุมเรื่องอื่นไปบ้างแล้ว สมาชิกเน่ยเก๋อคนหนึ่ง คือ หวังลู่ ขุนนางจากกรมอาญา ก็เดินออกมาข้างหน้าและทูลว่า“กราบทูลฝ่าบาท ตอนนี้ประชาชนและขุนนางหลายคน ได้เขียนฎีกาถวาย โดยกล่าวหาว่า หลิวเจิ้นจื่อ ผู้ช่วยรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายจากกรมกลาโหม และ หลิวจี่หนาน เสนาบดีกรมโยธาธิการ ได้ปลูกฝังความผิดที่เป็นอันตรายต่อชาวฮั่นให้กับองค์ชายจูจ้านจีพะยะค่ะ!”ถึงตอนนี้ ทั้งท้องพระโรงต่างนิ่งเงียบ พวกเขารู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว และฮ่องเต้หย่งเล่อก็ยังมิได้รับสั่งใดๆ ออกมา ทำให้กลุ่มของชูอวี้ต้องเคลื่อนไหวก่อนเมื่อเห็นฮ่องเต้หย่งเล่อนิ่งฟัง ขุนนางชั้น 4 จากสำนักตรวจการก็ก้าวออกมาพูดต่อว่า “กระหม่อม ฟางอี้ จากสำนักตรวจการ ขอทูลว่า หลิวเจิ้นจื่อ ได้กล่าวในระหว่างการสอนว่า ราชวงศ์หยวนมีคุณูปการใหญ่หลวงต่อชาวฮั่น และยังดูถูกชาวฮั่นด้วยพะยะค่ะ!”หลังจากนั้น ทั้งสองฝ่ายต่างก็ออกมาโต้แย้งกันไปมา จนทำให้ฮ่องเต้หย่งเล่อต้องสั่งให้หยุด ทุก

ตอนที่ 174 ในที่สุด การประชุมที่เนิ่นนานในวันนั้น จึงจบลงด้วยการที่ฮ่องเต้หย่งเล่อจะเป็นผู้นำทัพหลวงไปยังชายแดนด้านเหนือด้วยพระองค์เองเหมือนที่ผ่านมา โดยมีองค์ชายจูเกาสวี่และองค์ชายจูเกาสุยที่เก่งด้านการรบติดตามไปด้วย และผู้ที่อยู่บริหารบ้านเมืองแทน คือ องค์รัชทายาทจูเกาชื่อแต่ที่ทำให้หลายคนตกใจ คือ ฮ่องเต้มอบหมายให้องค์ชายจูจ้านจี พระนัดดาองค์โปรดเดินทางไปที่เมืองเป่ยผิง เมืองหลวงใหม่ และให้ดูแลสั่งการอยู่ที่นั่น เช่นเดียวกับการรบเมื่อสามปีที่แล้วตลอดช่วงเวลา 2 เดือนหลังจากการประชุมในวันนั้น เป็นอีกช่วงเวลาแห่งความตึงเครียด หลายหน่วยงานวิ่งวุ่นเตรียมการรบ ทั้งทหาร เสบียง อาวุธ และการวางแผนการรบ เพื่อไม่ให้เพลี่ยงพล้ำให้กับมองโกลฮ่องเต้หย่งเล่อตัดสินใจจะย้ายไปอยู่เป่ยผิงถาวร เพราะเห็นแล้วว่า ชายแดนทางทิศเหนือจะไม่สงบสุขอีกต่อไป การยกกองทัพจากหนานจิงที่อยู่ตอนใต้ไปยังตอนเหนือนั้น เป็นการเสียเวลาและเงินทองอย่างมาก พระองค์จึงสั่งให้หน่วยงานราชการที่ประจำอยู่หนานจิง ส่งข้าราชการทั้งพลเรือนและทหารไปอยู่ที่เป่ยผิง การบริหารประเ

ตอนที่ 176 หลังจากใช้เวลาเดินทางมาเกือบหนึ่งเดือน พร้อมกับหยุดตรวจสอบระหว่างทางด้วย พวกเขาก็มาถึงท่าเรือเป่ยผิง ตอนนี้ ลู่ปู่จ้างรถลากหลายคันมารอรับ ทุกคนทักทายกัน จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปยังบ้านของตนเอง โดยให้รถลากนำจิวเหวินชาง และเทียนมู่อวี้ไปส่งที่บ้านของพวกเขา ในขณะที่เฟิงหลี่เฉียงนั่งรถลากกลับมาที่บ้านใหม่ในเมืองเป่ยผิง พวกเขานั่งมองเมืองเป่ยผิงผ่านหน้าต่างรถลากที่เปิดกว้างเอาไว้ ลู่เหยาหลงตื่นเต้นมาก เมื่อเห็นความเจริญและตึกรามบ้านช่องที่ผุดขึ้นมามากมาย เมืองนี้อยู่ในภาคเหนือใกล้กับทะเลทราย จึงมีความหนาวเย็นและแห้งแล้ง ถึงจะไม่มากเท่ากานซูที่พวกเขาเคยอยู่ก็ตามเป่ยผิงยังเป็นแคว้นเยี่ยนที่ฮ่องเต้หย่งเล่อเคยอาศัยอยู่สมัยเป็นอ๋องเยี่ยน จึงมีสิ่งปลูกสร้างและบ้านเมืองสร้างอยู่ก่อนแล้ว เมื่อประกาศให้เป็นเมืองหลวงใหม่ จึงมีการสร้างเมืองและพระราชวังต้องห้ามขึ้น ตลอดเส้นทาง จะพบเห็นถนนสายหลักที่ขยายออกไป มีการก่อสร้างถนนหลายสาย รวมไปถึงบ้านเรือน แหล่งค้าขาย และที่ทำการของหน่วยงานต่างๆ และตอนนี้ยิ่งเร่งก่อสร้างให้เสร็จเร็วขึ้น เพร

ตอนที่ 178 เฟิงหลี่เฉียงเงยหน้าขึ้น และมองตรงไปยังบัลลังก์ไกลๆ ที่ฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ เขาไม่สามารถเห็นสีหน้าแววตาของฝ่าบาทได้ถนัด เพราะอยู่ไกลออกมา แต่เขาก็ยังตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจังว่า“น้ำ ดิน เมล็ดพันธุ์ที่ดี และการช่วยเหลือจากทางการอย่างจริงจัง คือคำตอบพะยะค่ะ!”ใช่แล้ว ถึงจะมีทั้งสามอย่างแรกดี แต่ถ้าทางการไม่สนับสนุนก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไรฮ่องเต้หย่งเล่อจึงหันไปทางเสนาบดีคลังและสั่งว่า “ข้าขอให้ท่านไปจัดการส่งเสริมการผลิตอาหารในช่วงปีนี้ให้ได้มากที่สุด เราจำเป็นจะต้องมีอาหารส่งไปยังกองทัพและเลี้ยงดูประชาชนในอนาคต”เสนาบดีคลังก้มหัวคำนับ จากนั้นฮ่องเต้หย่งเล่อก็ประกาศว่า “ขอให้ทุกกรม โดยเฉพาะกรมโยธาธิการสนับสนุนด้วย หากมีการตรวจสอบพบว่ามีการทำทุจริต ต่อให้ข้าอยู่แนวหน้า ข้าก็จะลงโทษโดยไม่ละเว้น!”หลังจากการประชุมเลิก ขุนนางต่างยืนรอส่งฮ่องเต้เสด็จกลับ ในขณะที่ขุนนางผู้ใหญ่บางคนเดินตามฮ่องเต้เพื่อพูดคุยเรื่องอื่น จากนั้นขุนนางที่เหลือต่างทยอยเดินออกมาข้างนอกประ

ตอนที่ 180 เฟิงหลี่เฉียงยังคงมีหน้านิ่งสงบ แต่เขารู้สึกแปลกใจว่า การสอนของเขาก็มีคนไปสืบเสาะและนำมาทูลฟ้องฮ่องเต้ด้วยหรือ ไม่ใช่แค่หลิวเจิ้นจื่อที่ประสบภัย แต่เขาก็ยังเป็นเป้าด้วย แต่เขาก็นึกได้ว่าตนเองก็ขัดขวางหลายคนเอาไว้มาก ศัตรูของเขาในพระราชสำนักนี้คงมีจำนวนไม่น้อย เห็นได้จากการประชุมเมื่อเช้า ที่เขาถูกกลุ่มของราชครูชูอวี้ไล่ต้อนในที่ประชุมแต่เฟิงหลี่เฉียงยังคงยึดมั่นต่อสิ่งที่คิด ชายหนุ่มจึงเล่าถึงหัวข้อที่ใช้สอนในวันนั้น ที่เกี่ยวกับการตลาดและการคลังด้วยท่าทางนิ่งสงบว่า“จริงอยู่ว่านักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ต่างสอนให้ผู้ปกครองรักประชาชน ซึ่งกระหม่อมก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่ในความเป็นจริงนั้น เงินในท้องพระคลังก็มีความสำคัญเช่นกัน โดยเฉพาะในตอนนี้ที่เราจะต้องคำนึงถึงหลายอย่าง ทั้งสงคราม การสร้างเมืองหลวงใหม่ และยังประสบภัยแล้งอีก กระหม่อมจึงเลือกใช้ประสบการณ์จากตอนเป็นผู้ว่าการที่จางเย่และกานซูมาสอนองค์ชาย ว่าการให้เงินพวกเขาแต่เพียงอย่างเดียว เป็นการบรรเทาทุกข์ได้ชั่วคราว และสิ่งใดที่เราให้ไปโดยพวกเขาไม่ต้องพยายามอะไร เขาจะไม่