All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 41 - Chapter 50

   เมื่อเฟิงหลี่เฉียงออกไปพร้อมกับจินอวี่เว่ย หัวหน้าจึงรีบไปแจ้งหยางหย่งหนาน ผู้อำนวยการฮานหลินหยวน และซุนหยู่หมิน รองผู้อำนวยการฮานหลินหยวนฝ่ายซ้าย พวกเขากลับนิ่งฟังและไม่ได้พูดอะไร เพราะรู้ว่า จินอวี่เว่ยคงมาขอให้เฟิงหลี่เฉียงไปช่วยทำงานลับๆ แต่พวกเขาไม่สามารถพูดออกมาได้ ทำให้คนที่ไม่ชอบบัณฑิตเฟิง ยิ่งสะใจมากยิ่งขึ้น เพราะคิดว่าผู้บังคับบัญชาต้องไม่พอใจอย่างแน่นอนแต่คนที่กำลังถูกสมน้ำหน้าอยู่ในตอนนี้ กำลังเดินตามจินอวี่เว่ยไปยังอีกด้านของพระราชวัง พวกเขาไปถึงอาคารหลังใหญ่ของกองบัญชาการจินอวี่เว่ย เมื่อเดินขึ้นไปบนชั้นสอง ทหารที่พาเขามา ก็หยุดที่หน้าห้องขนาดใหญ่ เขาเคาะประตูและรายงานว่า “ข้าน้อยพาบัณฑิตเฟิงหลี่เฉียงมาแล้วขอรับ”“เข้ามา!” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นมาเมื่อเขาเดินเข้าไปในห้อง ก็ต้องชะงัก ในนั้นมีชาย  6 คนนั่งอยู่ ในนั้นมีคนที่เขารู้จักเพียงคนเดียว คือ หวังฉงซาน รองผู้บังคับบัญชาฝ่ายเหนือขององครักษ์เสื้อแพร และอีกคนที่เคยเห็น คือ ชายในชุดเยซาสีเขียวเข้ม[1] เฟิงหลี่เฉียงจำได้ว่า ชายหนุ่มที่ดูอายุน่าจะประมาณยี่สิบตอ

ตอนที่ 43 เมื่อได้รับการยืนยันว่าผ้าผืนนี้เกี่ยวข้องกับคดีแล้ว เฟิงหลี่เฉียงจึงคลี่ผ้าดูอย่างใจเย็น โดยไม่สนใจว่าทั้งจ้าวหมิงเต๋อและขันทีเหรินเว่ย จะมองเขาด้วยสายตาร้อนแรงเพียงใดจากนั้น เขาก็ถามเหลียงเจี๋ยซ่งว่า “ผ้าผืนนี้ เป็นของสำนักงานซื่อโป๋ซือหรือ”อีกฝ่ายส่ายหน้า “ปกติเราจะใช้ผ้าฝ้ายดิบธรรมดาที่หาง่ายแล้วก็ราคาถูกขอรับ ผ้าผืนนี้ข้าคิดว่า น่าจะมาพร้อมกับหีบอยู่แล้ว เหมือนจะเป็นฝ้ายดิบ แต่ลายกับเนื้อผ้าแปลกมาก”เหรินเว่ยซึ่งเป็นขันทีในวัง เคยเห็นข้าวของเครื่องใช้สวยงามหลากหลายแบบมาก่อน ก็พูดว่า “ผ้านี้ไม่เหมือนกับที่พวกเราใช้กันในวัง แล้วก็ตามบ้านของคนทั่วไป”ตอนนี้ ทั้งเฟิงหลี่เฉียง จ้าวหมิงเต๋อ และเหรินเว่ยต่างมองหน้ากันด้วยสายตาที่เริ่มไม่เป็นมิตร เพราะแต่ละคนต้องการเก็บผ้าเอาไว้เพื่อเอาไปสอบสวนต่อ แต่ไม่มีใครยอมใครในที่สุดทั้งจ้าวหมิงเต๋อและเหรินเว่ย ก็ต้องยอมให้เฟิงหลี่เฉียงที่เป็นคนพบ เป็นคนเก็บผ้าเอาไว้ เพราะยังดีกว่ามอบให้คู่แข่งของตนเองหลังจากใช้เวลาตรวจสอบข้อมูล และยังไปสอบถามทหารยามที่ถ

ตอนที่ 45 เฟิงหลี่เฉียงทำท่าคิด และตอบช้าๆ ว่า “ข้าเดาว่า คงจะมีการสลับหีบก่อนจะเอาไปเก็บในห้องนั้น”อีกฝ่ายหรี่ตาลง “อย่างไรรึ”“น่าจะสลับกันตอนที่ทหารยามเผลอ”ก่อนที่จะต้องถามคำตอบคำต่อไป หลี่จิวที่โมโหมากขึ้นเรื่อยๆ ก็สั่งเสียงดังด้วยความรำคาญว่า “เจ้าอย่ามาโยกโย้! พูดออกมาให้หมด!”บัณฑิตหนุ่มหัวเราะเสียงดัง และเลิกกวนประสาทอีกฝ่าย เขาเล่าเรื่องทั้งหมดว่า“เมื่อวานนี้ ตอนที่ข้าไปเหลียงเจี๋ย เจ้าหน้าที่จากสำนักงานซื่อโป๋ซือ พาข้าไปที่ห้องเก็บของ ข้าสังเกตเห็นว่า ในห้องนั้น ไม่มีหน้าต่างหรือช่องทางใดๆ ข้ากับลูกน้องของท่าน ก็ตรวจสอบพื้นและผนังในห้องแล้วด้วยเช่นกันในระหว่างนั้น ข้าก็สังเกตว่า ในช่วงที่หยุดรอเพื่อไขกุญแจประตูทั้งสองชั้นเข้าไปในห้อง รถเข็นจะต้องหยุดรอ ข้ายังพบว่า ที่ท่าเรือมีเสียงดังมาก ทั้งเสียงคน เสียงเรือ เสียงขนของ  ถ้าจะมีการทำอะไรกับหีบในช่วงนั้น ก็น่าจะทำได้ โดยไม่มีคนสังเกตเห็นมากนัก”หลี่จิวขมวดคิ้ว “แต่มีทหารยามเฝ้าอยู่นะ”“ก็จริงอยู่”เฟิงหลี่เฉียงก็อธิ

ตอนที่ 47 เฟิงหลี่เฉียงถอนหายใจ อยู่ดีๆ ก็มีเรื่องมาหาอีกแล้ว คนนอกที่ไม่รู้ ต่างก็คิดว่า หวังซิงเจิ้งต้องการเปิดโอกาสให้ลูกน้องได้แสดงฝีมือต่อหน้าพระพักต์ แต่คนในต่างรู้ความหมายนี้ดี บางคนจึงแอบยิ้ม และรอสมน้ำหน้า พวกเขารู้ดีว่า หวังซิงเจิ้งต้องการเปรียบเทียบผลงานของตนเองกับของเฟิงหลี่เฉียงต่อหน้าธารกำนัล เพราะเขามั่นใจว่าตนเองนั้น มีฝีมือการวาดรูปมากกว่า และยังที่ได้รับการยอมรับในแวดวงขุนนางด้วยกันมานานในตอนนี้ ขุนนางที่เข้าร่วม รวมไปถึงองค์ชายจูจ้านจี ที่อยากร่วมสนุกด้วย ก็เริ่มต้นวาดรูปแล้ว โดยมีการบรรเลงเพลงคลอไปด้วย เพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย   เมื่อเวลาผ่านไป ก็ได้เวลาที่จะนำเสนอภาพวาด พวกเขาให้ผู้มีอาวุโสกว่าได้นำเสนอภาพก่อน ซึ่งพวกเขาต่างวาดภาพได้สวยงามและมีความหมาย โดยเฉพาะภาพของพระอาจารย์ขององค์ชายจูจ้านจี ที่มีฝีมือสมกับชื่อเสียงที่เล่าลือกันมา รวมไปถึงภาพวาดขององค์ชายจูจ้านจี เจ้าของวันเกิด ที่ถึงแม้จะยังไม่สวยงามเหมือนของผู้ใหญ่ แต่เห็นได้ชัดว่า ในอนาคต พระองค์จะสามารถพัฒนาความสามารถด้านนี้ไปได้อีกมากมาย

ตอนที่ 49 หวังกั๋วจึงรีบเดินออกไปนอกห้องทรงงาน อีกสักครึ่งชั่วยาม หลี่จิวก็มาขอเข้าเฝ้า และนำรูปวาดมาถวายให้ฮ่องเต้ เมื่อพวกเขาช่วยกันคลี่ภาพออก จูตี้มองภาพนั้นด้วยความสนใจ “คนวาดต้องการจะสื่ออะไรรึ”หลี่จิวตอบอย่างนอบน้อมว่า “คนวาดเป็นบัณฑิตฮานหลิน หยวน เขาเขียนรูปในหัวข้อ ความรุ่งเรืองแห่งราชวงศ์หมิงพะยะค่ะ เขาบอกว่า ภาพนี้เป็นเรือสำเภาของหมิง ที่มุ่งหน้าออกไปสำรวจโลกและค้าขายกับต่างประเทศ แสดงให้เห็นความรุ่งเรืองของต้าหมิงย”จูตี้นิ่งมองภาพนั้นไปสักพัก แล้วก็ถามว่า “ใครเป็นคนวาดรึ”“เขาคือจ้วงหยวนคนล่าสุด บัณฑิตเฟิงหลี่เฉียงพะยะค่ะ”ฮ่องเต้ชะงัก เฟิงหลี่เฉียงอีกแล้วรึ หย่งเล่อแปลกใจ “ข้าจำได้ เขาตอบข้อสอบได้น่าสนใจมาก โดยเฉพาะด้านการทหารกับความมั่นคง”“ในวันนั้น เขายังแต่งกลอนเกี่ยวกับทหารด้วยพระเจ้าเจ้าค่ะ” หลี่จิวพูดเสริม“แต่งว่าอย่างไรรึ” จูตี้ถามต่อหลี่จิวยื่นกระดาษเขียนกลอนที่เขานำกลับมาด้วยให้หวังกั๋ว อีกฝ่ายคลี่กระดาษวางไว้ตรงหน้าของจูตี้อย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นบทกลอน