All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 52 ในที่สุดขบวนข้าหลวงตรวจการจากหนานจิงก็เดินทางเข้าสู่เขตจังหวัดจางเย่ ซึ่งอยู่ตอนกลางของมณฑลกานซู ถึงแม้ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือจะเป็นทะเลทราย มีความแห้งแล้งเป็นส่วนใหญ่ แต่จางเย่เป็นพื้นที่ที่ที่มีน้ำมากกว่าที่อื่น ทั้งโอเอซิส พื้นที่ชุ่มนน้ำ และแม่น้ำเฮยเหอไหลผ่าน ส่วนพื้นที่ที่อยู่ห่างออกไป จะมีทะเลทราย ทุ่งหญ้าและแนวเขาสูงสลับกันมองเห็นได้ไกลๆขบวนของพวกเขาผ่านอำเภอ หมู่บ้านและชุมชนหลายแห่ง ที่ไม่แตกต่างจากที่อื่น คือ แห้งแล้งและมีพืชผลประปราย ชาวบ้านบางคนออกมาทำไร่ทำนาท่ามกลางทุ่งหญ้าที่เริ่มแห้งเหลือง แกะและวัวตัวผอมเดินกินข้าวอยู่กลางทุ่งหญ้าแห้งเพราะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว และพวกเขาก็มาถึงประตูเมืองจางเย่ ที่สร้างเป็นกำแพงดินผสมหิน ที่หน้าประตูมีกลุ่มข้าราชการออกมายืนต้อนรับ พวกเขาได้รับการส่งข่าวมาล่วงหน้าว่าขบวนของข้าหลวงตรวจการเดินทางมาถึงที่นี่แล้วในกลุ่มนั้น ประกอบไปด้วยผู้ว่าการจังหวัดจางเย่ ผู้ตรวจการระดับจังหวัด และแม่ทัพประจำจังหวัด ในตอนนี้ หลี่จงซึ่งเป็นผู้ว่าการจังหวัดจางเย่ มีตำแหน่งเป

ตอนที่ 54 ตาลั่วจงถอนหายใจ “เจ้าก็ดูสิ ไร่นาแห้งแล้งขนาดนี้ สัตว์เลี้ยงของข้าก็ล้มตายไป เพราะไม่มีน้ำมีหญ้าให้กินเพียงพอ”จ้างเกอถอนหายใจเสียงดัง “เฮ่อ! พวกขุนนางก็ไม่ดูดำดูดีชาวบ้านอย่างพวกเราเลย บ้านของข้าที่เกาไถก็เหมือนกัน แห้งแล้งแบบนี้ ถ้าข้าไม่มีวิชาแพทย์ ก็คงจะเลี้ยงปากท้องตัวเองกับหลานไม่ได้เหมือนกัน”“เด็กนี่เป็นลูกของใครรึ” ชายชราถาม และมองไปเด็กหญิงที่ก้มหน้ากินข้าว ด้วยความสงสาร“ลูกสาวของน้องชาย พ่อของมันไปเป็นทหารอยู่ชายแดน แม่มันไปหาของบนภูเขา แล้วก็หายตัวไป..เหอะ! ไม่รู้ว่าหนีไปแล้วหรือถูกหมีจับกินก็ไม่รู้ ข้าเลยเลี้ยงเอาบุญ”แล้วทุกคนก็สะดุ้ง เมื่อเสี่ยวเม่ยที่นั่งเงียบมาตลอด ก็ร้องไห้โฮออกมาลั่นบ้าน “ท่านพ่อ! ท่านแม่! พวกท่านทิ้งข้าไปทำไม!! ทำมายยย!! ฮือออๆๆๆ ”จ้างเกอส่ายหน้าและลูบหัวหลานปลอบใจ “ดูสิ! มันน่าสงสารแค่ไหน”ตาลั่วจงพยักหน้าหงึกๆ และมองเสี่ยวเม่ยด้วยสายตาที่ทั้งสงสารและขยาดนิดๆ เจ้าเด็กนี่ ตัวเล็กแค่นี้ แต่ร้องไห้เสียงดังจนข้าหัวใจเกือบวาย ชายชราแอบคิดในใจ

ตอนที่ 56 หลายคนสะดุ้งตื่นขึ้น ในขณะที่คนเฝ้ายามรีบโยนฟืนเข้าไปในกองไฟที่จุดเอาไว้รอบขบวน และตะโกนบอกทุกคนด้วยเสียงดังก้องในความมืด “ทุกคนตื่นเร็ว! หมาป่าบุกแล้ว!!!”เมื่อได้ยิน ผู้ชายต่างรีบคว้าดาบ หอก ไม้ มีดและอะไรก็ได้ที่เป็นอาวุธ กระโดดลงมาจากรถ มายืนรวมตัวกันด้านหน้า เสียงหัวหน้าขบวนตะโกนสั่งให้ผู้หญิง คนแก่และเด็กซ่อนตัวในรถให้ดี สำหรับพวกเขาที่เดินทางไปตามทะเลทรายแบบนี้มาเกือบทั้งชีวิต การถูกโจมตีจากฝูงหมาป่าทะเลทราย เป็นเรื่องที่พวกเขาพบเจอมาแล้วหลายครั้งเฟิงหลี่เฉียงพร้อมกับชายคนอื่นอีกยี่สิบกว่าคน กวาดตามองไปรอบเนินทราย ถึงแม้ตอนนี้จะมีแสงจันทร์ส่องลงมาที่พื้นทราย แต่ที่นี่ยังมีพุ่มไม้และป่าโปร่งอยู่ประปราย ทำให้พวกเขามองเห็นหมาป่าไม่ชัด แต่แล้วพวกเขาก็สะดุ้ง เมื่อมองเห็นแสงสีเขียวหลายจุดสะท้อนแสงมาจากเงามืดในป่า และหมาป่าหลายตัวโผล่ขึ้นมายืนบนเนินทรายอย่างเงียบเชียบ พวกมันค่อยๆเดินลงมาจากเนินทรายอย่างระมัดระวัง พ่อค้าบางคนส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ หมาป่าที่พวกเขาเห็นนั้น ถึงจะตัวไม่ใหญ่นัก แต่จำนวนที่โปล่ออกมานั้น

ตอนที่ 58“ขอโทษนะ ท่านคือพ่อค้าจ้างเกอใช่หรือไม่” เสียงชายคนหนึ่งตะโกนถามมาจากหน้าบ้าน ที่เปิดประตูบ้านเอาไว้เล็กน้อยจ้างเกอขมวดคิ้ว หน้าตาที่รกรุงรังไปด้วยหนวดของเขาดูจริงจัง “ใช่แล้ว ข้านี่ล่ะ ท่านมีธุระอะไรรึ”อีกฝ่ายยิ้มอย่างยินดี “ข้าชื่อ เฉินเจ๋อ เป็นพ่อค้าขายสินค้าหลายอย่างที่เฉิงกวนนี้ ขอเข้าไปได้หรือไม่”“ได้สิ เสี่ยวหลงไปเปิดประตูให้ท่านเฉินสิ แล้วก็ไปเอาน้ำชามาด้วย” ลู่เหยาหลงรีบเดินไปเปิดประตูและหายไปหลังบ้าน เพื่อยกน้ำชาและขนมมาให้“เชิญท่านเข้ามาในบ้านก่อน” จ้างเกอเดินนำเฉินเจ๋อเข้ามาในบ้าน จากนั้นก็ถามทันทีว่า “ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือ”“ข้าได้ยินมาว่า ท่านสนใจจะไปขายสินค้านอกด่าน” อีกฝ่ายตอบพร้อมกับจิบน้ำชาที่เด็กชายนำมาวางไว้เมื่อจ้างเกอพยักหน้า อีกฝ่ายจึงพูดต่อว่า “ข้ามีกองคาราวานที่จะออกเดินทางไปนอกด่านปีละสองครั้ง นี่ก็ใกล้จะได้เวลาออกเดินทางแล้ว”“แต่มันใกล้หน้าหนาวแล้ว ท่านจะเดินทางไกลได้หรือ” จ้างเกอทำหน้าสงสัยเฉินเจ๋อยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “เฮ่ยย! ก็ไม่ต้องไปไกลสิ

ตอนที่ 60 “ถ้าพวกท่านไม่ผิดจริงจะปฏิเสธการส่งจดหมายของข้ารึ” เด็กหนุ่มพูดด้วยเสียงเย็นชา คราวนี้เขาลืมเปลี่ยนเสียงของตัวเองเป็นเสียงของจ้างเกอ ชายวัยกลางคน แต่เป็นเสียงของเฟิงหลี่เฉียง “และที่สำคัญ ท่านส่งคนมาคอยจับตาดูข้า นี่ก็บ่งบอกแล้วว่าพวกท่านมีอะไรปิดบังเอาไว้!”เจิ้งเฉิงฉานและทหารคนอื่นตะลึง เมื่อได้ยินเสียงที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย แม่ทัพขมวดคิ้ว เขาถามด้วยเสียงเฉียบขาด“เจ้าเป็นใครกันแน่! บอกมาเดี๋ยวนี้!”เฟิงหลี่เฉียงรู้ว่า เขาไม่สามารถต่อสู้กับคนกลุ่มนี้ได้แน่นอน แต่อย่างน้อย ถ้าต้องถูกจับหรือถูกฆ่าตาย เขาอยากจะให้คนที่อาจจะผ่านมา หรือแม้แต่ทหารที่ไม่ได้ร่วมกลุ่มทรยศ ได้เห็นว่าเขาคือใคร เพื่อจะได้สืบหาตัวการเพื่อเอาผิดในภายหลัง เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาจึงถอดหมวกขนสัตว์โยนทิ้ง และกระชากหนวดเคราที่รุงรังออก ถึงตอนนี้ใบหน้าจะยังมอมแมม แต่ไม่สามารถปกปิดความหล่อเหลาและเย็นชาของบัณฑิตหนุ่มได้เจิ้งเฉิงฉานชะงัก เขารีบยกมือห้ามลูกน้องที่ทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปจับกุมอีก เขาถามเด็กหนุ่มด้วยเสียงต่ำว่า “เจ้าคือบัณฑ