All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 หลังจากนั้น เฟิงหลี่เฉียงก็กลับไปทำงานที่ฮานหลินหยวนตามปกติ ในวันนี้พวกเขามีประชุมกองบรรณาธิการสารานุกรมหย่งเล่อ เพื่อให้แต่ละคนรายงานความคืบหน้าในขณะพวกเขากำลังช่วยกันแนะนำงานเขียนอยู่นั้น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็เดินเข้ามาเคาะประตู และขออนุญาตบรรณาธิการก่อนพูดว่า “ใต้เท้าเฟิงขอรับ ใต้เท้าซุนหยู่หมิน รองผู้อำนวยการฮานหลินหยวนฝ่ายซ้ายขอเชิญท่านเข้าพบในตอนนี้ขอรับ”ทุกคนชะงัก พวกเขาเดาไม่ออกว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย เฉินจื้อเฟิงตบไหล่เขา ซึ่งเฟิงหลี่เฉียงหันไปยิ้มให้เขา และบอกบรรณาธิการว่า“ข้าขอตัวก่อนขอรับ”เขาเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง เมื่อไปที่ห้องทำงานขนาดใหญ่ จึงเคาะประตู “ใต้เท้าขอรับ ข้าเฟิงหลี่เฉียงขอรับ”“เข้ามา” เสียงของซุนหยู่หมินดังออกมาข้างนอกเมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาก็พบซุนหยู่หมินกำลังอ่านเอกสารอยู่  เฟิงหลี่เฉียงก้มลงคำนับ อีกฝ่ายบอกให้เขานั่งลง จากนั้นก็พูดว่า“บัณฑิตเฟิง ข้าเชิญท่านมาในวันนี้ เพราะมีเรื่องอย

ตอนที่ 33 เฟิงหลี่เฉียงชะงัก เขารู้แล้วว่าน่าจะมีใครบางคน เล่นงานเขาลับหลังแน่นอน เขาจึงตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่งว่า“เรียนใต้เท้า ตั้งแต่มาทำงานทีนี่ ข้าลางานไปสองครั้ง ครั้งแรกลางานสามวัน โดยใต้เท้าหวังฉงซาน รองผู้บังคับบัญชาฝ่ายเหนือขององครักษ์เสื้อแพร ขอยืมตัวข้าไปช่วยงาน และข้าได้ส่งจดหมายขอยืมตัวจากใต้เท้าหวังฉงซานให้กับหัวหน้าของข้า คือ หลิวเสวี่ยเทียน ไปก่อนหน้าแล้ว เพราะข้าไม่บังอาจส่งจดหมายให้ใต้เท้าโดยตรง ขอเรียนถามท่านว่า ท่านได้รับจดหมายนั้นหรือยังขอรับ” ประโยคหลังเขาถามกลับไปตรงๆหยางหย่งหนานขมวดคิ้ว เขาไม่ได้รับจดหมายดังกล่าว แต่กลับได้รับรายงานจากหวังซิงเจิ้ง ที่กล่าวว่า บัณฑิตเฟิงหลี่เฉียงหายตัวไปไม่มาทำงานสามวัน ซึ่งเขาคิดว่านี่เป็นการทำผิดครั้งแรก และเฟิงหลี่เฉียงยังเป็นบัณฑิตฝึกหัดที่เพิ่งเริ่มงาน จึงอาจจะไม่เข้าใจกฎระเบียบ แต่กลับปรากฏว่า บัณฑิตเฟิงส่งจดหมายก่อนแล้ว แต่จดหมายกลับมาไม่ถึงมือเขาเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย เฟิงหลี่เฉียงรู้ทันทีว่า จดหมายของเขา คงส่งมาไม่ถึงมือหยางหย่งหนานอย่างแน่นอน เขาจึงถามเหมื

ตอนที่ 35 ในเช้าของการสอบวันแรก เจ้าหน้าที่เข้าประจำตำแหน่งที่ได้รับมอบหมาย ส่วนเฟิงหลี่เฉียงและจิวเหวินชาง ยืนอยู่ที่หน้าประตูเพื่อดูขั้นตอนการตรวจสอบของเจ้าหน้าที่ของอำเภอ ที่ในตอนนี้กำลังแบ่งเป็นสองแถว เพื่อตรวจสอบตัวตน ค้นดูข้าวของและเสื้อผ้าของผู้เข้าสอบ เพื่อป้องกันการทุจริตนักศึกษาที่มุ่งมั่นเรียนและอ่านหนังสือสอบมานานหลายปี ต่างยืนเข้าแถวรอการตรวจสอบอย่างตื่นเต้น หลายคนยังมีอายุน้อย ไม่เกิน 15 ปี และยังเป็นการสอบครั้งแรกของพวกเขา เฟิงหลี่เฉียงเห็นพวกเขามือสั่นด้วยความตื่นเต้น จึงอดยิ้มมุมปากไม่ได้ เมื่อนึกถึงตัวเองเมื่อสิบปีที่แล้ว และบางคนที่มาสอบก็มีอายุเกิน 20 ปีขึ้นไป การสอบเค่อจวี่มีทั้งผู้ที่สอบครั้งแรกและสอบมาแล้วหลายครั้ง พวกเขาถือตะกร้าใส่เครื่องเขียน อาหารและน้ำ สำหรับการใช้ชีวิตอยู่ในสนามสอบเป็นเวลาสามวันเต็ม  ในที่สุด เจ้าหน้าที่จากอำเภอ ก็พบนักเรียนแซ่หลี่ที่มาจากหมู่บ้านหย่งหยาง เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นป้ายชื่อ ก็รีบจับแขนและไหล่ของเขาเอาไว้แน่น และทำท่าจะดึงตัวออกไปนอกแถว เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนหันมามอ

ตอนที่ 37         เมื่อตัดสินใจได้แล้ว จิวเหวินชางก็พาชายทั้งสองคนไปพูดคุยที่อื่น ถึงตอนนี้ นักศึกษาคนที่หวาดกลัวก็ไม่สามารถหลบหนีได้ เขาจึงต้องติดตามมาให้ข้อมูลด้วยทั้งสามคนจึงไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง และนั่งคุยกันในห้องส่วนตัว นักศึกษาทั้งสองคนให้ข้อมูลว่า มีชายคนหนึ่งมาติดต่อนักศึกษาในโรงเรียนบางคนว่า สนใจจะไปฟังข้อมูลลับในการสอบถงเซิงครั้งนี้หรือไม่ พวกที่ได้รับการติดต่อก็ไปที่บ้านเช่าหลังหนึ่ง  ชายคนนั้นพูดเรื่องข้อสอบและการอ่านหนังสือ เพื่อให้ตอบข้อสอบได้ และถ้าต้องการสอบผ่าน จะต้องจ่ายในราคาแพง บางคนยินดี บางคนสู้ราคาไม่ได้ และไม่เชื่อถือด้วย จึงปฏิเสธแล้วนักศึกษาทั้งสองคนรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร  ที่จริงแล้ว พวกเขาไม่ได้รับการติดต่อ เพราะพวกเขายากจน แต่กระดาษย่อมห่อไฟไม่มิด เรื่องนี้ค่อยๆ แพร่หลายไปในหมู่นักศึกษา ทำให้หลายคนที่เป็นนักศึกษายากจนรู้สึกโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่มีเส้นสายและครอบครัวที่จะช่วยเหลือ จึงได้แต่น้ำท่วมปาก และที่สำคัญ การโกงข้อสอบเป็นเรื่องที่

ตอนที่ 39 เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว เฟิงหลี่เฉียงแวะไปหาอาจารย์ต้วนเจี่ยซินที่บ้าน เขาหายไปจัดการเรื่องทุจริตที่อำเภอลี่สุยเกือบสองเดือน แต่อาจารย์ของเขายังอยู่ที่นี่ เพราะได้รับการร้องขอให้ช่วยรักษาคนไข้สำคัญต่อ เด็กหนุ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อาจารย์ฟัง ชายชราลูบเคราสีขาวของเขาแล้วก็ยิ้มออกมาเขาชมลูกศิษย์ว่า “เจ้าแก้ไขปัญหาได้ดีมาก สามารถพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส”เฟิงหลี่เฉียงหัวเราะฮ่าๆๆ “ถ้าไม่พลิกวิกฤติให้ได้ ข้าคงตายอยู่ที่นั่นแล้วละขอรับ”แล้วเขาก็ได้ยินเสียงห้าวๆ ดังมาจากด้านหลังว่า “นั่นละ เจ้าถึงต้องฝึกวิทยายุทธ์ให้ดี จะได้เอาชีวิตรอดได้!” แล้วต้าหวงเหลียนก็ทิ้งตัวลงมาจากชั้นสอง“ท่านอาต้า!” เด็กหนุ่มดีใจที่เห็นเขาอีกครั้ง “ข้านึกว่าท่านกลับไปแล้ว”“ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีก สักพักถึงจะกลับ” อีกฝ่ายตอบอย่างอารมณ์ดี “ตอนนี้ชื่อของเจ้า เริ่มเป็นที่รู้จักในจินอวี่เว่ยฝ่ายเหนือแล้วนะ” ต้าหวงเหลียนพูดเป็นนัยแต่ต้วนเจี่ยซินกลับพูดทีเล่นทีจริงว่า “ไม่รู้ว่าจะดีหรือไม่ดีกับเจ้