ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / My Boss Got Me Pregnant / บทที่ 41 - บทที่ 50

บททั้งหมดของ My Boss Got Me Pregnant : บทที่ 41 - บทที่ 50

231

Chapter 39 – The Face Behind the Legacy

Matapos ang matagumpay na fashion gala, tila lahat ay lumapit kay Celestine upang bumati. Ang mga mamamahayag, investors, at designers ay nagbigay ng papuri sa kanyang kakaibang koleksyon. Ngunit sa kabila ng mga ngiti at congratulatory handshakes, may kakaibang kaba sa puso niya… isang pakiramdam na may mahalagang mangyayari.Habang kausap niya si Mr. Villarreal, napansin niyang tila pamilyar ang titig nito sa kanya… malalim, parang may hinahanap.“Ms. Monteverde,” wika ni Mr. Villarreal sa malumanay na tinig, “your work is extraordinary. The way you express emotion through fabric… it reminds me of someone I once knew.”Celestine smiled, a bit shy. “Thank you, sir. That means a lot, coming from you.”Mr. Villarreal tilted his head. “Tell me, where did you learn to design like that?”“I studied fashion in London,” sagot ni Celestine. “But I think my passion for design came from my mom. She used to tell me that every fabric has a story waiting to be told.”Mr. Villarreal smiled faintly
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 40 – The Woman in the Room

Maagang nagising si Celestine kinabukasan. Tahimik ang umaga ngunit ramdam niya ang bigat sa dibdib… isang halo ng kaba, takot, at pag-asa. Sa tabi niya, mahimbing pa ring natutulog si Adrian, ngunit nang maramdaman nitong gumalaw siya, dumilat ito at agad umupo.“Hey,” mahinang sabi ni Adrian habang hinahaplos ang kamay niya. “Are you sure you’re ready for this?”Huminga nang malalim si Celestine at tumango. “I have to be, Adrian. Hindi ko alam kung anong makikita ko, pero kailangan kong malaman ang totoo.”Ngumiti si Adrian, sabay halik sa noo niya. “Alright. Pero remember, don’t push yourself too hard, okay? You’re still pregnant. Wag mong pagurin ang sarili mo.”“Oo na,” natatawang sagot ni Celestine, sabay himas sa tiyan. “We’ll be fine, promise.”Pagkatapos nilang mag-breakfast, umalis sila papunta sa address na ibinigay ni Mr. Villarreal. Tahimik lang ang biyahe. Sa bawat kanto ng Madrid na kanilang dinadaanan, parang mas lalong bumibigat ang kanyang dibdib.Pagkarating nila sa
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 41 – The Other Daughter

Tahimik na nag-uusap sina Celestine, Adrian, at Mr. Villarreal sa sala ng malaking mansion. Ang paligid ay elegante ngunit may bigat na hangin… tila bawat sulok ay may kasaysayan at lihim. Bagama’t nananatili pa ring mabigat ang loob ni Celestine dahil sa kalagayan ng kanyang ina, pinilit niyang maging kalmado at maayos sa harap ni Mr. Villarreal.Ngunit naputol ang katahimikan nang biglang bumaba mula sa itaas ng hagdan ang isang babae.Mga labing-siyam na taong gulang, may burgundy red hair na may silver streaks, makapal ang eyeliner at dark lipstick, at nakasuot ng black ripped jeans, oversized leather jacket, at combat boots. May hawak siyang lollipop, na walang pakialam na sinisipsip habang pababa ng hagdan, tila siya ang reyna ng bahay.“Oh, looks like we’ve got company.” Sabi niya sa isang nakakaasar na tono.Lumapit siya kay Celestine, tinitigan ito mula ulo hanggang paa, at ngumisi.“Hmmm… she’s pretty,” sabi niya sabay kindat. “Es mi nueva niñera?”(“Is she my new nanny?”)N
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 42 – Warmth and Whispers

Pagkatapos ng mahaba at emosyonal na araw, nagpasya sina Celestine at Adrian na umuwi na. Nangako si Celestine na babalik kinabukasan upang bisitahin muli ang kanyang ina, habang si Adrian naman ay may mahalagang meeting na kailangang asikasuhin.“Sigurado ka bang ayos lang na ikaw muna ang bumisita bukas?” tanong ni Adrian habang binubuksan ang pinto ng sasakyan para sa kanya.Ngumiti si Celestine. “Yes, I’ll be fine. I just… need some time to think about everything.”Magkasabay na umuwi sina Celestine at Adrian. Tahimik lang silang dalawa sa loob ng sasakyan, marahang pinapakinggan ang ulan na pumapatak sa windshield. May kung anong kapayapaan sa pagitan nila… isang sandaling tila sila lang ang nasa mundo.Pagdating nila sa bahay, nagpasya si Celestine na magpahinga. Ramdam niya ang pagod sa katawan at isip matapos ang nangyari kahapon. Pumasok siya sa banyo, pinuno ang bathtub ng warm water at nilagyan ng lavender oil, ilang floating rose petals, at kaunting milk bath para sa soft
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 43 – Shadows of the Past

Maagang nagising si Celestine kinabukasan. Ramdam pa rin niya ang init ng yakap ni Adrian habang mahimbing itong natutulog sa tabi niya. Nginitian niya ito at marahang hinalikan sa pisngi bago bumangon. Kailangan niyang bumisita sa kanyang ina sa mansion ng mga Villarreal.Habang nasa biyahe ay nakatingin siya sa labas ng bintana ng sasakyan, pinagmamasdan ang tanawin ng malawak na ubasan ng pamilya Villarreal. “I wonder how my Mom is doing today,” mahinang sabi ni Celestine sa sarili. Alam niyang mahirap tanggapin na ganun ang kalagayan ng ina, pero gusto niyang manatiling matatag… para sa kanila pareho.Pagdating niya sa mansion ay sinalubong siya ng tagapangalaga ng bahay. “Señorita Celestine, buenos días. Señor Villarreal is waiting for you inside,” sabi nito na may magalang na ngiti.“Gracias,” sagot ni Celestine, at pumasok sa loob.Tahimik sa loob ng bahay. Ang tanging maririnig lang ay ang marahang tunog ng orasan sa dingding. Pagpasok niya sa kwarto ng ina ay nandoon si Mr. V
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 44 – Night of Danger

Bago pa tuluyang lumubog ang araw, nagpasya si Celestine na umalis na at umuwi. Ramdam pa rin niya ang bigat ng mga nangyari, kaya gusto niyang mapag-isa at makapag-isip. Paakyat na siya sa kotse nang mapansin niya si Sofia na palabas din ng gate, sakay ng motor nito.Suot ni Sofia ang black ripped jeans, combat boots, at leather jacket na may nakasulat na “Sin Miedo” sa likod. Ang buhok niya ay may pink at blonde highlights, at makapal ang eyeliner. Habang ngumunguya ng bubblegum, umangkas ito sa motor at pinaandar na parang walang pakialam sa mundo.“Where are you going this time…” mahina ngunit puno ng pag-aalala na tanong ni Celestine sa sarili.Agad siyang pumara ng taxi at sinundan si Sofia.Pagkalipas ng ilang minuto, huminto ang motor sa harap ng isang lumang gusali sa may iskinita. Madilim sa paligid, maraming nakakalat na bote at sirang kahoy. Amoy usok at alak… halatang tambayan ng mga basagulero.Tahimik na bumaba si Celestine mula sa taxi. Nakita niya si Sofia na kakapaso
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 45 – The Weight of Guilt

Mainit ang paligid ng conference room, ngunit ang atensyon ni Adrian ay hindi sa mga graphs, proposals, o sa mga investor na abala sa kanilang mga reports. Kanina pa siya hindi mapakali. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang kanyang cellphone, nagbabakasaling may mensahe o tawag mula kay Celestine. Pero wala.“Mr. Velasco, are you okay?” tanong ng isa sa mga board members.“Yeah,” maikling sagot niya, pilit na ngumiti. Pero halata sa mukha niya ang kaba. Kanina pa kasi siya may hindi maipaliwanag na pakiramdam… isang masamang kutob.Tinignan niya ulit ang phone niya. Still nothing. Tinawagan niya si Celestine, pero ring lang ng ring.“Answer me, baby…” bulong niya sa sarili habang pinipigilan ang kaba sa dibdib.Biglang tumunog ang phone niya. Agad niya itong sinagot.“Hello?” mabilis niyang sagot.“Adrian… it’s Mr. Villarreal,” basag ang boses sa kabilang linya. “We’re at the hospital. Celestine… she’s been hurt.”Parang biglang tumigil ang oras. Tumayo agad si Adrian, bumagsak sa sahig
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 46 — A Ray of Awakening

Maaga pa lang ay abala na ang mga pulis sa Madrid. Sa tulong ng CCTV footage at mga witness statement, mabilis na na-trace ng mga awtoridad ang tatlong lalaking nanakit kina Celestine at Sofia. Nahuli sila sa isang lumang apartment malapit sa outskirts ng Madrid.“Policía! Manos arriba!” sigaw ng mga pulis habang binabasag ang pinto. (Police! Hands up!)Walang nagawa ang tatlo kundi itaas ang mga kamay. Sa ilang minuto, dinampot sila at isinakay sa patrol car.Habang inihahatid sila sa presinto, nanatili ang tahimik na tensyon. “Ellos pagarán por lo que hicieron,” sabi ng isang pulis. (They’ll pay for what they did.)Sa ospital naman, nakaupo si Adrian sa tabi ng kama ni Celestine. Dalawang araw na siyang hindi halos natutulog. Nakahawak lang siya sa kamay ng asawa, habang patuloy ang tunog ng mga makina sa silid. Sa gilid ay tahimik na nagdarasal si Sofia, hawak ang rosaryo.“Señor Villarreal,” tawag ng isang police officer na bagong dating. “We’ve arrested the men responsible for th
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 47 — Homecoming

Kinaumagahan, sumikat na ang araw sa ibabaw ng Madrid. Sa wakas, matapos ang ilang araw sa ospital, na-discharge na si Celestine. Nakaupo siya sa wheelchair habang tinutulak ni Adrian, at si Sofia naman ay may dalang mga bulaklak at prutas. Sa likod nila, nakasunod si Mr. Villarreal, may bakas pa rin ng pagod sa mukha pero nakangiti.“Finally, makakauwi na rin tayo,” mahinang sabi ni Celestine, habang huminga ng malalim.Ngumiti si Adrian at hinawakan ang kamay niya. “Yes, love. No more hospital food.”Napatawa si Celestine, “At last! Pwede na ulit ako kumain ng normal.”Paglabas nila ng hospital gate ay sinalubong sila ng preskong hangin. Nasa tapat ang sasakyan ni Mr. Villarreal. Tinulungan ni Adrian si Celestine makasakay habang si Sofia naman ay nakangiting nagbubukas ng pinto sa kabilang side.“Listo?” tanong ni Mr. Villarreal bago pinaandar ang kotse. (Ready?)“Sí, Dad,” sagot ni Celestine na may ngiti sa labi. (Yes, Dad.)Habang binabaybay nila ang kalsada, napatingin si Celest
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 48 — A New Beginning

Makalipas ang dalawang linggo, tuluyan nang naka-recover si Celestine. Bumalik na rin ang kulay sa kanyang mga pisngi at ang dating sigla ay unti-unti nang bumabalik. Sa umaga, madalas siyang makita ni Adrian sa hardin, nagdidilig ng mga bulaklak habang si Sofia naman ay nag-aalaga kay Isabella sa loob ng bahay. Ang araw sa Madrid ay mainit pero banayad, parang ipinapaalala na tapos na ang unos na dumaan sa kanilang pamilya.“Buenos días, mi amor,” bati ni Adrian habang naglalakad papunta sa kanya, may dalang tray ng gatas at tinapay. (Good morning, my love.)“Good morning,” nakangiti si Celestine habang inaabot ang glass. “Wow, breakfast in the garden? Ang romantic naman.”Ngumiti si Adrian. “Well, my wife deserves all the romance in the world.”“Wife agad?” biro ni Celestine sabay tawa. “Engaged pa lang tayo, Mr. Velasco.”“Hmm, technically…” sabay kindat ni Adrian, “I’m just manifesting the future.”Nagkatawanan sila habang nag-aalmusal. Sa di kalayuan, si Sofia ay nakamasid mula s
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
34567
...
24
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status