บททั้งหมดของ My Boss Got Me Pregnant : บทที่ 61 - บทที่ 70

Malapit na ang due date ni Celestine kaya mas maingat na sila ni Adrian sa bawat galaw, bawat biyahe, at bawat oras na magkalayo sila. Kahit nasa office siya ngayon, hindi pa rin maalis kay Adrian ang pagtataka kung bakit kanina pa siya kinakabahan.Samantala, si Celestine naman ay nasa design studio ng kanilang opisina, nakasandal sa swivel chair habang inaayos ang sketches para sa bagong fashion line.Pero bigla siyang napahinto.May matalim na kirot sa ibabang bahagi ng tiyan niya… hindi ordinaryong sakit.“Ah…” napa-ungol siya, napahawak sa tiyan.Isa pang kirot. Mas malala. Mas malalim.“Adrian…” mahinang bulong niya habang hawak ang tiyan.Tinawagan niya agad ang number ni Adrian.---SA KABILANG BANDA, nasa boardroom si Adrian kasama ang investors. Kalahati pa lang ang meeting pero hindi mapakali ang pakiramdam niya. Nang marinig niya ang ringtone at makita ang pangalan ng asawa niya… bigla siyang kinabahan.“Excuse me,” sabi niya, sabay sagot. “Love? What’s wrong?”“Adrian… ma

Tahimik ang buong maternity room nang dumating ang gabi. Malamlam ang ilaw, may faint na tunog ng machine sa gilid, at ang maliit na crib ni baby Aiden ay nakalagay sa tabi ng bed ni Celestine.Pagod siyang nakahiga, hawak ang kumot nang mahigpit dahil nananakit pa rin ang buong katawan niya mula sa panganganak.Si Adrian naman ay nakaupo sa couch na malapit, pero hindi mapakali. Every two minutes, tumatayo siya para tingnan si Aiden.“Adrian…” tawag ni Celestine.He turned around agad, halos tumakbo papunta sa kama niya. “Yes, love? Are you in pain? Should I call the nurse?”Umiling siya. “No… halika dito.”Dahan-dahan siyang umupo sa tabi ng asawa niya, at agad na pinatong ni Celestine ang ulo niya sa balikat nito.“Relax ka naman,” bulong niya. “Parang mas stressed ka pa kesa sa’kin.”Adrian sighed. “I just… I still can’t believe you did that. I saw everything, love. Sobrang sakit ang dinanas mo. That was… that was a lot.”Ngumiti si Celestine kahit pagod ang mga mata. “But it was

Makalipas ang ilang araw mula nang mangyari ang gabi niya kasama si Marcus, hindi mapakali si Margaux. Hindi siya makatulog nang maayos, hindi rin siya makakain. Paulit-ulit siyang sumusuka at nanlalamig ang mga kamay.Akala niya stress lang mula sa toxic na marriage niya.Pero isang umaga, habang nasa banyo siya, ay napaupo siya sa sahig hawak ang pregnancy test…dalawang malinaw na guhit.Positive.Buntis siya.At alam niyang hindi iyon galing sa asawa niya.Hindi na sila nagtatabi ng asawa niya ng ilang buwan dahil puro babae ang kasama nito gabi-gabi.At higit sa lahat… iba ang tama ng katawan niya. Alam niyang kay Marcus ang bata.Nanginginig ang tuhod niya habang nakaupo sa malamig na tiles.“Sh*t… Why now?” bulong niya, halos maiyak.Pero habang tumatagal ang tahimik na pag-iyak niya, may sumagi sa isip niyang isang idea.Isang delikadong idea.Pero ito lang ang paraan niya para makawala sa impiyerno.Dahan-dahan nawala ang luha niya.Napuno ng determinasyon.“If I use this bab

Nagdesisyon sina Marcus at Margaux na mag-abroad muna siya para makalayo sa gulo at panganib. “Better siguro na for now, nasa ibang bansa ka muna,” sabi ni Marcus habang nakatingin sa mga maya ni Margaux.Tinanong ni Margaux si Marcus, medyo nanginginig sa takot at galit, “So… iiwan mo ba si Bianca? Alang-alang sa anak natin?”Napaisip si Marcus, tinitigan ang kanyang mga kamay. “I… I don’t know, Margaux. Mahal ko si Bianca… pero gagawa ako ng paraan para maayos ang lahat. Para sa baby, and para safe ka rin.”Napatingin si Margaux sa kanya, halong lungkot at pangungulila. “Sana lang, Marcus… sana lang hindi tayo magkamali sa desisyon natin.”Habang nasa abroad na si Margaux, inarrange na rin ni Marcus ang lahat para sa kanyang comfort. Nasa hotel na siya na fully secured at pribado, may sariling staff para sa kanya, at binigyan siya ng black card ni Marcus para sa gastusin niya… wala siyang kailangang isipin kundi ang baby.Sa isang gabing tahimik, umupo si Margaux sa sofa, nanonood n

Maagang nagising si Bianca sa condo. Tahimik ang buong paligid, pero ramdam niya ang bigat sa dibdib niya. Dahan-dahan siyang bumangon at napatingin sa tabi niya… walang laman ang kama. Nasa sala na naman si Marcus, magdamag hindi natulog.Lumabas siya ng kwarto at nakita itong nakaupo sa couch, hawak ang phone, tulala.“Marcus,” mahina niyang tawag.Napalingon ang lalaki. “Gising ka na pala…”“Nakatulog ka ba kahit sandali?” tanong niya.Umiling si Marcus. “Hindi ako makatulog.”Nagkatinginan silang dalawa. Walang imik sa loob ng ilang segundo… puro sakit at tanong ang nasa pagitan nila.“Hanggang kailan ganito?” tanong ni Bianca. “Hanggang kailan mo ako pahihintayin?”Napabuntong-hininga si Marcus. “Bianca… inaayos ko pa ang lahat.”“Lagi mo ‘yan sinasabi,” sagot niya, nangingilid ang luha. “Pero wala namang nangyayari.”Tumayo si Bianca at tinuro ang dibdib niya. “Ako ang legal mong asawa. Pero bakit pakiramdam ko, ako pa ang kabit?”Hindi makasagot si Marcus.“Magkaka-anak na kayo