All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 121 - Chapter 130

ฮั่วจินเฉินยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย หลังจากที่เธอพูดคำว่า “ไม่สนิท” ออกมา เขาก็ยังคงจิบไวน์ด้วยท่าทางราบเรียบไม่สะทกสะท้านแขกคนอื่นๆ ในงานต่างพากันคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่มีใครหาคำตอบได้เสิ่นชูตั้งท่าจะเดินเลี่ยงไป ทว่าฉินจิ่งซูวางแก้วไวน์แล้วเดินออกมาจากกลุ่มคน “น้องเสิ่น เธอช่างไม่ระวังเอาเสียเลย แต่ไม่เป็นไรนะ ถ้าประธานฮั่วไม่รังเกียจ ผมจะรับผิดชอบค่าเสียหายของเสื้อผ้าชุดนี้แทนเธอเอง”เสิ่นชูมองเขาด้วยความประหลาดใจฮั่วจินเฉินปัดคราบที่ปกเสื้อ พลางยิ้มอย่างไม่แยแส “โอ้? คุณชายฉินทำเพื่อเธอขนาดนี้เชียว?”“ประธานฮั่วพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ?” ฉินจิ่งซูตอบโต้ด้วยท่าทีไม่รีบร้อน “น้องเสิ่นกับผมเป็นคนรู้จักเก่าแก่ การที่ผมจะคอยดูแลเธอสักนิดมันก็สมเหตุสมผลไม่ใช่เหรอครับ?”เขาเขย่าแก้วไวน์ในมือเบาๆ “แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะ?”ฉินจิ่งซูรินไวน์ให้ตัวเองพลางเอ่ย “ประธานฮั่วดูจะดื้อดึงจังเลยนะ หรือว่าคุณกำลังถูกตาต้องใจน้องเสิ่นเข้าแล้ว?”เสิ่นชูยืนมองเขาเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรฮั่วจินเฉินหัวเราะออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ยากจะแยกแยะว่าจริงหรือหลอก “ล้อเล่นกันหร

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสิ่นชูจึงได้สติ น้ำเสียงของเธอแห้งผาก "ไม่ได้ต้มมานานแล้ว คงจะลืมมือไปแล้วล่ะค่ะ""ไม่ใช่ลืมมือหรอก"เขาตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา "แต่เธอไม่อยากต้มให้แล้วมากกว่า"เสิ่นชูมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ตลอดหกปีที่อยู่ด้วยกันมา เธอไม่เคยเห็นเขาในสภาพที่ดูหดหู่ซึมเซาแบบนี้มาก่อนอย่างน้อยก็ไม่เคยเห็นต่อหน้าเธอเธอไม่รู้ว่าคืนนี้เขาดื่มไปมากน้อยแค่ไหน แต่เขายังห่างไกลจากคำว่าเมาจนขาดสติเขายังคงนิ่งสงบสงบเสียยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาด้วยซ้ำเธอกำมือแน่นพลางละสายตาหนี "ก็ได้ค่ะ ฉันจะต้มซุปแก้เมาให้ แต่คุณต้องรับปากว่าเรื่องของเสิ่นฮ่าว จากนี้ไปคุณห้ามเข้ามาแทรกแซงอีก"ฮั่วจินเฉินจ้องมองเธอ "มีคำขอแค่นี้เองเหรอ?""ฉันต้องการให้คุณพูดแล้วทำตามคำพูดให้ได้"เมื่อเห็นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัดเสียง ชายหนุ่มที่เท้าศอกอยู่บนโต๊ะบาร์ก็หรี่ตาลงพร้อมรอยยิ้มที่ดูเลื่อนลอยเล็กน้อย "ตกลง"เสิ่นชูเดินเข้าครัวไปซุปแก้เมาเป็นสิ่งที่เธอเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน จนเธอสามารถหาลิ้นชักที่วางอุปกรณ์และวัตถุดิบต่างๆ ได้อย่างแม่นยำฮั่วจินเฉินมองตามแผ่นหลังนั้นพลางครุ่นคิดบางอย่างหน้าจอโทรศัพท์

“พี่ฉู่ฉู่ พี่... พี่โกรธหรือเปล่าคะ หนูขอโทษนะคะ หนูแค่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับพี่ หนูเลย...”ฮั่วเจินเจินเริ่มรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป และกังวลว่าคำพูดบางคำอาจจะไปสะกิดแผลใจของอีกฝ่าย จึงรีบกล่าวขอโทษเหวินฉู่ฝืนยิ้มออกมา “ไม่เป็นไรจ้ะ พี่เข้าใจ ก็ในเมื่อพี่กับจินเฉินแยกจากกันมาตั้งหกปีแล้ว...”“แยกกันหกปีแล้วยังไงคะ! คนอื่นเลิกกันไปยังกลับมาคบกันได้เลย พี่ฉู่ฉู่ พี่ต้องสู้ๆ นะคะ พยายามมาเป็นพี่สะใภ้หนูให้ได้นะ!”“จ้ะ”เหวินฉู่วางสายโทรศัพท์ รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหายไปทันทีเธอหันไปหาชายหนุ่ม “เสิ่นชูขอเลิกกับจินเฉิน แต่ดูเหมือนจินเฉินจะไม่ยอม แล้วข้อตกลงที่คุณรับปากจะร่วมมือกับฉันยังถือว่าเป็นสัตย์จริงอยู่ไหม?”ชายหนุ่มค่อยๆ สวมเสื้อสูทอย่างไม่รีบร้อน “ย่อมเป็นสัตย์จริงแน่นอน” พูดจบเขาก็หันมามองเหวินฉู่แล้วบีบแก้มเธอทันที “แต่มีข้อแม้ว่า ห้ามแตะต้องเสิ่นชูอีกเด็ดขาด”เหวินฉู่ส่งยิ้มยั่วยวนขณะอยู่ในเงื้อมมือเขา “ทราบแล้วค่ะ”ทันทีที่ชายหนุ่มจากไป รอยยิ้มทั้งหมดบนใบหน้าของเหวินฉู่ก็มลายหายไปสิ้นทุกคนเอาแต่สนใจนังเสิ่นชูคนเดียวเลยใช่ไหม?เธอมองไปยังไวน์แดงที่เหลืออยู่ใน

ราตรีขยับเข้าปกคลุมหนาแน่น แสงไฟสีส้มอุ่นภายในร้านสะท้อนกับกระจกจนเกิดเป็นฝ้าบางๆ ตัดกับโทนสีเย็นของวิวถนนด้านนอก ราวกับถูกเคลือบด้วยฟิลเตอร์ทั้งคู่รับประทานมื้อค่ำกันจนอิ่มหนำ เสิ่นชูจึงเรียกพนักงานมาเช็คบิลหลังจัดการค่าใช้จ่ายเรียบร้อย ฉินจิ่งซูประสานมือวางไว้ใต้คางพลางเอ่ยขึ้นว่า “ครั้งนี้พี่ไม่ได้หลอกเธอแล้วนะ ปล่อยให้เธอเป็นเจ้ามือเลี้ยงคืนจนได้”เสิ่นชูยิ้มอย่างพอใจ “ค่อยสบายใจหน่อยค่ะ”ทั้งคู่เดินออกมาจากร้านอาหาร ฉินจิ่งซูเปิดประตูให้เธออย่างเป็นสุภาพบุรุษเสิ่นชูไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณเขาเดินตามหลังเสิ่นชูพลางก้มมองโทรศัพท์ “เธอจอดรถไว้ตรงไหน?”“ที่จอดรถเต็มค่ะ ฉันเลยไปจอดไว้ตรงทางแยกเลนล่างด้านหน้านู่น”“เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”เสิ่นชูหันกลับมาตั้งใจจะพูดบางอย่าง แต่จู่ๆ ก็มีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากที่ไกลๆ“ระวัง!” ฉินจิ่งซูยื่นมือมาดึงตัวเธอไว้ ทำให้เธอเสียหลักชนเข้ากับอ้อมกอดของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนกระทั่งมอเตอร์ไซค์คันนั้นแล่นผ่านหลังเธอไปรวดเร็วปานสายลมจนสัมผัสได้ถึงแรงปะทะของอากาศเสิ่นชูยังไม่หายขวัญเสีย จนกระทั่งเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นเหนือ

เสี่ยวเวินวิ่งพรวดลงมาจนถึงชั้นล่าง ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นพาลจะหมดแรงเอาเสียดื้อๆเธอเดินวนไปวนมาอย่างลังเลใจว่าจะบอกเรื่องนี้กับเสิ่นชูดีหรือไม่หากไม่บอก มโนธรรมในใจก็คงไม่สงบสุข แต่หากบอกไป ตัวเธอเองก็คงต้องตกอยู่ในอันตราย...จังหวะที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดเบอร์โทรออก เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างหลังอย่างไร้สุ้มเสียงและฉกชิงโทรศัพท์ไปจากมือเธอทันทีเสี่ยวเวินที่กำลังขวัญเสียหันไปมองหน้าเหวินฉู่ให้ชัดๆ ใบหน้าของเธอพลันซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา“อะไรกันจ๊ะ อยากจะเอาเรื่องที่ได้ยินไปบอกเสิ่นชูงั้นเหรอ?”เสี่ยวเวินตัวสั่นงันงกอย่างรุนแรง ไม่กล้าปริปากตอบโต้แม้แต่คำเดียวเหวินฉู่ยิ้มบางๆ พลางยัดโทรศัพท์คืนใส่มือเธอ “จะบอกเสิ่นชูก็ได้นะ แต่คิดดูให้ดีๆ ก่อนแล้วกัน ว่าจุดจบของการเป็นศัตรูกับฉันในโรงพยาบาลนี้จะเป็นยังไง”“ถ้าเธอยังอยากจะทำมาหากินในวงการนี้ต่อไป ฉันขอเตือนให้เธอหัดฉลาดเลือกหน่อย ในโลกที่ไม่มีแบ็คหนุนหลังแบบนี้ สิ่งที่ควรทำคือหัดทำตัวเป็นคนหูหนวกตาบอดเสียบ้าง” เหวินฉู่ขยับเข้าไปใกล้พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น “อีกอย่าง ต่อให้เธอช่วยเสิ่นชูแล้วนังนั่นจะให้อะไรเธอได้?