Semua Bab หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Bab 221 - Bab 230

เหวินฉู่ระดมส่งข้อความส่งไปหลายประโยค ทั้งข่มขู่และโอ้อวดอยู่ในที ทว่าผ่านไปครึ่งชั่วโมง เสิ่นชูก็ยังคงเงียบกริบไร้วี่แววการตอบกลับ ทว่าอย่างน้อยแผนการที่วางไว้ก็บรรลุผลสำเร็จในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากคุณนายฟางเหวินฉู่กดรับสายพลางพ่นลมหายใจอย่างรำคาญใจ “ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือคะ ว่าถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ก็ไม่จำเป็นต้องติดต่อมา?”“หัวหน้าเหวิน คุณทำชีวิตฉันพังพินาศหมดแล้ว!” น้ำเสียงของคุณนายฟางไร้ซึ่งแววความยำเกรงอย่างที่เคยเป็น เหลือเพียงความโกรธแค้น “ไหนคุณรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะไงว่าต่อให้ประธานฮั่วรู้เรื่องที่ฉันจัดการตระกูลเสิ่น เขาก็จะไม่แยแส? แล้วนี่มันอะไร? ตอนนี้ตระกูลฟางตัดหางปล่อยวัดฉันแล้ว! แม้แต่สามีก็ยังจะขอหย่า! ฉันมันโง่เองที่หลงเชื่อคำลวงโลกของคุณ!”“คุณนายฟาง หมายความว่ายังไงคะ?” ใบหน้าของเหวินฉู่พลันแข็งค้าง ตามมาด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”“ฉันจะอยู่ที่ไหนได้อีกล่ะ! เมื่อวานประธานฮั่วเพิ่งจะบุกมาหาฉันถึงที่! ฉันไม่อยากใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ เหมือนหนูสกปรกแบบนี้อีกแล้ว! ต่อจากนี้ทางใครทางมัน อย่าโผล่หัวมาให้ฉั

ผู้อำนวยการโจวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เอ่ยซักไซ้ให้เสียเรื่อง ก่อนจะหยิบเอกสารการขอย้ายงานของเสิ่นชูออกมาส่งให้อีกฝ่ายสายตาของฮั่วจินเฉินจดจ้องไปยังวันที่ที่ระบุในเอกสารแผ่นนั้น พลันนั้น ร่างกายของเขาก็แข็งค้างทันทีสามเดือนที่แล้ว!มิน่าเล่า อาชีพที่เธอเคยทุ่มเทและให้ความสำคัญนักหนา ถึงกลับกลายเป็นสิ่งที่เธอแสดงท่าทีไม่ยี่หระในยามที่เขาหยิบมันขึ้นมาข่มขู่เพื่อเข้าข้างเหวินฉู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเธอไม่ได้แสร้งประชดประชัน และไม่ได้แค่ขู่ให้เขากลัวเพื่อเรียกร้องความสนใจทว่าเธอผ่านการกลั่นกรองและตัดสินใจอย่างแน่วแน่มาเนิ่นนานแล้วต่างหากฮั่วจินเฉินบีบขอบเอกสารในมือจนยับย่น เขาเงยหน้าขึ้นพลางถามว่า “เรื่องที่เธอขอย้ายงาน ทำไมถึงไม่มีใครรายงานฉันสักคน?”ผู้อำนวยการโจวรวบรวมสติที่แตกกระจายเข้าด้วยกัน “คุณหมอเสิ่นกำชับไม่ให้ผมเปิดเผยเรื่องนี้กับใคร และผมย่อมเคารพการตัดสินใจของเธอ อีกอย่าง...” เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง บทสนทนาเริ่มเพิ่มระดับความเข้มข้นมากยิ่งขึ้น “ผมไม่ทราบถึงความสัมพันธ์ที่แน่ชัดระหว่างคุณกับคุณหมอเสิ่น แต่ที่ผ่านมาเธอต้องเผชิญกับความไม่เป็นธรรมในโรงพยาบาลแห่งนี้ครั้งแล้

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความฉงนเมื่อได้ยินความคิดนั้น “นี่นายคิดจริง ๆ หรือว่าที่เธอทนแบกรับคำด่าทอสารพัด เป็นเพราะเธอโลภในอำนาจวาสนาหรือยศถาบรรดาศักดิ์ของตระกูลฮั่ว? ถ้าเธอหวังแค่ลาภยศจริง เธอยิ่งไม่จำเป็นต้องอดทนเลยสักนิด อย่าลืมสิว่าคุณหญิงย่าออกตัวปกป้องและรักใคร่เธอออกนอกหน้าขนาดนั้น ในเมื่อแต่งเข้าบ้านมาได้ตำแหน่งมาครองแล้ว เธอจะยอมให้คนอื่นมารังแกไปเพื่ออะไร? มันไม่มีเหตุผลอะไรอีกล่ะ!”ฮั่วจินเฉินไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เขาเพียงแค่คีบก้านแก้วไว้แน่นคู่สนทนาของเขายังคงเอ่ยต่อ “ผู้หญิงตั้งมากมายดาหน้ากันอยากจะแต่งเข้าตระกูลฮั่ว แม้แต่เหวินฉู่เองพยายามแทบตายแต่ก็ยังก้าวเข้ามาไม่ได้ แต่ทำไมคุณหญิงย่าถึงเจาะจงเลือกเสิ่นชูเพียงคนเดียวล่ะ”“นายก็รู้ดีว่าสายตาเหยี่ยวของคุณหญิงย่าเฉียบคมแค่ไหน ท่านจะไม่รู้เชียวหรือว่าเสิ่นชูคิดอะไรอยู่ตอนที่เดินเข้ามาหาท่าน? การที่คุณหญิงย่ายอมรับให้เธอตบแต่งเข้ามาอย่างสมเกียรติ นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าเสิ่นชูไม่ใช่ผู้หญิงที่ตื้นเขินหรือเห็นแก่เงิน”ฮั่วจินเฉินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความรังเกียจที่เขามีต่อตระกูลเสิ่นประทับแน่นอยู่ในใจ เป

เสิ่นชูนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เธอค่อย ๆ รวบรวมสติ นี่เธอเพิ่งก้าวเท้าเข้าโรงพยาบาลวันแรก ก็ต้องมาเจอกับเจ้าที่เลยหรือเนี่ย?เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ “ฉันต้องขออภัยด้วยค่ะที่ล่วงล้ำเข้ามาโดยไม่ทราบว่าพื้นที่นี้เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัวของคุณ แต่หากคุณยืนยันจะไล่ฉันออกไป อย่างน้อยก็ช่วยแนะนำห้องทำงานใหม่ให้ฉัน?”ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “นั่นมันเรื่องของคุณ”เสิ่นชูหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “ฉันเพิ่งมาทำงานวันแรกค่ะ เลยยังไม่ค่อยรู้ระเบียบของที่นี่เท่าไหร่ ในเมื่อไม่รู้จะไปที่ไหน ฉันก็คงต้องขอตัดใจนั่งอยู่ตรงนี้แล้วกันนะคะ!”เขาเหลือบมองจ้องเธอเงียบ ๆ ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารลง “คุณชื่ออะไร?”“เสิ่นชูค่ะ” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับไปที่โทรศัพท์และกดโทรออกอย่างรวดเร็วไม่นานนัก ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวอีกคนที่เดินยิ้มร่าเข้ามาปรากฏตัว เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของเสิ่นชู แววตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “ว้าว นี่นายไปแอบซุกสาวสวยไว้ในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!”ไม่รอให้เจ้าของห้องได้ทันตั้งตัว เขาก็ก้าวพรวดเข้าไปหาเสิ่นชูพลางยื่นมือไปจั

ทำไมถึงต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นด้วย?ฮั่วจินเฉินสัมผัสได้ถึงความโลเลที่น่าสมเพชในจิตใจ ความรู้สึกผิดที่เคยติดค้างเหวินฉู่มานานหกปี กำลังเข้าห้ำหั่นกับความขยะแขยงหลังจากได้เห็นความอำมหิตของเธอ ราวกับจะฉีกร่างของเขาให้แยกออกจากกันเขาเคยตั้งมั่นว่าจะลากเหวินฉู่มาชดใช้กรรมและปิดบัญชีความแค้นให้จบสิ้นเสียที ทว่าผลลัพธ์ที่เขารอคอยกลับกลายเป็นว่าผู้หญิงที่เขาเกลียดชัง คือคนเดียวกับคนที่เขาติดค้างชีวิตเสียได้หวังน่ามองดูท่าทางที่ดูราวกับแหลกสลายของเขาพลางพึมพำออกมาเสียงเบา “เมื่อก่อนก็ลำเอียงเข้าข้างเธอขนาดนั้น บางทีนี่คงเป็นตลกร้ายของโชคชะตาแล้วล่ะมั้ง...”ฮั่วจินเฉินตวัดสายตามองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมลง เขาเดินไปที่โซฟาพลางโยนปึกเอกสารลงบนโต๊ะ “ฉันจำได้ว่าเดือนหน้าบริษัทเรามีโปรเจกต์ใหญ่ที่เมืองเจียงเฉิงใช่ไหม?”หวังน่ารีบดึงสติพลางปรับท่าทีให้เป็นการเป็นงานแล้วพยักหน้าตอบรับ “มีค่ะ แต่คราวก่อนคุณเป็นคนสั่งให้ปฏิเสธโปรเจกต์นั้นไปไม่ใช่เหรอคะ?”เขาเพียงแต่หมุนแหวนแต่งงานบนนิ้วนางเล่นอย่างใช้ความคิด “ไม่ต้องปฏิเสธแล้ว จัดการเลื่อนโปรเจกต์นั้นให้เร็วขึ้นเดี๋ยวนี้”หว