เสิ่นชูไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า จะมีวันที่เธอได้ยินเขาเอ่ยปากยอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่าเขากำลังห่วงใยเธอเธอละสายตากลับมาพลางแค่นยิ้มหยัน “เพิ่งจะมารู้จักห่วงใยกันเอาป่านนี้ ไม่รู้สึกว่ามันสายเกินไปหน่อยหรือคะ?”เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงหน้าของเธอ “ขอแค่คุณเต็มใจ ทุกอย่างก็ยังไม่สาย”เสิ่นชูส่งยิ้มบางเบาพลางเอ่ยตอบเขาว่า “แต่ฉันไม่เต็มใจ”กรอบหน้าของฮั่วจินเฉินพลันเคร่งขรึมลงทันตา บรรยากาศรอบกายตกสู่ความเงียบงัน“เก็บเงินด้วยค่ะ!”เจ้าของร้านสาวเดินถือใบเสร็จตรงเข้ามาหา “ทั้งหมดห้าร้อยเจ็ดสิบบาทค่ะ”“ผมจ่ายเอง” ฮั่วจินเฉินชิงตัดหน้าสแกนจ่ายเงินในทันที ครั้นเสียงแจ้งเตือนยอดเงินเข้าดังขึ้น เจ้าของร้านสาวมองดูคนทั้งคู่พลางยิ้มออกมาจากใจจริง “คุณสองคนดูเหมาะสมกันจังเลยค่ะ”“เราแต่งงา...”“เป็นแค่เพื่อนกันค่ะ” เสิ่นชูชิงตัดบท ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืน “และเราไม่มีวันพัฒนาความสัมพันธ์มากกว่านี้ค่ะ”ร่างบางเดินสวนฮั่วจินเฉินไปวินาทีนั้น ใบหน้าของฮั่วจินเฉินสลดลงเล็กน้อยจนยากจะสังเกตได้เจ้าของร้านสาวเห็นท่าไม่ดีจึงได้แต่ยืนนิ่งด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ทันใดนั้น สาย
اقرأ المزيد
