Tous les chapitres de : Chapitre 241 - Chapitre 250

ส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัย?เสิ่นชูแค่นยิ้มเย็น “เขาแค่อยากรู้มากกว่าว่าฉันพักอยู่ที่ไหน”หวังน่าทำเพียงยิ้มรับโดยไม่เอ่ยคำใด“ตกลง ในเมื่อเขาอยากรู้นัก ก็ไปส่งฉันที่สวีหยวนอพาร์ตเมนต์แล้วกันค่ะ”หวังน่ามองเธอ พลางรู้สึกว่าเธอยอมตกลงง่ายเกินไปหน่อย...มันดูมีพิรุธแปลกๆเมื่อถึงสวีหยวนอพาร์ตเมนต์ หวังน่าจำต้องทำตามคำสั่งของฮั่วจินเฉินด้วยการเดินไปส่งเสิ่นชูถึงข้างบนห้อง ซึ่งเสิ่นชูเองก็ไม่ได้ปฏิเสธระหว่างทาง เสิ่นชูแอดวีแชตของกู้ฉือจวินผ่านทางเฉิงโย่ว ไม่กี่นาทีต่อมา อีกฝ่ายก็กดรับรับเพื่อนกู่ฉือจวิน: 【?】เสิ่นชู: 【รหัสประตูห้องคุณคืออะไรคะ?】กู่ฉือจวิน: 【คุณคิดจะทำอะไร?】เสิ่นชู: 【ถือว่าช่วยฉันหน่อยเถอะค่ะ ไว้จะเลี้ยงข้าวตอบแทนวันหลัง】ไม่นานนัก กู้ฉือจวินก็ส่งรหัสผ่านกลับมาวินาทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ เสิ่นชูหยุดชะงักก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังห้องพักของกู้ฉือจวิน เธอดึงฝาครอบรหัสลงแล้วกดตัวเลขตามที่ได้รับมาเมื่อปลดล็อกสำเร็จ ประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติกู้ฉือจวินค่อยๆ ถอดผ้ากันเปื้อนออกอย่างไม่รีบร้อน เขาเดินมาที่โถงทางเดินหน้าประตู และในจังหวะที่สบตากับเสิ่นชู เขาก็ปรายตามอง

“คุณถามฉันว่าทำไมถึงแต่งงานกับคุณงั้นเหรอ?” เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นยิ้ม “ตอนนั้นฉันบอกแล้วว่าไม่ใช่เพราะตำแหน่งคุณผู้หญิงตระกูลฮั่ว แต่คุณเชื่อไหมล่ะคะ? แล้วตอนนี้คุณจะมาเค้นเอาเหตุผลไปเพื่ออะไร?”“มันสำคัญน่ะ” ฮั่วจินเฉินขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด “อย่างน้อย ผมก็อยากได้ยินคำตอบ”ใบหน้าของเสิ่นชูเรียบเฉยราวกับผิวน้ำในบ่อน้ำเก่า “อยากได้คำตอบนักใช่ไหมคะ? ได้ค่ะ ที่แต่งงานกับคุณตอนนั้น ก็เพราะเงินไงคะ”“เขาสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเธอกำลังแฝงไปด้วยการเหน็บแนม ฮั่วจินเฉินจึงลดเสียงลง “นั่นไม่ใช่ความจริงในใจคุณ”“ถ้าอย่างนั้นคุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าที่ฉันแต่งงานกับคุณเป็นเพราะฉันชอบคุณน่ะ?”เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงถามขึ้น “มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกเหรอ?”เธออึ้งไปชั่วขณะก่อนจะเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตาฮั่วจินเฉินอีก “ตอนนั้นฉันทำข้อตกลงกับคุณย่าของคุณก็เพื่อจะถีบตัวขึ้นไป พ่อของฉันต้องการกอบกู้ตระกูลเสิ่นคืนมา และฉันในฐานะลูกสาวตระกูลเสิ่น การหาผู้ชายที่มีอำนาจและเงินทองมาช่วยทำให้ความต้องการของตระกูลเป็นจริง มันผิดตรงไหนคะ?”ฮั่วจินเฉินจ้องมองเธออย่างสงบนิ่ง ราวกับพยายามจะมองให้ทะลุว่าคำพ

“คุณรู้เรื่องน้องชายฉันได้ยังไง...” เสิ่นชูชะงักไป “เมื่อวานคุณได้ยินหมดแล้วเหรอคะ?”“ความจริงก็ไม่ได้อยากแอบฟังหรอก” กู้ฉือจวินกอดอก “แค่คิดไม่ถึงว่าสามีของคุณจะเป็นฮั่วจินเฉิน”เสิ่นชูเงียบไป“ผมช่วยคุณได้นะ”“ช่วยฉัน?” เสิ่นชูถามกลับ “คุณช่วยได้ครั้งหนึ่ง แล้วจะช่วยครั้งที่สองด้วยเหรอคะ? อีกอย่าง นอกจากฉันจะเป็นลูกศิษย์ของคุณปู่คุณแล้ว เราก็ไม่ได้เป็นญาติสนิทมิตรสหายกันที่ไหน ทำไมคุณต้องยอมผิดใจกับตระกูลฮั่วเพื่อฉันด้วย?”กู้ฉือจวินขมวดคิ้ว “ผมแค่อยากเห็นไอ้คนแซ่ฮั่วนั่นไม่สบอารมณ์ เหตุผลนี้พอไหม?”“นั่นมันเรื่องของคุณค่ะ แต่เรื่องของฉัน ฉันจะจัดการเอง” เสิ่นชูดึงก้านกระเป๋าเดินทางขึ้นแล้วหันไปมองเขา “ขอบคุณที่พูดเรื่องพวกนี้กับฉันนะ แต่ตอนนี้ฉันมีสติกว่าครั้งไหนๆ ค่ะ”เธอลากกระเป๋าเข้าลิฟต์ไปหวังน่ายืนรออยู่หน้ารถ เมื่อเห็นเสิ่นชูเดินออกมาก็รีบเข้าไปช่วยรับกระเป๋าเดินทางเสิ่นชูไม่ได้พูดอะไร เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถเงียบๆข้างบนห้อง กู้ฉือจวินยืนอยู่ที่ระเบียง มองตามรถที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านไปโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเตือน เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นสายจากฉินจิ่งซู...

ผู้คนรอบข้างที่ได้ยินต่างพากันทำหน้าไม่ถูกคำพูดเหล่านี้นหากเอาไปพูดกันส่วนตัว มันย่อมกลายเป็นประเด็นซุบซิบที่ทุกคนพร้อมจะกระโจนเข้าหา เพราะคนในแวดวงสังคมชั้นสูงจะมีใครบ้างที่ไม่มีเรื่องอื้อฉาว?โดยเฉพาะเรื่องการเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอก หรือการมีลูกนอกสมรส บรรดาคุณนายในวงสังคมไฮโซต่างก็เห็นจนเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วทว่า เรื่องพรรค์นี้ไม่มีใครเขาเอามาพูดเปิดโปงกันต่อหน้าสาธารณชน ต่อให้สามีตัวเองจะนอกใจ บรรดาภรรยาเหล่านี้เพื่อรักษาหน้าตาของตนเองและวงศ์ตระกูลของฝ่ายชาย มักจะเลือกทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งเสมอแต่คิดไม่ถึงว่าคุณผู้หญิงตระกูลฮั่วคนนี้จะแหวกแนว เธอพูดจาจี้จุดเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน นี่เธอไม่ได้จงใจทำให้ประธานฮั่วต้องอับอายขายหน้าหรอกหรือ?คนแซ่ฮั่วน่ะ พวกเขาไม่มีปัญญาไปล่วงเกินได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่กล้าจะเอ่ยปากอะไรออกมาเช่นกันมีเพียงประธานซูที่รีบก้าวออกมาช่วยกู้สถานการณ์ด้วยการพูดติดตลก “คุณผู้หญิงตระกูลฮั่วขี้เล่นจังนะครับเนี่ย สงสัยจะล้อพวกเราเล่นแล้วล่ะครับ”จะล้อเล่นจริงหรือไม่ ทุกคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจ แต่ก็จำต้องยอมรักษาหน้าไว้ให้ เมื่อผู้คนเริ่มแยกย้ายกันไป ฮั่วจ

ช่วงบ่าย มีคนไข้นัดหมายรอตรวจที่แผนกศัลยกรรมสมองประมาณสิบกว่าราย ทุกคนต่างก็จองคิวตรวจกับกู้ฉือจวิน ซึ่งในจำนวนนั้นมีคนไข้หลายรายที่เป็นคนไข้ประจำของเขาเสิ่นชูคอยจดบันทึกรายละเอียดอยู่ข้างๆ ส่วนกู้ฉือจวินทำหน้าที่ตรวจสอบผลการตรวจวิเคราะห์อื่นๆ วินิจฉัยความรุนแรงของโรค เพื่อประเมินว่าควรเข้ารับการผ่าตัดหรือไม่ หรือเหมาะกับการผ่าตัดประเภทใดในตอนนั้นเอง ชายชราวัยหกสิบกว่าปีที่มีอาการอัมพฤกษ์ครึ่งซีกก็นั่งรถเข็นโดยมีญาติช่วยเข็นเข้ามาในห้อง "คุณหมอกู้ครับ"กู้ฉือจวินจำคนไข้และญาติได้ "ญาติของคุณจูใช่ไหมครับ?""ใช่ค่ะ พวกเราเอง" หญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิด "ปีที่แล้วสามีดิฉันเคยนอนโรงพยาบาลที่แผนกอายุรกรรมประสาท ตอนนั้นหัวหน้าแผนกที่นั่นเชิญคุณไปช่วยวางแผนการรักษา... ถ้าตอนนั้นพวกเราเชื่อและยอมตกลงผ่าตัดตามที่คุณจัดเตรียมไว้ สามีดิฉันก็คงไม่ต้อง..."หญิงวัยกลางคนรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างสุดซึ้ง น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ลูกชายและลูกสาวของเธอยืนอยู่ข้างๆ ลูกชายคนโตคอยปลอบแม่ ส่วนลูกสาวคนเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่คอยเงยหน้ามองกู้ฉือจวินอยู่บ่อยครั้ง