All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 201 - Chapter 210

ความนวลลออของเธอนั้นช่างตรึงตาทว่าชายโฉดเขลาบุตรชายของบ้านหลังนี้ กลับมีกิตติศัพท์ที่ชาวบ้านต่างรู้ซึ้งดี...แม้ฐานะทางบ้านจะมั่งคั่งเพียงใด ก็ไม่มีใครยินยอมส่งบุตรสาวมาตกระกำลำบาก ร่วมหอลงโรงกับชายสติไม่สมประกอบผู้นี้ทว่าการปรากฏตัวของหญิงสาวผู้สะพรั่งด้วยความงามเช่นนี้ กลับจุดชนวนความเคลือบแคลงให้ลุกฮือขึ้นกลางวงสนทนา...เสียงวิพากษ์วิจารณ์เริ่มระงมว่าเธอคือเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกลักพาตัวมาเพราะอย่างไรเสีย เรื่องฉาวโฉ่ทำนองนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีตคุณป้าสะใภ้ใหญ่สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องจับผิดและเสียงซุบซิบเหล่านั้น เธอจึงคลี่ยิ้มบางพลางเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบว่า “นี่คือหลานสาวของฉันเองค่ะ ชื่อเสิ่นชู เป็นลูกสาวของสวี่เหวิน”“ลูกสาวของสวี่เหวินงั้นเหรอ?” ชายชราคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตาพินิจเสิ่นชูอย่างละเอียด ก่อนจะเบนสายตาไปทางคุณย่าเสิ่นด้วยแววตาที่มีเลศนัยลึกซึ้ง “ใจร้ายจริง ๆ ทำแบบนี้กับหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองได้อย่างไง!”คุณย่าเสิ่นเพียงแค่นเสียงหึขุ่นมัวในลำคอ “ลูกผู้หญิงเมื่อเติบใหญ่ก็ต้องตบแต่งออกเรือนไป ฉันทำอะไรผิดไม่ทราบ?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชราก็ได้

ทันทีที่ร่างของเสิ่นชูถูกประคองขึ้นสู่เบาะหลังอันอ่อนนุ่ม ประตูรถหรูก็ปิดลงอย่างนุ่มนวล ทิ้งให้เสียงโวยวายด่าทอภายนอกดับวูบลงในพริบตา เหลือเพียงภาพผ่านกระจกที่ห่างไกลออกไป คุณย่าเสิ่นลงไปนอนดิ้นพราด ๆ กับพื้นหญ้าอย่างเสียสติ ขณะที่ป้าสะใภ้ใหญ่ยืนตะลึงลานราวกับร่างที่ไร้วิญญาณท่ามกลางสายตาชาวบ้านที่พากันรุมชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์ความฉาวโฉ่ของคนตระกูลเสิ่น ทว่าเสิ่นชูกลับไม่ได้ยินสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว โลกทั้งใบของเธอในยามนี้ มีเพียงความเงียบงันที่แสนสงบและกลิ่นอายจาง ๆ จากชายหนุ่มข้างกายเท่านั้นปลายนิ้วเรียวของฮั่วจินเฉินไล้แผ่วเบาลงบนโหนกแก้มที่บวมช้ำของหญิงสาว เสิ่นชูเบี่ยงหน้าหลบตามสัญชาตญาณของการระแวดระวังทว่าเขากลับรู้ทัน มือหนาจึงตรึงร่างบางไว้ในอ้อมกอดกว้างอย่างมั่นคงบังคับให้เธอต้องสบตา “ทำไมไม่ยอมกลับบ้าน?”เสิ่นชูหลับตาลงอย่างอ่อนแรง “คนอย่างฉันยังเหลือที่ไหนให้เรียกว่าบ้านได้อีกอย่างนั้นหรือ?”“ที่นั่นคือบ้านของคุณ” ฮั่วจินเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางเอื้อมมือไปดึงเครื่องประดับผมราคาถูกออกจากศีรษะของหญิงสาว ก่อนจะโยนมันทิ้งออกนอกหน้าต่างรถอย่างไม่ไยดี “แม้แต่ไข่มุกก็ยังเป็

เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มหวนคืนมาแทนที่เพลิงแค้น เสิ่นชูพลันปล่อยมือออกจากด้ามมีดตามสัญชาตญาณราวกับถูกของร้อนลวก ร่างบางสั่นเทาพลางก้าวถอยหลังโอนเอนไปสองสามก้าวอย่างคนเสียหลักนี่เธอกลายเป็นฆาตกรไปแล้ว...ความสูญเสียที่ถาโถม พรากสติสัมปชัญญะไปจากเธอจนหมดสิ้นแล้วงั้นเหรอ?เหวินฉู่ลนลานคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะแจ้งตำรวจเพื่อกำจัดเสิ่นชูให้พ้นทาง ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะกดโทรออก ฮั่วจินเฉินกลับรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายกระชากเครื่องสื่อสารนั้นมาถือไว้เสียก่อน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ โดยหยาดน้ำสีแดงฉานยังคงรินไหลผ่านง่ามนิ้วที่กุมแผลไว้ไม่ขาดสาย “อย่าแจ้งความ” “จินเฉิน ยัยนั่นจงใจจะฆ่าคุณนะ!” ฮั่วจินเฉินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แววตาที่จ้องมองมานั้นเย็นเยียบและดุดันจนน่าขนลุก “ผมบอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้อง!”เหวินฉู่ลนลานทำลายความเงียบด้วยการรีบปฐมพยาบาลห้ามเลือดให้ชายหนุ่มอย่างทุลักทุเล ก่อนจะโทรเรียกหน่วยกู้ชีพจากโรงพยาบาลเอกชนเป็นการด่วนที่สุดตลอดช่วงเวลาแห่งความโกลาหลนั้น เสิ่นชูยังคงยืนนิ่งสนิทประดุจรูปสลักหินที่ไร้วิญญาณ เธอไม่ได้ก้าวเข้าไปช่วย และไม่

เมื่อเห็นว่าปลายกรรไกรกำลังจะทิ่มแทงลงไป เสิ่นชูก็รวบรวมแรงกระชากมือออก ทำให้กรรไกรหลุดจากมือร่วงลงพื้น “คุณมันคนบ้า!”เขาหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปกระชากเธอเข้ามาในอ้อมกอด มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าอันซีดเผือดของเธอไว้ “เกลียดผมเหรอ? งั้นก็เกลียดต่อไปเถอะ เสิ่นชู คุณเป็นคนเลือกที่จะแต่งงานกับผมเอง ถึงแม้ตอนนี้จะเสียใจ คุณก็ต้องก้มหน้ายอมรับมันไปเท่านั้น”รูม่านตาของเสิ่นชูหดเกร็ง ก่อนที่เขาจะบดจูบลงมาอย่างดุดันเธอพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ฮั่วจินเฉินไม่สนบาดแผลที่ถูกดึงรั้งตรงช่วงเอวและหน้าท้องเลยสักนิด เขาสะบัดมือดึงเธอกลับมาแล้วผลักเธอลงไปบนเตียงเมื่อเห็นว่าเธอดิ้นรนอย่างหนัก ฮั่วจินเฉินก็ต้องกัดฟันสะกดกั้นความเจ็บปวดจากแผลที่ปริขาด เขาใช้แรงแขนโอบรัดเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างแน่นหนา “เสิ่นชู ผมจะไม่แตะต้องคุณ”เขาไม่ได้ขยับทำอะไรต่อ เสิ่นชูเริ่มได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอเหลือบไปมองผ้าพันแผลของเขา และพบว่าผ้าพันแผลผืนใหม่กลับมีเลือดซึมออกมาอีกแล้ว“เสิ่นชู” เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าอย่างรุนแรง “ผมเจ็บมาก”เธอยังคงไม่ชายตามองเขา “งั้นก็เรียกหมอซิคะ”“คุณก็เป็นหมอไม่ใช่เหรอ?”เธอ

เสิ่นชูนิ่งเงียบไปนานมาก พลางนึกถึงเรื่องที่เขาเคยพูดก่อนหน้านี้เกี่ยวกับความแค้นกับผู้ใหญ่ในตระกูลฮั่ว เธอมองเขาแล้วถามว่า “สรุปคือ A หมายถึงคนในตระกูลฮั่วใช่ไหมคะ?”“ใช่ครับ” ฉินจิ่งซูไม่ปฏิเสธ “B ก็คือคุณตาทวดของพี่ ส่วนน้องสาวก็คือคุณยาย และแม่ของพี่ก็คือเด็กผู้หญิงคนนั้น”เสิ่นชูตกตะลึงแม่ของฉินจิ่งซู แท้จริงแล้วคือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลฮั่ว...ถ้าหากตระกูลฮั่วยอมรับเธอ ป่านนี้เธอก็คงเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลฮั่วไปแล้ว“แต่ทำไมพี่ถึงบอกเรื่องพวกนี้กับฉันล่ะคะ?”“พี่ยอมรับว่าเมื่อก่อนพี่คิดจะหลอกใช้เธอ” ฉินจิ่งซูกุมมือเธอไว้ทันที “แต่เสิ่นชู พี่เสียใจ พี่เริ่มเสียใจตั้งแต่ตอนที่เธอกับคุณป้าไว้ใจพี่ที่สุด พี่ไม่อยากหลอกพวกเธออีกต่อไปแล้วจริงๆ”“แต่พี่ก็หลอกไปแล้วนี่คะ”ฉินจิ่งซูถึงกับพูดไม่ออก จนกระทั่งสัมผัสอันอบอุ่นในฝ่ามือถูกดึงออกไปเสิ่นชูถอนมือกลับ “พี่ฉินคะ จริงๆ ฉันก็ต้องขอบคุณพี่นะ พี่ช่วยฉันกับแม่ไว้เยอะจริงๆ ถึงแม้ความช่วยเหลือนั่นจะแฝงไปด้วยการหลอกใช้ก็ตาม ช่วงเวลาที่ผ่านมาต้องรบกวนพี่มากเกินไปแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ ต่อไปคงไม่รบกวนแล้วค่ะ”เธอลุกขึ้นและเดินออกจ