Semua Bab หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Bab 231 - Bab 240

“ลูกชายบ้านไหนกันนะที่ช่างมีวาสนาดีขนาดนี้ แต่ว่า เสี่ยวชูจ๊ะ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ตัดสินใจจะหย่ากันล่ะ?”แม้ในใจจะเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ แต่คุณนายเจียงก็ปรับตัวยอมรับความจริงได้ในเวลาอันรวดเร็วเสิ่นชูนั้นมีความสวยที่สะดุดตา ผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียน แถมกิริยาท่าทางก็นบนอบเรียบร้อย ผู้หญิงที่มีลักษณะเพียบพร้อมเช่นนี้ย่อมเป็นที่รักใคร่เอ็นดูในวงสังคม และคงมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาพยายามเข้ามาทอดสะพานอย่างแน่นอนทว่ายังไม่ทันที่เสิ่นชูจะได้ขยับปากอธิบาย ผู้อาวุโสกู้ก็ชิงพูดแทรกขึ้นมา “หย่าขาดกันไปได้ก็ดีแล้ว แสดงว่าเจ้าเด็กบ้านนั้นมันวาสนาน้อย”คุณนายเจียงเองก็รีบเออออรับคำอย่างรวดเร็ว “จริงค่ะ สมัยนี้เรื่องคนหนุ่มสาวจะแยกทางกันก็มีให้เห็นถมเถไป ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายหรือแปลกประหลาดอะไรหรอก เสี่ยวชูคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้อยู่แล้ว”เสิ่นชูทำเพียงส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารในจานต่อ โดยไม่ปริปากเอ่ยสิ่งใดออกมาอีกเมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง เสิ่นชูเดินเคียงข้างคุณนายเจียงเพื่อไปส่งผู้ใหญ่ทั้งสองขึ้นรถโดยมีกู้ฉือจวินก้าวตามมาติด ๆ ด้วยท่วงท่าที่ไม่รีบร้อนทันทีที่รถเคลื่อนตั

ซูหมิงเยว่ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ “นี่เธอแต่งงานแล้วเหรอ?”“ค่ะ แต่งตอนที่ยังอายุน้อยอยู่ แล้วตอนนี้ก็หย่าตั้งแต่อายุยังน้อยเหมือนกัน”ซูหมิงเยว่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หันหน้าไปมองเธอ “แต่ว่า ถ้าเธอหย่าสำเร็จเมื่อไหร่ เธอก็จะกลับมาเป็นสาวโสดน่ะสิ แล้วถ้าเกิดว่าตอนนั้นศาสตราจารย์กู้ดันเกิดถูกตาต้องใจเธอขึ้นมา...”“นั่นมันก็เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของฉันนี่คะ ในเมื่อเขาชอบฉัน แล้วมันจำเป็นตรงไหนที่ฉันต้องชอบเขาตอบด้วยล่ะ? สำหรับฉัน ประสบการณ์ชีวิตแต่งงานที่ผ่านมามันเฮงซวยมากพอจนฉันไม่อยากเอาตัวเองไปผูกมัดกับพันธนาการที่เรียกว่าความรักครั้งใหม่ในเร็ว ๆ นี้หรอกค่ะ คนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อจะมีแค่เรื่องความรักหรือต้องแต่งงานถึงจะอยู่รอดบนโลกนี้ได้เสียหน่อยนี่คะ”“การได้ใช้ชีวิตตัวคนเดียวอย่างมีอิสระ มีเงินใช้ในกระเป๋ามากพอ อยากไปไหนก็ได้ไป อยากทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้ทำ คุณไม่คิดว่าชีวิตแบบนี้มันดูมีความสุขมากกว่าเหรอคะ?”เสิ่นชูหัวเราะออกมาเบา ๆ แววตาของเธอนั้นเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาสวยคู่นั้นดูเปล่งประกายระยิบระยับและใสกระจ่างซูหมิงเยว่เผลอมองตามรอยยิ้มนั้นจนถึงกับตะลึงค้า

เฉิงโย่วพุ่งทะยานเข้าไปหมายจะลงมือใช้ความรุนแรง ทว่าฮั่วจินเฉินใช้แขนข้างหนึ่งโอบรัดร่างเสิ่นชูไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ก็สวนหมัดหนัก ๆ เข้าใส่ใบหน้าของเฉิงโย่วร่างของเฉิงโย่วเซถลา ทันทีที่เขาใช้หลังมือปาดจมูกเบา ๆ ก็พบหยดเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา“คุณหมอเฉิง!” เสิ่นชูรวบรวมพละกำลังทั้งหมดสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนที่กักขังเธอไว้เพื่อจะเข้าไปพยุงเฉิงโย่ว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ฮั่วจินเฉินเอื้อมมือมาคว้าต้นแขนเธอไว้ซ้ำอีกครั้ง เสิ่นชูก็ตวัดมือตบใบหน้าเข้าอย่างจัง “ฮั่วจินเฉิน เกินไปแล้วนะ!”ใบหน้าของฮั่วจินเฉินสะบัดไปตามแรงตบเพียงเล็กน้อย เขาจับจ้องมาที่เธอทว่าดวงตาคู่นั้นนิ่งสนิทไม่บ่งบอกแม้เศษเสี้ยวของความรู้สึกใด ๆ ออกมาเสิ่นชูรีบก้าวตรงเข้าไปพยุงร่างของเฉิงโย่วขึ้น “เป็นอะไรไหมคะ?”“ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” เฉิงโย่วใช้หลังมือปาดคราบเลือดกำเดาทิ้ง ก่อนจะตวัดสายตาคมปลาบจ้องกลับไปยังฮั่วจินเฉิน “สิ่งที่ผมเกลียดที่สุด ก็คือพวกผู้ชายที่ดีแต่ใช้กำลังข่มเหงผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้”คิ้วเข้มของฮั่วจินเฉินขมวดมุ่นเข้าหากันจนเป็นปม “เรื่องของฉันกับเธอ คนนอกอย่างแกไม่มีสิทธิ์แส่”“ผมว่

“แต่คุณเหวินฉู่ไม่ได้มีสถานะเป็นคุณผู้หญิงของตระกูลฮั่วนะคะ” หวังน่าถอนหายใจ “ดิฉันทราบค่ะว่าคุณโกรธแค้นเขา แต่ตอนนี้เขาอยู่ในห้องผ่าตัด อาการเป็นตายเท่ากัน ทางตระกูลฮั่วเองก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเขามาที่เมืองเจียงเฉิงเพื่อตามหาคุณ ไม่ว่ายังไง... ถือว่าเห็นแก่หน้าคุณท่าน ช่วยมาดูเขาหน่อยเถอะค่ะ”“พูดจบหรือยังคะ?” เสิ่นชูสูดหายใจลึก พยายามรักษาความสงบอย่างถึงที่สุด “คราวนี้ตาฉันพูดบ้าง อย่างแรก บุญคุณของคุญย่าฉันจำได้แม่น แต่คุณย่าก็ส่วนคุณย่า ฮั่วจินเฉินก็ส่วนฮั่วจินเฉิน การที่ฉันยอมไปพบเขาในวันนี้เพียงเพราะเห็นแก่หน้าคุณย่า มันไม่ได้หมายความว่าจะมีครั้งที่หนึ่งแล้วจะมีครั้งที่สองตามมานะคะ”“พวกคุณจะใช้บุญคุณของคุณย่ามาบีบบังคับฉันไม่จบไม่สิ้น แต่ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรตระกูลฮั่วอีกแล้ว คุณย่าดีต่อฉัน ฉันซาบซึ้งใจ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องยอมให้ไว้หน้าเรื่องแบบนี้เสมอไปนะคะ”“ไปบอกฮั่วจินเฉินซะ ต่อให้เขาตาย ฉันก็จะไม่ไปดูดำดูดีเขาแม้แต่นิดเดียว!”เสิ่นชูกดวางสายทันทีหวังน่ามองหน้าจอที่ตัดสายไป ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวซึ่งมีเพียงรอยถลอกเล็กน

เมื่อการสนทนาทางโทรศัพท์จบลง หวังน่าก็เดินออกมาจากข้างในและมาหยุดยืนข้างกายเขา "ประธานฮั่วคะ ประธานซูพอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง ตอนนี้คุณชายฉีได้ส่งตัวเสิ่นฮ่าวไปไว้ที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพจิ่นซานเรียบร้อยแล้วค่ะ"เขาหรี่ตาลง "จิ่นซานเหรอ?""ต้องยอมรับเลยครับว่าคุณชายฉีเองก็... ค่อนข้างใส่ใจคุณผู้หญิงมากทีเดียว"ฮั่วจินเฉินยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง สายตาจดจ้องไปยังสระน้ำสีมรกตฉินจิ่งซูใส่ใจเธอเพราะต้องการผลประโยชน์แล้วฉีเวินเหยียนล่ะ...เพียงแค่คิดว่าเธอจะต้องไปอยู่กับชายอื่น หน้าอกของฮั่วจินเฉินก็กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ เขาสั่งเสียงเข้ม "ไปจิ่นซาน""แต่ด้วยความสัมพันธ์ของคุณกับคุณผู้หญิงในตอนนี้ ถ้าคุณไปยุ่งกับเสิ่นฮ่าว..."เขามองเธออยู่นานก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "ขนาดคุณยังคิดแบบนี้ เธอเองก็คงคิดไม่ต่างกันสินะ"หวังน่าก้มหน้าลงและเงียบไป"ผมจะชดเชยให้เธอ"ชดเชย...หวังน่าอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่า การชดเชยที่มาในวันที่สายเกินไปน่ะ มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด...หลังจากที่ซูหมิงเย่วสนิทสนมกับเสิ่นชูมากขึ้น ในเวลาว่างเธอมักจะไปหาเสิ่นชูที่ห้องทำงานเพื่อชวนไปทานข้าวด้ว