Tous les chapitres de : Chapitre 251 - Chapitre 260

เสิ่นชูและทีมศัลยแพทย์ต่างจมดิ่งอยู่กับภารกิจตรงหน้าด้วยสมาธิขั้นสูงสุด มือเรียวภายใต้ถุงมือสเตอไรล์ตวัดปลายมีดด้วยความรวดเร็ว ปลายมีดกรีดผ่านผิวหนังอย่างแผ่วเบาเลาะไปตามแนวขอบหน้าของกล้ามเนื้อคอ ก่อนจะค่อย ๆ บรรจงเลาะแยกชั้นเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังอย่างใจเย็น เพื่อเปิดทางให้เห็นจุดแยกของหลอดเลือดแดงใหญ่ที่คอความชำนาญอันน่าเหลือเชื่อของเธอนั้นอยู่ในระดับที่เหนือชั้น เพราะแม้จะไม่ต้องพึ่งพาเครื่องมือช่วยขยายเนื้อเยื่อ เธอก็สามารถกรีดเปิดผนังหลอดเลือดตามแนวตั้งได้อย่างแม่นยำ โดยไม่สร้างความระคายเคืองแม้เพียงนิดให้กับเส้นประสาทเวกัส เส้นประสาทใต้ลิ้น หรือแม้แต่หลอดเลือดแดงไทรอยด์ส่วนบนที่บอบบาง อีกทั้ง ภายใต้เลนส์กล้องจุลทรรศน์เธอสามารถบรรจงเลาะคราบไขมันและเนื้อเยื่อผนังหลอดเลือดชั้นในที่อุดตันออกได้อย่างหมดจดเหล่าทีมงานในห้องผ่าตัดซึ่งเพิ่งจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับเธอเป็นครั้งแรก ต่างพากันตกตะลึงเมื่อได้ประจักษ์กับ “การลงมีดแบบตาเปล่า” ที่อาศัยเพียงทักษะอันแม่นยำและสัญชาตญาณอันเฉียบคมเช่นนี้การใช้วิธี “การลงมีดแบบตาเปล่า” แม้แต่ศัลยแพทย์อาวุโสที่จับมีดผ่าตัดมานับสิบปี ก็ยังไม่กล้าบุ่มบ่าม

ในยามค่ำคืน ฉินจิ่งซูนัดพบกู้ฉือจวิน ณ บาร์หรูแห่งหนึ่ง ทันทีที่กู้ฉือจวินก้าวเท้าเข้ามาตามพิกัดที่ได้รับ ก่อนจะกวาดสายตาไปพบร่างของใครคนหนึ่งที่นั่งดื่มเหล้าย้อมใจอยู่เพียงลำพังที่เคาน์เตอร์บาร์หินอ่อน ชายหนุ่มที่เป็นดั่งศูนย์กลางของวงสังคมเสมอมา ทว่าบัดนี้กลับนั่งนิ่งสนิท แม้จะมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยหลายคนพยายามแวะเวียนเข้ามาทักทายหรือทอดสะพานให้ เขาก็เมินเฉยราวกับธาตุอากาศ กู้ฉือจวินทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เขาอย่างใจเย็น ก่อนจะสั่งเพียงน้ำมะนาวจากบาร์เทนเดอร์มาดับกระหายเพียงแก้วเดียว เขาหันหลังพิงเคาน์เตอร์บาร์พลางทอดสายตาจับจ้องไปยังคนตรงหน้า “นายเป็นอะไรไป?”ฉินจิ่งซูกระดกเหล้าลงคอ “ไม่มีอะไรหรอกพี่ ก็แค่ช่วงนี้รู้สึกหงุดหงิด มองไปทางไหนก็เจอแต่คนที่ไม่เข้าใจ หาคนที่พอจะคุยด้วยจริง ๆ จัง ๆ ไม่ได้เลยสักคน”กู้ฉือจวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งในจังหวะนั้น บาร์เทนเดอร์วางแก้วน้ำมะนาวเย็นจัดลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน กู้ฉือจวินหยิบแก้วขึ้นมาแล้วยื่นไปแตะขอบแก้วของอีกฝ่ายเบา ๆ จนเกิดเสียงใสกังวาน“มีอะไรที่อัดอั้นอยู่ก็พูดมาตรง ๆ เราก็เหมือนพี่น้องกัน ฉันเข้าใจนายอยู่แล้ว”คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำเ

ในตอนนั้นเองที่ศาสตราจารย์แอนเดอร์สันซึ่งยืนอยู่ข้างกาย ผู้อาวุโสกู้ได้ยินสิ่งที่พูดกันพอดี เมื่อเขามองไปยังเสิ่นชูก็จำได้ทันทีว่าเธอคือหญิงสาวที่เขาเคยพบเมื่อคราวก่อนศาสตราจารย์แอนเดอร์สันยอมรับความจริงที่ว่า เมื่อครั้งที่เขาพบกับฮั่วจินเฉินที่เมืองจิงคราวนั้น เธอคนนี้ก็อยู่เคียงข้างเขาจริง ๆ และทันทีที่คำยืนยันนี้หลุดออกมา นอกจากผู้อาวุโสกู้แล้ว คนอื่น ๆ โดยรอบต่างก็เริ่มหันไปซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันระงมแม้ในโลกแห่งอำนาจและการเมือง การใช้เส้นสายจะเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป ทว่าสำหรับโลกวิชาการที่ทรงเกียรติแห่งนี้ ฝีมือและสติปัญญาคือบรรทัดฐานเพียงหนึ่งเดียวที่ใช้ตัดสินคุณค่าของคน ส่วนภูมิหลังหรือเส้นสายนั้น หากไร้ซึ่งความสามารถที่แท้จริงรองรับ มันก็เป็นเพียงเปลือกนอกที่น่ารังเกียจในสายตาของเหล่าปรมาจารย์เหล่านี้เท่านั้นสำหรับบุคคลระดับตำนานอย่างผู้อาวุโสกู้หรือศาสตราจารย์แอนเดอร์สันแล้ว พวกเขาไม่มีความจำเป็นใด ๆ เลยที่จะต้องเสียเวลาเหลียวแลคนที่ดีแต่เปลือก ทว่ากลับไร้ซึ่งความสามารถที่แท้จริงให้ต้องมัวหมองสายตาแม้เพียงนิดในวินาทีที่บรรยากาศตึงเครียดจนทุกคนต่างปักใจเชื่อว่า

ผู้ดูแลที่พอจะระแคะระคายถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนของทั้งคู่มาบ้าง กลับทึกทักเอาเองตามประสาคนนอกว่า ประธานฮั่วคงกำลังเกรงใจกลัวภรรยาจะน้อยใจที่ตนเมามายขนาดนี้ เธอจึงลอบยิ้มบาง ๆ พลางยื่นกล่องปฐมพยาบาลส่งให้เสิ่นชู “คุณนายฮั่ว ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของคุณกับคุณผู้ชายแล้วนะคะ”สิ้นคำพูดนั้นเธอก็รีบถอยฉากออกไปทันที เสิ่นชูยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิมเนิ่นนาน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางขยับเข้าไปทรุดตัวนั่งลงข้างกายฮั่วจินเฉินด้วยสีหน้าที่กลับมาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกคิดเสียว่าเขาเป็นเพียงคนไข้ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการทำแผลภายนอกให้เขาบรรยากาศรอบกายของคนทั้งคู่จมดิ่งลงสู่ความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัด ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวในจังหวะที่เสิ่นชูใช้ฟอร์เซปบรรจงคีบเศษแก้วชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกจากบาดแผล เธอแว่วเสียงลมหายใจของเขาที่เริ่มถี่กระชั้น ทว่าฮั่วจินเฉินกลับขบกรามไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่นิดเดียวเมื่อจัดการใส่ยาจนเสร็จสิ้น เสิ่นชูก็บรรจงพันผ้าพันแผลให้เขาฮั่วจินเฉินไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนที่มุมปากจะหยักขึ้น

ฮั่วจินเฉินทอดสายตาออกไปเบื้องหน้า ใบหน้าเคร่งขรึมดูมืดมนลงถึงขีดสุด หลังจากรับฟังรายงานจบ เขาก็เบือนสายตามาทางหวังน่า “สั่งคนของเราให้จับตาดูไว้ให้ดี อย่าให้เธอมีโอกาสเข้าใกล้เสิ่นชูเด็ดขาด”ในขณะเดียวกัน ณ โรงพยาบาลเหรินหมิน เสิ่นชูซึ่งถูกเชิญตัวมาช่วยผ่าตัดเคสความผิดปกติของหลอดเลือดแดงและดำในสมองที่ซับซ้อน ก็เพิ่งจะเสร็จสิ้นภารกิจในห้องผ่าตัดพอดีผู้อำนวยการเว่ยแห่งโรงพยาบาลเหรินหมินนั้นเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับผู้อำนวยการโจว เมื่อครั้งที่เขาเดินทางไปดูงานที่เมืองจิง ผู้อำนวยการโจวเคยเอ่ยแนะนำชื่อของ เสิ่นชู ให้เขาฟัง“หัวหน้าเสิ่น ต้องรบกวนคุณให้ลำบากเดินทางมาจากโรงพยาบาลเขตปกครอง ลำบากคุณจริง ๆ เลยนะครับ”“ไม่ลำบากเลยสักนิดค่ะ ผู้อำนวยการโจวมีพระคุณกับฉันมาก การที่ฉันได้มาช่วยก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมควรทำอย่างยิ่งค่ะ”ผู้อำนวยการเว่ยเดินออกมาส่งเธอที่หน้าประตูพร้อมเอ่ยสำทับ “วันข้างหน้าหากหมอเสิ่นมีเรื่องอะไรให้ทางโรงพยาบาลของเราช่วยเหลือ บอกมาได้ทันทีเลยนะครับ พวกเรายินดีสนับสนุนคุณอย่างเต็มที่แน่นอน”ในการทำงานสายอาชีพนี้ คอนเนกชันถือเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งยวดเสิ่นชูจึงตอบรั