เสิ่นชูมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นานโดยไม่ยอมลงจากรถ ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ หันมามองเธอ “จะไม่เข้าไปดูหน่อยเหรอ?”เธอถอนสายตากลับมา “ไม่จำเป็นค่ะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉันอีกต่อไปแล้ว”“แต่ยังไงมันก็เป็นที่ที่คุณเติบโตมานะ”“ในเมื่อคนไม่อยู่แล้ว มันก็เป็นแค่บ้านเปล่าหลังหนึ่ง มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์ล่ะคะ?”ฮั่วจินเฉินจ้องมองเธอเนิ่นนาน “แล้วเสิ่นฮ่าวล่ะ? น้องชายคนนี้ คุณก็ไม่อาลัยอาวรณ์แล้วงั้นเหรอ?”เสิ่นชูอึกอัก ก่อนจะตอบกลับอย่างรำคาญใจ “ที่คุณพูดถึงนั่นมันบ้าน!”เขายิ้มบาง ๆ นิ้วมือลูบผ่านปอยผมของเธอเบา ๆ “รอเสิ่นฮ่าวพักฟื้นร่างกายจนแข็งแรงแล้วกลับมาที่เมืองจิง บ้านของพ่อบุญธรรมคุณยังไงก็ต้องคืนให้เจ้าของเดิม ถึงตอนนั้นคุณจะได้ไม่ต้องกังวลว่าพวกญาติ ๆ ตระกูลเสิ่นจะมาแย่งบ้านไปอีก”เธอชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองหน้าเขา “คุณจัดการพวกเขายังไง?”เขาเพียงแต่ยิ้มไม่ยอมตอบหวังน่าจึงเป็นคนตอบแทน “หลังจากโรงงานของป้าสะใภ้ใหญ่กับคุณเสิ่นหยวนรุ่ยสามีของเธอเจ๊ง คุณเสิ่นหยวนรุ่ยก็ติดหนี้พนันนอกระบบจนโงหัวไม่ขึ้น ตอนนี้ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังฟ้องหย่ากับเขาอยู่ค่ะ ทั้งบ้านทะเลาะกันจะเป็นจะตายจนไม่มีเ
閱讀更多
