جميع فصول : الفصل -الفصل 290

เรียวปากของหลีเจวียนเยว่แข็งค้างไปชั่วขณะ เธอค่อย ๆ วางแมวในอ้อมแขนลงบนโซฟาอย่างแช่มช้า “นี่เธออุตส่าห์ดั้นด้นกลับมา เพียงเพื่อคนนอกแค่คนเดียวอย่างนั้นหรือ?”“ตอบผมมาครับ!” กู้ฉือจวินเค้นเสียงตอบโต้ด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างเห็นได้ชัดแม่บ้านที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งออกมาดูสถานการณ์ที่ห้องรับแขก ณ ตอนนี้ปกคลุมไปด้วยความตึงเครียดสองแม่ลูกต่างยืนจ้องหน้าเผชิญกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานแม่บ้านรีบกุลีกุจอเข้าไปหมายจะช่วยไกล่เกลี่ย “คุณชายคะ ทำไมถึงได้โกรธเคืองคุณนายขนาดนี้ล่ะคะ...”“เกี่ยวอะไรกับป้าครับ?”ท่าทีที่ตัดรอนอย่างไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมของเขา ทำเอาหน้าอกของหลีเจวียนเยว่สั่นสะท้านด้วยแรงโทสะ ทว่าท้ายที่สุดเธอกลับเป็นฝ่ายที่ต้องยอมล่าถอยให้ก่อนหนึ่งก้าว “แม่ก็แค่ขังหล่อนไว้ ให้รู้จักหลาบจำในสิ่งที่ทำลงไปบ้างก็เท่านั้น”“ขังไว้ที่ไร่องุ่นแถวชานเมืองนั่นใช่ไหมครับ?”“ใช่”เขาขบกรามแน่น “แค่ขังจริง ๆ หรือครับ?”หลีเจวียนเยว่ชะงักงันไปครู่หนึ่ง เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจในเจตนา “ในเมื่อตอนนี้ลูกก็มีผู้หญิงที่ต้องตาต้องใจอยู่แล้ว จะไปว

เขาชะงักเท้าที่กำลังเดิน ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขม็งเธอ “หมายความว่าไง?”เหวินฉู่แบะยิ้มหยัน “ฉันหลอกคุณมาตลอด แท้จริงแล้วคนที่ช่วยชีวิตคุณไว้ในตอนนั้นไม่ใช่ฉัน และฉันก็ยินดีจะบอกความจริงว่าคนคนนั้นคือใคร แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องรับเงื่อนไขของฉันข้อหนึ่ง ขอเพียงคุณรับปาก หลังจากนี้ฉันสัญญาว่าจะหายไปจากชีวิตของคุณกับเสิ่นชูตลอดกาล”...หนึ่งสัปดาห์ผันผ่านเสิ่นชูได้รับการตัดไหมที่มือขวาเรียบร้อยแล้ว ทว่าเธอกลับยังไม่สามารถกำสิ่งของได้ดังใจนึก แม้แต่การหยิบจับตะเกียบเพียงคู่เดียวก็ยังกลายเป็นเรื่องยากสำหรับเธอในตอนนี้ซูมิ่งเยว่ลอบสังเกตภาพนั้นด้วยความกังวลที่ฉายชัด “ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ ต่อไปจะกลับไปจับมีดผ่าตัดไม่ได้จริง ๆ ใช่ไหม?”“ค่อย ๆ ฟื้นฟูไปน่า ฉันยังอายุน้อย อีกไม่นานก็คงหาย”ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายบาดเจ็บเจียนตาย แต่กลับต้องมาเป็นคนเอ่ยปลอบใจเสียเอง ซูมิ่งเยว่มองภาพนั้นด้วยความสงสารจับใจจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “นังคนเนรคุณที่ทำร้ายเธอนี่มันเลวระยำจริง ๆ ทำไมคนพรรค์นี้ถึงไม่ตาย ๆ ไปให้พ้นโลกนี้ซะนะ!”เสิ่นชูทอดสายตามองรอยแผลเป็นที่พาดผ่านมือขวา ดวงตาของเธอเรียบเฉยจนดูเย็นชาตลอดหล

เสิ่นชูชะงักงันไปในทันที เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความประหลาดใจ “แต่ที่นี่ไม่มีของใช้ส่วนตัวของคุณเลยสักชิ้น”“ผมใช้ร่วมกับคุณก็ได้”เมื่อเขาเอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยท่าทีราบเรียบไม่สะทกสะท้าน เสิ่นชูถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ความลำบากใจเริ่มฉายชัดบนใบหน้าของเธอกู้ฉือจวินสังเกตเห็นท่าทีอึดอัดของเธอ จึงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ห้องผมมีเหลือเฟือครับ ของใช้ใหม่ที่ยังไม่ได้แกะกล่องก็มีครบถ้วน หากประธานฮั่วไม่รังเกียจ ผมพอจะแบ่งห้องรับรองให้คุณพักค้างคืนสักวันก็ได้นะ”ฮั่วจินเฉินขมวดคิ้วพลางแค่นหัวเราะในลำคอ “ผมไปพักบ้านคุณคิดว่ามันเหมาะสมแล้วหรือ?”“แล้วการที่คุณมาขอพักกับคนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลแบบเธอมันสะดวกนักหรือไง?”รอยยิ้มบนใบหน้าของฮั่วจินเฉินเลือนหายไปในทันควัน “ผมเป็นสามีของเธอ”กู้ฉือจวินพยักหน้าตอบรับ “แล้วยังไงครับ? ในฐานะสามี สิ่งที่ควรทำคุณกลับละเลย แต่ในสิ่งที่ไม่ควรทำ คุณกลับใช้ความเป็นสามีมาบังคับขู่เข็ญเพียงเพราะเธอขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา คุณเคยนึกถึงความรู้สึกของเธอบ้างไหม? เคยถามเธอสักคำว่าแท้จริงแล้วเธอต้องการให้คุณอยู่ดูแลหรือเปล่า?”ริมฝีปากบางของฮั่วจินเฉ

ฮั่วจินเฉินเดินเลี่ยงไปทางหน้าต่างตรงบันไดหนีไฟ เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางยืนนิ่งเงียบอยู่ในมุมมืด ปล่อยให้เงามืดสลัวพาดทับใบหน้าจนเห็นเพียงเค้าโครงรางเลือน “ฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อคำพูดของเหวินฉู่เท่าไหร่นัก”“แต่ว่า... เด็กที่ถูกลักพาตัวไปในเหตุการณ์ตอนนั้น นอกจากคุณแล้ว ยังมีเด็กคนอื่นอีกหลายคนครับ ซึ่งข้อมูลของผู้หญิงคนนี้ตรงกันทุกประการ แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ยอมรับว่าลูกสาวเคยถูกลักพาตัวไปในตอนนั้นจริง ๆ ”ท่าทางขณะคาบบุหรี่ของเขาพลันแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ฮั่วจินเฉินเคาะเถ้าบุหรี่ทิ้งโดยไม่เอ่ยคำใดออกมาเนิ่นนานจนปลายสายต้องถามย้ำขึ้นมา “ประธานฮั่ว คุณต้องการจะไปพบผู้หญิงคนนั้นด้วยตัวเองไหมครับ?”“ไม่ต้อง ให้เช็คเปล่าเธอไปใบหนึ่ง บอกไปว่าถ้าคิดจำนวนเงินออกแล้วค่อยมาหาฉัน”เขาไม่มีเศษเสี้ยวความทรงจำในอดีตหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้จริง ๆ เขาก็เลือกที่จะตอบแทนและตัดปัญหาทุกอย่างด้วยเงินเท่านั้น...เสิ่นชูใช้เวลาพักฟื้นร่างกายต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ รวมแล้วก็เป็นเวลาเกือบครึ่งเดือนจนกระทั่งมือขวาเริ่มกลับมามีกำลังและจับตะเกียบได้มั่นคงขึ้นกว่า

ตัดมาที่อีกด้านหนึ่งพยาบาลประจำคลินิกยังคงนำอาหารมาส่งให้เหวินฉู่ตามหน้าที่ปกติ เธอเลื่อนช่องส่งอาหารตรงบานประตูออกพลางตะโกนเรียกคนที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงภายในห้อง “ได้เวลาทานข้าวแล้ว”ทว่าร่างบนเตียงกลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวหรือเสียงตอบรับใด ๆ พยาบาลสาวร้องเรียกซ้ำอีกสองสามครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม สีหน้าของเธอก็พลันถอดสี รีบล้วงหยิบกุญแจออกมาไขประตูชั้นนอกถ้าเกิดผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรขึ้นมา มีหวังชีวิตเธอได้จบเห่แน่!พยาบาลสาวปรี่เข้าไปที่ข้างเตียงด้วยความตระหนก ทว่าทันทีที่เธอยื่นมือออกไปหมายจะเช็กอาการ จู่ ๆ เหวินฉู่เงื้อเข็มฉีดยาในมือขึ้นก่อนจะปักฉึกเข้าที่ลำคอของพยาบาลสาวแล้วกดเดินยาจนสุดไซรินจ์พยาบาลสาวเบิกตาโพลงด้วยความช็อก “คุณ...”เธอยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด สติสัมปชัญญะก็พลันดับวูบ ร่างทั้งร่างทรุดฮวบล้มฟุบลงกับพื้นในทันทีเหวินฉู่รีบถลาลงจากเตียงและเดินโซเซเล็กน้อยไปล็อกประตูห้องไว้ เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงดังสะท้อนไป เธอเตะเข็มฉีดยาที่ใช้แล้วทิ้งไปซุกไว้ที่มุมห้องด้วยความรังเกียจ จากนั้นจึงเริ่มลงมือเปลื้องเสื้อผ้าเพื่อสลับชุด