جميع فصول : الفصل -الفصل 310

สมองของเสิ่นชูว่างเปล่าไปชั่วขณะไม่นานนัก เสียงของเขาก็ดังขึ้นจากเหนือศีรษะ "คุณเคยลงมีดยังไง ก็ให้ลงมีดไปตามนั้น คุณต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าคุณทำได้"เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เธอใช้เครื่องมือเจาะเปิดกะโหลกศีรษะ จากนั้นจึงใช้มีดกรีดผ่านเนื้อเยื่อสมองทีละชั้นเพื่อกำจัดลิ่มเลือดที่คั่งอยู่ข้างในกู้ฉือจวินจ้องมองภาพนองเลือดตรงหน้า พลันรู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาทันทีใบหน้าของเขาขาวซีดไร้สีเลือด แต่เขาก็ยังคงฝืนทนเอาไว้อย่างสุดกำลัง"คุณหมอกู้คะ คุณต้องการไปพักก่อนไหม เดี๋ยวให้คนอื่นมาเปลี่ยนแทน?" พยาบาลเอ่ยถามเสียงเบาเขายังคงนิ่งเฉยและยื่นเครื่องมือในมือให้เสิ่นชู "ผมไม่เป็นไร"เสิ่นชูมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการผ่าตัดตลอดเวลา โดยไม่กล้าละสายตาหรือวอกแวกแม้แต่นิดเดียวในขณะเดียวกัน ที่หน้าห้องผ่าตัดแม่ซ่งกำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงโถงทางเดิน โดยมีซูหมิงเย่วและพยาบาลอีกคนคอยปลอบโยนอยู่ข้าง ๆ"ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ สามีฉันอยู่ดี ๆ ทำไมถึงเส้นเลือดในสมองแตกขึ้นมาได้ ชีวิตดี ๆ ของเราเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ ๆ! ถ้าแกเป็นอะไรไป แล้วฉันจะทำยังไง!"เธอร้องไห้จนน้ำตานองหน้า

เฉิงโย่วมองไปที่เสิ่นชู ส่วนเสิ่นชูเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง "ประธานฮั่วคนไหนคะ?"แม่ซ่งเชิดคางขึ้นอย่างทะนงตัว "ก็ประธานฮั่วแห่งเมืองจิงน่ะสิ!""งั้นเหรอคะ?" เสิ่นชูขมวดคิ้ว "ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยว่าเขาไปมีผู้มีพระคุณช่วยชีวิตตอนไหน?""เธอไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก" แม่ของซ่งแค่นเสียงหึแล้วพูดต่อ "ลูกสาวฉันเคยช่วยชีวิตประธานฮั่วไว้ตอนเด็กๆ เมื่อก่อนครอบครัวเขากับเราเกือบจะได้หมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็กแล้วด้วยซ้ำ ถ้าตอนนั้นเราตอบตกลง ป่านนี้ลูกสาวฉันก็ได้เป็นคุณนายฮั่วไปแล้ว!"คนรอบข้างต่างมองหน้ากันไปมา เรื่องนี้ฟังดูเหลือเชื่อจนเกินจริงไปหน่อย...เฉิงโย่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาพิงกำแพงพลางกระซิบข้างหูเสิ่นชู "สามีคุณคนนี้... เป็นผึ้งกลับชาติมาเกิดหรือเปล่าเนี่ย? เสน่ห์แรงจังนะครับ"เสิ่นชูไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่หันไปมองแม่ซ่ง "ไม่ว่าจะเป็นประธานคนไหน ในเมื่อคุณอยู่ในโรงพยาบาลของเรา คุณต้องปฏิบัติตามกฎของที่นี่ค่ะ ถ้าคุณไม่ยินดีที่จะร่วมมือ ก็ได้ค่ะ... รบกวนเซ็นหนังสือยินยอมรับผิดชอบความเสี่ยงเอง หากย้ายคนไข้ไปยังห้องธรรมดาแล้วเกิดภาวะแทรกซ้อนที่ช่วยชีวิตไม่ทันท่วงทีจนถึงแก่ความตาย ทางโร

เสิ่นชูยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าพ่อของกู้ฉือจวินมีอคติกับเธออย่างรุนแรงในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ฮั่วจินเฉินก็ผลักประตูเดินเข้ามา พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เธอเป็นภรรยาของผมจริง ๆ นั่นแหละครับ รบกวนคุณประธานกู้ช่วยดูแลลูกชายตัวเองให้ดีด้วย อย่าให้มาคอยตามติดภรรยาชาวบ้านเขาแบบนี้"เมื่อกู้ถิงเห็นหน้าฮั่วจินเฉิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าของฮั่วเฉิงเยี่ย พ่อของฮั่วจินเฉิน จนสีหน้ายิ่งดูแย่ลงไปอีก "ลูกชายผมเป็นคนยังไง ผมรู้ดี ผมว่าคุณนั่นแหละที่ควรจะดูแลภรรยาตัวเองให้ดีกว่านี้""พ่อครับ พ่อช่วยพูดให้น้อยลงหน่อยได้ไหม?""ฉันจะพูดแล้วมันทำไม?""กู้ถิง คุณจะไปทำตัวให้เด็ก ๆ ลำบากใจ ทำไมกัน?" หลีเจวียนเย่วเริ่มทนดูไม่ได้กู้ถิงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน "คุณคิดว่าผมกำลังทำให้ใครลำบากใจ? ไอ้คนนามสกุลฮั่วนั่นน่ะเหรอ?""คุณนี่มันเกินไปจริง ๆ!" หลีเจวียนเย่วเองก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง เธอเดินกระแทกประตูออกจากห้องไปทันทีบรรยากาศในห้องพักฟื้นตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดในพริบตาเสิ่นชูสูดหายใจเข้าลึก เธอไม่อยากจะอยู่ตรงนี้ต่ออีกแล้ว "ฉันไม่รบกวนพ

กู้ฉือจวินเดินตรงมาหาเธอ เสิ่นชูหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยถามช้า ๆ “ร่างกายคุณไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคะ?”เขาตอบรับในลำคอ “เรื่องเมื่อวาน ผมต้องขอโทษแทนพ่อผมด้วย เขาไม่ได้มีอคติกับคุณหรอก...”“ฉันรู้ค่ะ คงเป็นเพราะฐานะของฉันใช่ไหม?” เสิ่นชูมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คำพูดเหล่านั้นฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจ”กู้ฉือจวินขมวดคิ้ว “ไม่ใส่ใจจริง ๆ เหรอ?”เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะ “คำพูดแบบไหนฉันก็เคยได้ยินมาหมดแล้ว ถ้ามัวแต่เก็บมาใส่ใจทุกเรื่อง ชีวิตนี้ฉันไม่ต้องคอยตามจองเวรคนอื่นทุกวันเลยเหรอคะ?”เขาเม้มริมฝีปากแล้วเงียบไป“อาจารย์กับคุณย่าหญิงฮั่วก็มีการร่วมงานกันบ่อย ๆ ฉันเลยดูไม่ออกว่าความสัมพันธ์ของสองตระกูลจะแย่ตรงไหน แต่ไม่นึกเลยว่าพ่อของคุณจะมีปฏิกิริยารุนแรงกับคนนามสกุลฮั่วขนาดนี้ สรุปแล้วมันมีความแค้นอะไรกันถึงขั้นนี้คะ?”“ฮั่วจินเฉินไม่ได้บอกคุณเหรอ?”เธอส่ายหน้าเขาหัวเราะเบา ๆ นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แม่ของผมกับพ่อของเขาเคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อน และความสัมพันธ์นั้นก็ไม่ได้ตัดขาดหายไป แม้ว่าหลังจากนั้นแม่จะแต่งงานกับพ่อของผมแล

เช้าวันต่อมา เสิ่นชูออกเดินทางพร้อมกับเสี่ยวเหวิน และประจวบเหมาะเหลือเกินที่ได้พบกับกู้ฉือจวิน“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอกู้” เสี่ยวเหวินเอ่ยทักทายกู้ฉือจวินพยักหน้ารับทันใดนั้น สายตาของเขาก็ข้ามผ่านทั้งสองคนไปจดจ้องที่ฮั่วจินเฉินซึ่งยืนอยู่ข้างหลังฮั่วจินเฉินพิงขอบประตูพลางเอ่ย “อรุณสวัสดิ์ครับคุณชายกู้”กู้ฉือจวินไม่พูดอะไรสักคำ แต่ท่าทีปฏิเสธนั้นชัดเจนอย่างยิ่งเสิ่นชูเดินตรงไปที่ลิฟต์โดยไม่ได้สังเกตเห็นการประชันหน้าของชายหนุ่มทั้งสอง มีเพียงเสี่ยวเหวินที่หันกลับไปมองแวบหนึ่งภาพแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ?สนามรบของหนุ่ม ๆ หรือเปล่า?หลังจากประตูลิฟต์ปิดลง กู้ฉือจวินจึงเปิดฉากพูด “ประธานฮั่วไม่จำเป็นต้องจงใจหาเรื่องกันทุกครั้งที่เจอหน้าหรอกมั้งครับ?”เขาจัดปกเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ “ผมทำแบบนั้นเหรอ?”กู้ฉือจวินหัวเราะ “ไม่ชัดเจนเลยมั้งครับ? ถึงกับกว้านซื้อสวีหยวนเรียลเอสเตท แล้วย้ายมาอยู่ห้องข้าง ๆ นี่คือจะคอยระแวงผมงั้นเหรอ?”ฮั่วจินเฉินปรือตามองเขา ปลายนิ้วลูบไล้แหวนแต่งงาน “ผมกับเธอยังไม่ได้หย่ากัน แต่คุณชายกู้กลับวางแผนการมาอย่างแยบยล จนผมอดที่จะระวังไม่ได้จริง ๆ”“ประธานฮั่ว