جميع فصول : الفصل -الفصل 320

เมื่อคุณหญิงย่าฮั่วและฮั่วเฉิงเยี่ยเดินทางมาถึงเมืองเจียงเฉิง ทั้งสองเข้าพักที่โรงแรมอินเตอร์เนชันแนล โดยมีเป้าหมายหลักคือการรุดหน้าโครงการการบำบัดด้วยนาโนเทคโนโลยีเมื่อเสิ่นชูและฮั่วจินเฉินก้าวเข้ามาถึงห้องอาหาร ก็พบว่าทีมของศาสตราจารย์แอนเดอร์สันกำลังสนทนากับคุณหญิงย่าฮั่วอยู่ทางด้านในของร้านอาหาร แม้คุณหญิงย่าจะไม่ถนัดภาษาอังกฤษ แต่นับว่าโชคดีที่มีลูกชายดีกรีนักการทูตคอยเป็นล่ามกิตติมศักดิ์ให้ การเจรจาของทั้งคู่จึงดำเนินไปอย่างราบรื่นหลังจากผู้ดูแลที่คอยยืนดูแลอยู่ข้างกายกระซิบรายงานคุณหญิงย่า เธอจึงละสายตาไปจดจ่ออยู่กับคนทั้งคู่ “เสี่ยวชู จินเฉิน มากันแล้วเหรอ”“คุณย่า คุณพ่อ...” เสิ่นชูเอ่ยทักทายทั้งสองคนด้วยท่าทีเหมือนในวันวานตราบใดที่ใบหย่ายังไม่มีลายเซ็นของฮั่วจินเฉินปรากฏอยู่ เธอก็ต้องสวมบทบาทลูกสะใภ้ตระกูลฮั่วฮั่วเฉิงเยี่ยพยักหน้ารับคำทักทาย “ช่วงที่อยู่เมืองเจียงเฉิงเป็นยังไงบ้างล่ะ?” เธอกล่าวตอบ “ก็ดีค่ะ”“เสี่ยวชู หนูคงเคยเจอศาสตราจารย์แอนเดอร์สันมาก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหม?” คุณหญิงย่าดึงมือเธอไปกุมไว้เสิ่นชูยิ้มรับ “เคยเจอแล้วค่ะ”ศาสตราจารย์แอนเดอร์สันเอ่ยเสร

เพียงไม่นาน รถยนต์ของฮั่วจินเฉินก็เคลื่อนเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตู เขาก้าวลงจากรถพร้อมกับกางร่มในมือ “หนีออกจากโต๊ะอาหารไปกลางคันโดยไม่บอกกล่าวสักคำ ยังกล้ากลับมาอีกเหรอ?” ฮั่วเฉิงเยี่ยที่เพิ่งจัดการชำระเงินเสร็จเดินตามออกมาจากร้านพลางเอ่ยตำหนิ “มีเรื่องด่วนต้องจัดการนิดหน่อยครับ” ฮั่วจินเฉินสาวเท้าก้าวขึ้นบันไดมาทีละขั้น สายตาของเขาเหลือบมองเสิ่นชูไปเพียงชั่ววูบ ก่อนจะหันไปสบตากับคุณหญิงย่าฮั่ว “คุณย่าครับ เดี๋ยวผมรับหน้าที่ไปส่งเธอเอง” คุณหญิงย่าฮั่วพยักหน้าตอบรับพลางเอ่ยกำชับ “ถ้าอย่างนั้นก็ขับรถระวัง ๆ ด้วยล่ะ” เสิ่นชูขยับกายเข้าไปยืนอยู่ภายใต้ร่มคันเดียวกับฮั่วจินเฉิน เขาวาดวงแขนโอบไหล่เธอไว้ ก่อนจะพากันก้าวเดินจากไป คุณหญิงย่าฮั่วมองตามภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เริ่มเบาใจลง ในคราแรกคุณหญิงย่าฮั่วหลงนึกไปว่าความสัมพันธ์ที่ระหองระแหงนี้คงต้องจบลงด้วยการหย่าร้างดูออกได้ทันทีว่า หลานชายตัวดีเริ่มจะมีใจให้กับแม่หนูคนนี้เข้าให้จริง ๆ แล้ว ระหว่างที่รถกำลังแล่นไปตามท้องถนน เสิ่นชูเอนกายพิงพนักพลางหลับตาลงหวังจะพักเอาแรง ทว่าความรู้สึกพะอืดพะอมในกระเพาะกลับเริ่มปั่นป

ฉีเวินเหยียนค่อย ๆ ยกมือขึ้นปัดมือของเธอออกจากไหล่ด้วยท่าทีสุภาพ แววตาของเขาดูราบเรียบ “หากคุณน้าเป็นห่วงคุณแม่จากใจจริง ๆ ผมว่าคุณควรจะหาเวลากลับไปเยี่ยมเยียนท่านตั้งนานแล้วล่ะครับ” คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำให้รอยยิ้มกรีดกรายบนใบหน้าของซ่งจื่อเสียนถึงกับแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่โต้ตอบอะไรกลับไป “ผมยังมีธุระต้องไปจัดการต่อ ขอตัวก่อนนะครับ” “จ้า”ซ่งจื่อเสียนมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหายไปจนสิ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดต่อสายหาใครคนหนึ่งทันทีพลางเอ่ยถาม “ผลการพิสูจน์ส่งถึงมือพวกมันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” หลังจากฟังคำยืนยันจากปลายสายจบ เธอก็กดวางสายด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามบัดนี้กลับปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดำมืด “ฉีซื่อเอินเอ๋ยฉีซื่อเอิน ในเมื่อแกอยากได้ลูกสาวคืนนัก ฉันนี่แหละที่จะขัดขวางไม่ให้แกได้สมหวัง!” แววตาของเธอวับโรจน์ด้วยความแค้นที่ฝังลึก ยามนั้น เธอคือคนที่ลงมือสลับตัวเด็กที่เสียชีวิตตั้งแต่อยู่ในครรภ์กับลูกสาวของพวกเขาเองกับมือ ตอนนี้มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยให้ครอบครัวได้พบหน้าและได้ลูกที่แท้จริงได้ง่าย ๆ !... ณ

ซ่งอวี่ชูเดินทางกลับมาถึงเมืองจิงพร้อมกับฉีเวินเหยียน ท่ามกลางบรรยากาศการต้อนรับที่ยิ่งใหญ่ โดยมีฉีซื่อเอินและภรรยามาเฝ้ารอรับลูกสาวที่พลัดพรากด้วยตัวเองถึงที่ เมื่อซ่งอวี่ชูก้าวลงจากรถและก้าวเท้าเข้าไปหาคู่สามีภรรยาตระกูลฉีด้วยท่าทีเอียงอายดูอ่อนช้อย ฉีซื่อเอินจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง “เรียกพ่อกับแม่สิลูก” เธอแสร้งหลุบตาลงต่ำ พลางเค้นเสียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน “คุณพ่อ คุณแม่” ฉีซื่อเอินถึงกับขอบตาแดงก่ำด้วยความปีติล้นพ้น “ลูกเอ๋ย ในที่สุดสวรรค์ก็เมตตาให้พวกเราหาลูกจนเจอ” พูดจบเขาก็ประคองภรรยาให้มาหยุดอยู่ตรงหน้าซ่งอวี่ชู พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเบา ๆ “จินเหอ นี่ไงหนูน้อยของเราที่เฝ้ารอมาตลอด...” ซ่งอวี่ชูแอบลอบสำรวจคุณนายฉีอย่างละเอียดด้วยสายตาประหลาดใจผู้หญิงคนนี้สวยขนาดนี้ ทำไมถึงกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนไปได้นะ...ทว่าในขณะที่คุณนายฉีกำลังกอดตุ๊กตาในอ้อมแขนไว้แน่น จู่ ๆ แววตาของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันราวกับเห็นสิ่งแปลกปลอม เธอขว้างตุ๊กตาในมือใส่ซ่งอวี่ชู “ไม่ใช่ แกไม่ใช่ลูกฉัน...” เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำเอาฉีซื่อเอินและฉีเวินเหยียนถึงกับยืนอึ้

เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางหน้าเสิ่นชูด้วยสีหน้าท้าทาย “คงคิดไม่ถึงล่ะสิว่าคนอย่างฉันจะกลับมาที่นี่ได้อีกครั้ง” เสิ่นชูทำเพียงตอบรับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก “ยินดีด้วย” พูดจบเธอก็เดินสวนออกไป ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงแหลมพร่าของอีกฝ่ายก็ดังไล่หลังขึ้นมาอีกครั้ง “นี่เธอไม่รู้สึกสงสัยหน่อยหรือไงว่าทำไมฉันถึงยังกลับมาเหยียบที่นี่ได้อีก?” เสิ่นชูชะงักฝีเท้าลงในทันที ก่อนจะค่อย ๆ เอี้ยวตัวหันกลับมาสบตาอีกฝ่าย “ฉันจำเป็นต้องเก็บเรื่องไร้สาระแบบนั้นมาสงสัยด้วยเหรอคะ?” “จินเฉินไม่ได้สั่งแบนฉันถาวร นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าเขายังเห็นแก่เยื่อใยเก่า ๆ ถึงแม้ตอนนี้เธอจะมีสถานะเป็นภรรยาของเขา แต่บทลงโทษที่เขาใช้กับฉัน มันก็แค่การแสดงละครตบตาเพื่อให้คำตอบกับตระกูลเสิ่นและทำให้เธอพอใจเท่านั้นแหละ ลึก ๆ ในใจของเขาไม่มีวันตัดใจจากฉันได้ลงหรอก” เหวินฉู่จ้องเขม็งเพื่อจับสังเกตปฏิกิริยาบนใบหน้าของเสิ่นชูทุกระเบียดนิ้ว ราวกับกลัวว่าจะพลาดร่องรอยความเสียใจไปแม้เพียงนิดเดียว สำหรับเธอในยามนี้ ดูเหมือนว่าการได้เห็นเสิ่นชูแสดงท่าทีเจ็บปวดออกมา จะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาความทุกข์ระทม