พฤติกรรมที่ดูอ่อนลงของเขาในช่วงนี้ทำให้เธอนึกว่าเขาเริ่มจะกลับมาคุยกันอย่างเป็นผู้เป็นคนได้บ้างแล้วเสิ่นชูตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาเขา ทว่าในจังหวะที่ระยะห่างลดน้อยลง เธอกลับได้ยินประโยคที่เขาเอ่ยใส่โทรศัพท์ “ไม่ต้องตามหาแล้ว ในเมื่อเธออยากหนีนักก็ปล่อยให้หนีไป ขอแค่ไม่ต้องโผล่หัวมาก็พอ...”ฝีเท้าของเสิ่นชูชะงักกึกเขาพูดถึงใคร?เหวินฉู่ใช่ไหม?ฮั่วจินเฉินสังเกตเห็นเงาสะท้อนในกระจกหน้าต่างว่าใครบางคนกำลังเดินเข้ามาทางด้านหลัง เขาจึงรีบหมุนตัวกลับมามองทันทีร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ มือที่ถือโทรศัพท์ค่อย ๆ ลดลงอย่างช้า ๆ “คุณ...”“คุณไม่ได้ส่งตัวเหวินฉู่ให้ตำรวจ แถมยังจงใจปล่อยให้เธอหนีไป ใช่ไหมคะ?” “เสิ่นชู เรื่องนี้มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด...”ฮั่วจินเฉินรีบขยับเข้าไปใกล้ หมายจะยื่นมือออกไปรั้งเธอไว้ แต่เสิ่นชูกลับก้าวถอยหลังหนีในทันที “ฮั่วจินเฉิน ถ้าคุณทำใจจัดการกับเหวินฉู่ไม่ได้ คุณก็แค่บอกฉันตรง ๆ ไม่เห็นจำเป็นต้องมาเล่นละครตบตาเลย”“ผมไม่ได้ทำใจจัดการเหวินฉู่ไม่ได้!”ฮั่วจินเฉินถลาเข้าไปคว้าไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น นัยน์ตาของเขาเริ่มขึ้นสีแดงก่ำ “เสิ่นชู ใน
اقرأ المزيد
