جميع فصول : الفصل -الفصل 330

การปรากฏตัวของเขาในสถานที่แห่งนี้สร้างแรงสั่นสะเทือนและความฮือฮาไปทั่วทั้งโถงประชุมได้ไม่น้อย เหวินฉู่ทอดสายตามองตามร่างที่กำลังเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา เธอหลงลำพองใจไปว่าเขาเองก็คงไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ที่ไม่อาจละสายตาไปจากรัศมีอันเจิดจรัสของเธอในยามนี้ได้ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะขยับริมฝีปากเพื่อเอ่ยทักทาย กู้ฉือจวินกลับเดินผ่านหน้าเธอไป โดยไม่มีแม้แต่การชายหางตามองมายังเธอเสียด้วยซ้ำ เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์จากคนรอบข้างเริ่มดังระงมขึ้น บาดลึกเข้าไปจนเหวินฉู่ต้องบีบก้านแก้วไวน์ในมือแน่นกู้ฉือจวินหยุดฝีเท้าลงข้างกายเสิ่นชู ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมาด้วยความอึ้งตะลึง เขาเอื้อมมือไปฉวยแก้วไวน์ออกจากมือเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะยัดเยียดแก้วน้ำผลไม้ใส่มือเธอแทน “เป็นผู้หญิงจะดื่มของมึนเมาไปทำไม” เสิ่นชูชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะจำใจรับแก้วน้ำผลไม้นั้นมาถือไว้แล้วระบายยิ้ม “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้คุณยังจะเอามาเป็นเรื่องดุฉันอีกเหรอคะ?” “คุณไม่จำเป็นต้องไปประจบประแจงใครทั้งนั้น” กู้ฉือจวินยกไวน์ในแก้วนั้นขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น เสิ่นชูเบิกตาโพลงด้วยความตระหนก รีบถลาไปยื่นมือหมาย

เสิ่นชูยืนนิ่งขึงอยู่กับที่ ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาที่มืดมน ความผิดชอบชั่วดีที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจก็พลันก่อตัวขึ้น ซ่งอวี่ชูเมื่อเห็นโอกาสทองก็รีบเอ่ยปากซ้ำเติมทันที “ประธานฮั่วคะ ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมคะ เธอบอกชัดเจนเลยว่าเธอไม่ได้รัก...” “หุบปาก” นัยน์ตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย กลิ่นอายความหนาวเหน็บแผ่ซ่านออกมา “ไสหัวไปให้พ้น!” ซ่งอวี่ชูตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว เธอรีบตะปบคว้าบัตรธนาคารบนโต๊ะแล้ววิ่งถลันออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว หากยังขืนรั้งอยู่ช้ากว่านี้เพียงวินาทีเดียว เธออาจจะไม่มีโอกาสได้มีชีวิตรอดกลับออกไปจากที่นี่อีกเลย เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่น เธอจงใจหลบสายตาที่ดูหม่นหมองและสิ้นหวังนั้นของเขา ฮั่วจินเฉินสาวเท้าก้าวเข้ามาหยุดลงตรงหน้าเธอ ดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ก่อนที่เขาจะเค้นเสียงหัวเราะออกมา “ที่พูดไปเมื่อกี้คือความในใจจริง ๆ ของคุณงั้นเหรอ?” เธอยังคงหลบสายตาคู่นั้น “ในเมื่อคุณเลือกที่จะเชื่อแบบนั้นไปแล้ว จะใช่ความจริงหรือไม่ มันก็คงไม่มีอะไรต่างกันหรอกค่ะ” “คุณเกลียดฉินจิ่งซูไหม?”เสิ่นชูไม่เข้าใจกับจุดประสงค์ของคำถามนั้น เธอจำต้อ

พ่อซ่งก้าวเดินกลับไปที่ข้างเตียง ทว่ายังไม่ทันจะได้หย่อนตัวลงนั่ง เขาก็พลันชะงักนิ่งไป เนิ่นนานกว่าที่เขาจะค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งตรงขอบเตียง เขาเลือกที่จะหันหลังให้เธอโดยไม่ยอมปริปากเอ่ยคำใดออกมา เสิ่นชูสาวเท้าเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา “คุณอาซ่งคะ คดีลักพาตัวเด็ก 322 ในตอนนั้น คุณอาเคยเห็นเด็กสองคนที่หนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปในหมู่บ้านของพวกคุณใช่ไหมคะ?” “ผม...” พ่อซ่งอึกอักพยายามหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาเธอ ขณะที่เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผม“เด็กผู้หญิงที่คุณอาเห็นในตอนนั้น เธอสวมเสื้อสีเหลืองอ่อน ทับด้วยกางเกงเอี๊ยมสีขาวใช่ไหมคะ?” พ่อซ่งตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน อาจเป็นเพราะพฤติกรรมอกตัญญูของลูกสาวตัวเองที่เพิ่งเกิดขึ้น หรือเพราะความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินใจมาตลอดหลายปี ในที่สุดเขาก็ยอมเงยหน้าขึ้น “ผมควรจะเฉลียวใจได้ตั้งนานแล้ว ว่าเด็กผู้หญิงในวันนั้นก็คือคุณ” เสิ่นชูสูดลมหายใจเข้าปอดลึก “ถ้าอย่างนั้นสรุปว่า คนสุดท้ายที่ฉันอ้อนวอนขอความช่วยเหลือก่อนจะหมดสติไป ก็คือคุณอาจริง ๆ ใช่ไหมคะ?” “ใช่ คือผมเอง” พ่อซ่งเริ่มตำหนิตัวเอง “หนูเสิ่น อาขอโทษ บ้านของพวกอาลำบากยากเข็ญจ

วันหยุดสุดสัปดาห์ เสิ่นชูนั่งเครื่องบินเที่ยวบินเช้ามาถึงสนามบินของเมืองจิง และเข้าเช็กอินที่โรงแรมเธอส่งข้อความหาเสี่ยวเหวิน บอกว่าเธอเดินทางกลับมาที่เมืองจิง และไม่ต้องรอเธอในช่วงเย็นเมื่อเสิ่นชูก้าวเท้าเข้าห้องพักและเสียบคีย์การ์ด ผ้าม่านที่ปิดสนิทก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ ทำให้พื้นที่ที่เคยสลัวสว่างไสวขึ้นมาทันทีเมืองจิง...เธอเคยคิดว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วตอนนั้นเอง ข้อความในมือถือก็ดังขึ้นฉีเวินเหยียน: [เธอถึงเมืองจิงหรือยัง?]เสิ่นชู: [ถึงแล้วค่ะ]ฉีเหวินเหยียน: [พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนนะ เดี๋ยวตอนบ่ายพี่จะให้คนไปรับ]เสิ่นชูตอบกลับไปเพียงคำว่า "ค่ะ"เธอปลายสายตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างมองเห็นตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่าน นาน ๆ ทีจะได้กลับมาเมืองจิง ก็ถือโอกาสจัดการเรื่องนั้นให้เรียบร้อยไปด้วยเลยแล้วกันช่วงบ่าย คนของฉีเวินเหยียนขับรถมารับเธอที่ใต้โรงแรม ซึ่งคนที่มารับก็คือถังจวิ้นนั่นเองถังจวิ้นยืนรออยู่ข้างรถพลางพยักหน้ายิ้มให้ "คุณเสิ่น เราเจอกันอีกแล้วนะครับ""นั่นสิคะ" เสิ่นชูพยักหน้าแล้วก้าวเข้าไปนั่งในรถระหว่างทาง ถังจวิ้นบอกว่าอีกสักพักพวกเขาก็จะกลับเมืองหรงก

ซ่งอวี่ชูที่โดนด่าถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ พอตั้งท่าจะด่ากลับ ฉีซื่อเอินกับพวกคนรับใช้ก็ได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบเข้ามาในห้อง“จินเหอ!” ฉีซื่อเอินปรี่เข้าไปด้วยความร้อนใจ เขามองภรรยาที่กำลังถูกเสิ่นชูกดจุดร่องริมฝีปาก เพื่อช่วยชีวิต แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ซ่งอวี่ชูก็ดึงแขนเขาไว้แล้วฟ้องทันที “พ่อคะ! ผู้หญิงคนนี้ทำร้ายแม่ค่ะ! หล่อนอยากได้เครื่องประดับของแม่ก็เลยลงมือ!”ฉีซื่อเอินขมวดคิ้วมุ่น สายตาเหลือบไปเห็นเครื่องประดับเพชรพลอยที่วางกระจัดกระจายอยู่บนเตียงปกติภรรยาของเขาแทบไม่เคยเอาของพวกนี้ออกมาให้ใครเห็นหล่อนบอกว่าจะเก็บไว้ให้หนูน้อยเท่านั้น“คุณจะทำอะไรภรรยาผม!” ฉีซื่อเอินเดินเข้าไปหมายจะกระชากตัวเสิ่นชูออกทว่าวินาทีที่เสิ่นชูเงยหน้าขึ้น เขากลับชะงักค้างไปทันทีแรงที่มือเหมือนจะหายไปดื้อ ๆใบหน้านี้...ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับภรรยาของเขาตอนสมัยสาว ๆ เหลือเกิน!ฉีซื่อเอินอึ้งไปหลายวินาที ก่อนจะหันไปมองซ่งอวี่ชู ซึ่งรูปร่างหน้าตาของฝ่ายหลังเรียกได้ว่าแตกต่างจากภรรยาของเขาอย่างสิ้นเชิง...และก็ไม่เหมือนเขาด้วย...“คุณฉีคะ ฉันเป็นหมอ คุณนายฉีจู่ ๆ ก็หมดสติไปเอง ไม่ได้เป็นอย่างที