หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า のすべてのチャプター: チャプター 431 - チャプター 440

ครั้นเหวินฉู่ถูกกระชากตัวออกมาได้สำเร็จ ทนายความหญิงยังคงอยู่ในอาการขวัญหนีดีฝ่อ เจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเป็นทางยาวพาดอยู่บนลำคอของเธอ จึงรีบเรียกตัวหมอเจ้าของไข้มาซักถามถึงอาการและสภาวะทางจิตของเหวินฉู่อย่างละเอียดทันทีหมอเจ้าของไข้ซึ่งได้รับรายงานเรื่องพยายามจบชีวิตตัวเองมาเป็นระยะอยู่แล้ว เมื่อต้องมาเผชิญกับเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายผู้อื่นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเช่นนี้ เขาก็เริ่มมีสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด “ตลอดช่วงที่พักรักษาตัวในโรงพยาบาล บาดแผลทางกายของเธอฟื้นตัวได้ดีจนเกือบปกติแล้วครับ แต่พฤติกรรมก้าวร้าวแบบนี้ เพิ่งจะปรากฏให้เห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ ”เจ้าหน้าที่นิ่งคิดตามคำวินิจฉัยของหมอ พลางเตรียมจะรายงานเหตุการณ์ที่เหวินฉู่จงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่นต่อผู้บังคับบัญชาตามระเบียบ ทว่าทนายความหญิงกลับก้าวเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน “ทั้งการพยายามจบชีวิตตัวเองซ้ำ ๆ และพฤติกรรมใช้ความรุนแรงที่คาดเดาไม่ได้แบบนี้ บางทีนี่อาจเป็นสัญญาณของความผิดปกติทางสภาพจิตใจหรือระบบประสาทนะคะ ฉันเห็นว่าควรส่งตัวเธอเข้ารับการตรวจประเมินทางจิตเวชอย่างละเอียดโดยเร็วที่สุด เพื่อพิสูจน์ให้ชัดเ

เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่อยากให้เสี่ยวเหวินต้องพลอยมารู้สึกผิดหวังไปพร้อมกับเธอ จึงเลือกที่จะจงใจเปลี่ยนประเด็นไปเรื่องอื่นแทน “ช่วงนี้ ซิ่นเฉิงได้ติดต่อหาบ้างไหม?”เสี่ยวเหวินส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่มีเลย” เธอเอ่ยถามซ้ำ “ซิ่นเฉิงเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”“เธอไม่ได้เป็นอะไรหรอก เพียงแต่ว่าตอนนี้ กำลังถูกจำกัดอิสรภาพน่ะ”“ถ้าอย่างนั้น เรื่องที่ถูกบังคับให้แต่งงานก็เป็นเรื่องจริงเหรอคะ?”เสิ่นชูพยักหน้า “ใช่ ทั้งสองตระกูลกำหนดวันวิวาห์กันไว้เรียบร้อยแล้ว”เสี่ยวเหวินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหายและเห็นใจซูซิ่นเฉิง แม้เธอจะไม่ได้เผชิญสถานการณ์นั้นด้วยตัวเอง แต่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความขมขื่น หากต้องเข้าพิธีวิวาห์กับผู้ชายที่ไม่ได้รัก สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว มันคงไม่ต่างอะไรกับการถูกจองจำในขุมนรกทั้งเป็น“คุณเสิ่น” พนักงานขายรถก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “รถรุ่นที่ดูไว้เมื่อครู่พอจะถูกใจไหมครับ ยังสนใจรับคันนี้อยู่หรือเปล่า?”เสิ่นชูขยับปลายนิ้วหยิบบัตรส่งให้ทันที “เอาค่ะ”พนักงานขายยิ้มกว้าง พลางประคองรับบัตรธนาคารใบนั้นด้วยสองมือ “ได้เลยครับ ผมจะรีบดำเนินการด้านเอกสารให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!”หล

จ้าวซีที่ถูกน้ำชาสาดใส่จนใบหน้าเปียกโชกยืนตะลึงค้างอยู่กับที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงหวีดร้องออกมา “แกกล้าสาดฉันเหรอ! เสิ่นชู ฉันจะร้องเรียนแกให้ถึงที่สุด คอยดูเถอะ!”บรรดาพนักงานทั่วทั้งแผนกต่างพากันชะโงกหน้าออกมาดูเหตุการณ์ โดยที่ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าชนวนเหตุของความวุ่นวายครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นจากตรงไหนเสิ่นชูชูนิ้วชี้ขึ้นไปยังกล้องวงจรปิด “ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งพอก็ไปร้องเรียนเลยค่ะ คุณคิดว่ากล้องพวกนี้เขามีไว้ประดับหรือไง? ทุกการกระทำของคนนอกอย่างคุณที่ก้าวเข้ามาวุ่นวายในแผนกวิจัยนี้ กล้องมันบันทึกหลักฐานไว้หมดแล้วอย่าคิดว่าการเป็นคนข้างกายของคุณนายกู้แล้วจะทำให้ฉันต้องยอมก้มหัวให้ตลอดไปนะ และขอบอกไว้ก่อนเลยว่า ถ้าเรื่องนี้ระคายไปถึงหูผู้อาวุโสกู้ขึ้นมา ต่อให้เป็นคุณนายกู้ก็คงคุ้มกะลาหัวคุณไว้ไม่ไหวหรอก ว่าไหม?”ทันทีที่ได้ยินชื่อของผู้อาวุโสกู้ สีหน้าของจ้าวซีก็ซีดไปทันตา เธอบดกรามแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดกลั้นเพลิงโทสะที่สุมอยู่ในอก “ฝากไว้ก่อนเถอะ!”จากนั้นเธอก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าจากไปเสิ่นชูมองตามแผ่นหลังนั้นไปพลางพึมพำออกมาด้วยความโมโห “ประสาท!”“คุณหมอเสิ่นครับ เมื่

เสิ่นชูทอดสายตามองตามร่างของเขาที่ถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มคน ฮั่วจินเฉินในยามนี้ดูมีสมาธิจดจ่อกับการสนทนาเสียจนยากจะคาดเดาว่าเขากำลังขบคิดสิ่งใดอยู่ ซ่งจื่อเสียนที่ลอบสังเกตเห็นบรรยากาศอันซับซ้อนระหว่างคนทั้งคู่จึงแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน “ได้ยินมาว่าหนูกับประธานฮั่วกำลังจะหย่าขาดจากกันงั้นเหรอ? น่าเสียดายจริง ๆ นะ แค่เรื่องของเหวินฉู่เพียงคนเดียวก็ทำให้ชีวิตคู่ของเธอสั่นคลอนได้ถึงขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะยอมสู้ตายเพื่อลากยัยนั่นลงเหวให้ได้”แม้จะถูกจี้จุดด้วยคำเยาะเย้ย แต่เสิ่นชูกลับรักษาความสงบนิ่งไว้ได้อย่างน่าทึ่ง “ที่ฉันเลือกจะสู้จนถึงที่สุด มันไม่ใช่เพียงเพราะเรื่องของผู้ชายคนเดียวหรอกค่ะ แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมให้กับสองชีวิตที่ต้องสูญเสียไปต่างหาก คุณน้าเป็นคนที่ไม่มีแม้แต่ชีวิตคู่เป็นของตัวเองด้วยซ้ำ คงไม่เข้าใจหรอกนะคะว่าคุณค่าของชีวิตคนน่ะ มันมีความหมายมากกว่ากระดาษทะเบียนสมรสใบเดียวมากมายแค่ไหน?”ใบหน้าของซ่งจื่อเสียนเปลี่ยนสีไปในทันควัน เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พลางกระตุกยิ้มออกมา “สมกับที่เป็นลูกสาวของยัยนั่นจริง ๆ เลยนะ น่ารังเกียจเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก”“พวกเ

เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงรี่เข้าประชิดตัวจำเลยสาว ก่อนจะใช้ท่าทุ่มจับร่างของเหวินฉู่ลงไปกองกับพื้น ทันใดนั้นตำรวจอีกสองนายก็กรูเข้ามาสมทบเพื่อลากตัวเธอออกไปจากห้องพิจารณาคดีเสียงแผดร้องโหยหวนอย่างเสียสติของเหวินฉู่เริ่มแหบพร่าและแปรเปลี่ยนเป็นเสียงที่ฟังดูอัปลักษณ์พร่าเลือน เมื่อมนุษย์ถูกความตกต่ำเข้าครอบงำจนถึงขีดสุด ใบหน้าสามารถบิดเบี้ยวราวกับปีศาจร้ายที่น่าเกลียดน่ากลัว โดยเฉพาะดวงตาที่แดงก่ำราวกับมีหยาดเลือดซึมไหลออกมาคู่นั้น เป็นภาพที่น่าสยดสยองจนทำเอาเสิ่นชูถึงกับขวัญเสีย“ประธานฮั่วครับ ได้เวลาที่ต้องไปแล้วครับ”เสียงของบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังเอ่ยเตือนขึ้นเบา ๆ ฮั่วจินเฉินไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำตอบใด เขาเพียงก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย แล้วออกแรงก้าวเดินจากสถานที่แห่งนั้นไปณ ลานจอดรถ“ฮั่วจินเฉิน ปล่อยฉันลงได้แล้ว”เสิ่นชูเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางพยายามเบือนหน้าหลบสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมา เขาไม่ได้เอ่ยคัดค้านสิ่งใด เพียงแต่ค่อย ๆ วางร่างของเธอลงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้อยู่เหนือความคาดหมายของเสิ่นชูไปมากนัก