Tous les chapitres de : Chapitre 451 - Chapitre 460

730

บทที่ 451

เมื่อผู้คนที่พากันมามุงดูเรื่องสนุกสลายตัวไปแล้ว เฉิงโย่วก็ไม่ได้อยู่รั้งรอต่อ เขาตบไหล่กู้ฉือจวินเบาๆ จากนั้นก็เดินจากไปท่ามกลางความเงียบงันนี้ เสิ่นชูค่อยๆ ได้สติกลับมา เธอเพียงแต่คิดไม่ถึงว่ากู้ฉือจวินจะเลือกยุติความวุ่นวายด้วยวิธีนี้ ถึงขนาดไม่ใส่ใจต่อชื่อเสียงของตัวเอง เพราะการยอมรับต่อหน้าสาธารณชนว่าชอบผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ย่อมต้องเผชิญกับการประณามทางศีลธรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"ศาสตราจารย์กู้คคะ คุณไม่มีความจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยค่ะ..."กู้ฉือจวินหันมามองเธอ สีหน้าที่เคยเคร่งขรึมและแข็งทื่อแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงเล็กน้อย "เรื่องนี้มันเริ่มมาจากผม เพราะฉะนั้นก็ควรจะเป็นผมที่เป็นคนเก็บกวาดเศษซากความวุ่นวายนี้เอง คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรอก"เขาเดินผ่านตัวเธอไปโดยไม่รอให้เสิ่นชูได้ทันตอบอะไรเสิ่นชูมองตามแผ่นหลังของเขาไป ความรู้สึกในใจพลันสลับซับซ้อนขึ้นมาทางด้านนี้ หวังน่าได้รายงานเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลให้ฮั่วจินเฉินรับทราบ มือของฮั่วจินเฉินที่กำลังเปิดอ่านนิตยสารอยู่ชะงักลงทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้รู้ว่าเสิ่นชูพูดคำว่า 'ต่อให้หย่าขาดจากกัน
Read More

บทที่ 452

"ได้สิ มีคำรับประกันจากพี่สะใภ้แบบนี้ผมก็สบายใจ" เมื่อพี่เสี่ยวหม่าได้ยินดังนั้น ก็ยอมยกเท้าที่เหยียบอยู่บนร่างของเหลียงต้งออก "แต่ยังไงวันนี้ผมก็ต้องเห็นเงิน ไม่อย่างนั้นก็อย่ามาหาว่าผมไม่ไว้หน้ากันแล้วกัน""แน่นอนค่ะ แน่นอน" หญิงตั้งครรภ์รีบพยุงสามีที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมลุกขึ้น พลางค้อมหัวปลกๆ ให้กับอีกฝ่าย "วันนี้ต่อให้ต้องทำยังไง ฉันก็จะเอาเงินมาให้ได้ค่ะ!"เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของสามีขึ้นมา แล้วกดโทรออกหาจ้าวซีด้วยมือที่สั่นเทาไม่นานนัก จ้าวซีก็กดรับสาย "มีอะไรก็พูดมา""ตอนนี้พวกเราต้องการเงินสามแสน""พี่สะใภ้เหลียง พวกเราตกลงราคากันเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ? พี่รู้ตัวไหมว่าตอนนี้พี่กำลังโลภมากฮุบเหยื่อคำใหญ่เกินไปแล้วนะ?"หญิงตั้งครรภ์กัดฟันกรอด "พวกเรายอมทำตามที่เธอสั่ง แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ? ตอนนี้คุณนายกู้รู้เรื่องหมดแล้ว พวกเราไม่ได้ซัดทอดเธอออกไปก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว! ฉันไม่สนหรอกนะ วันนี้ฉันต้องเห็นเงินสามแสน ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเราอยู่ไม่เป็นสุข เธอก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุขเลย!"จ้าวซียังคิดอยากจะพูดอะไรต่อ แต่อีกฝ่ายก็ชิงตัดสายทิ้งไปเสียก่อนแทนที่จะรู้สึก
Read More

บทที่ 453

เมื่อถูกดุขัดจังหวะ พยาบาลไม่กี่คนนั้นก็เงียบเสียงลงทันควัน ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงานของตัวเองหลี่เจวียนเยว่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานของกู้ฉือจวิน ซึ่งเฉิงโย่วก็อยู่ในนั้นด้วยพอดี เขาจึงลุกขึ้นยืนและเอ่ยทักทาย "คุณป้ากู้ครับ"เธอพยักหน้ารับ "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับฉือจวินเป็นการส่วนตัวหน่อยน่ะ""ครับ" เฉิงโย่วมองกู้ฉือจวินด้วยความเปนห่วงแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานพร้อมกับช่วยปิดประตูให้กู้ฉือจวินวางเอกสารในมือลง "คุณแม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ?""เรื่องของสองสามีภรรยาเหลียงต้งแม่สืบรู้ความจริงหมดแล้วล่ะ แม่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับจ้าวซีด้วย แต่ลูกวางใจเถอะ แม่จัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว" หลี่เจวียนเยว่หลุบตาลงต่ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจนปัญญาอยู่หลายส่วน เธอหวาดกลัวเหลือเกินว่าลูกชายจะเข้าใจเธอผิด และคิดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเธอที่คอยกลั่นแกล้งอยู่เบื้องหลังเธอเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขาอีกครั้ง พยายามที่จะมองหาความเคลื่อนไหวทางอารมณ์จากสีหน้าของเขาทว่ากู้ฉือจวินกลับไม่ได้ตอบรับในทันที เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือเคาะลงบนโ
Read More

บทที่ 454

สองวันต่อมา งานเลี้ยงพิธีฉลองมงคลสมรสระหว่างตระกูลเฟิงและตระกูลซูได้ถูกจัดขึ้นบนเรือสำราญสุดหรู ณ ท่าเรือ แม้ว่าแขกเหรื่อที่ทั้งสองตระกูลเชิญมาจะมีจำนวนไม่มากนัก แต่ล้วนแล้วแต่เป็นนักธุรกิจผู้มั่งคั่งและมีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงสังคมของเมืองเจียงเฉิงทั้งสิ้น บนลานจอดรถริมชายฝั่งมีรถหรูจอดเรียงรายอยู่หลายสิบคัน ผู้คนที่กำลังทยอยขึ้นเรือต่างแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราสง่างามราวกับกำลังมุ่งหน้าไปสู่งานเลี้ยงสโมสรสุดอลังการสามีภรรยาตระกูลซูและคู่บ่าวสาวป้ายแดงยืนต้อนรับแขกเหรื่ออยู่บริเวณหน้ากราบเรือ ใบหน้าของพวกเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ และเอ่ยตอบรับคำอวยพรที่แขกมอบให้อย่างเป็นกันเองและอบอุ่น "ตอนขึ้นเรือระมัดระวังเท้าด้วยนะคะ ระวังจะสะดุดล้มเอาได้""คุณนายซูคะ นี่คงจะเป็นลูกเขยของคุณใช่ไหมคะ?"คุณนายผู้มั่งคั่งคนหนึ่งซึ่งรู้จักมักจี่กับคุณนายซูมานานหลายปี ยื่นซองเงินแสดงความยินดีให้ ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจเฟิงสวิ้นพลางเอ่ยชมเชย "คุณชายเฟิงนี่ช่างเป็นคนหนุ่มที่สง่างามดูภูมิฐานจริง ๆ ลูกสาวของคุณมีบุญวาสนามากเลยนะคะ"คุณนายซูชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเจื่อน ๆ โดยไม่ทันได้ตอบอะไร
Read More

บทที่ 455

เสิ่นชูใช้ข้อศอกกระทุ้งเข้าที่สีข้างของเขา พลางลดเสียงต่ำ "ฮั่วจินเฉิน คุณคิดจะฉวยโอกาสเอาเปรียบฉันใช่ไหมฮะ?"ฮั่วจินเฉินโอบเอวบางของเธอไว้และพาเดินแทรกตัวผ่านผู้คนอย่างเป็นธรรมชาติ "ผมกอดภรรยาตัวเอง ไม่นับว่าเป็นการเอาเปรียบหรอก"ในสายตาของคนนอก คู่สามีภรรยาวัยหนุ่มสาวคู่นี้ดูรักใคร่กันดีเหลือเกิน แววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูของฝ่ายชาย กับความเอียงอายเก็บตัวของฝ่ายหญิง ดูราวกับภาพวาดอันงดงามชิ้นหนึ่งที่ถูกแต่งแต้มขึ้นมาทว่าฉากนี้ กลับแว่วเข้าสู่สายตาของกู้ฉือจวินอย่างประจวบเหมาะพอดีในตอนที่เสิ่นชูหันไปมองเขา เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหลบสายตาของเขาไปฮั่วจินเฉินสบสายตาตอบกลับไปอย่างไม่คิดจะปิดบัง เขาโอบเสิ่นชูเดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างผ่าเผย "คุณชายกู้ก็มีความสนใจในงานเลี้ยงแต่งงานของบ้านอื่นเขาด้วยงั้นเหรอครับ?"เขาเอ่ยตอบเรียบๆ "ขนาดประธานฮั่วยังสนใจ แล้วมีเหตุผลอะไรที่ผมจะสนใจไม่ได้ล่ะครับ?""คุณชายกู้ชอบก็ดีแล้วครับ" ฮั่วจินเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง พลางจ้องมองเขา "บางทีในงานเลี้ยงนี้ คุณชายกู้อาจจะได้โอบสาวงามกลับบ้านไปด้วยก็ได้นะครับ"กู้ฉือจวินไม่ได้ตอบคำถามนั้น
Read More

บทที่ 456

เรือสำราญเร่งเครื่องเต็มกำลังมุ่งหน้าสู่ผืนน้ำอันกว้างใหญ่และราบเรียบ ทว่าจู่ๆ สมอเรือกลับถูกทิ้งโครมลงน้ำกะทันหัน ภายใต้ความเร็วระดับนั้น ความรู้สึกสูญเสียการควบคุมอย่างเห็นได้ชัดทำเอาผู้โดยสารในโถงจัดเลี้ยงพากันหวีดร้องลั่น แก้วเหล้าบนโต๊ะล้มระเนระนาดพร้อมๆ กัน โคมไฟระย้าคริสตัลบนเพดานแกว่งไกวไปมาอย่างรุนแรงเสิ่นชูเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ มือของเธอรีบยันไว้กับขอบโต๊ะที่สั่นสะเทือนอย่างหนัก ท่ามกลางฝูงชน พนักงานบริการและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อควบคุมความสงบในพื้นที่ ผู้คนที่ควรจะมีความสุขและครึกครื้นในตอนแรก บัดนี้ต่างเต็มไปด้วยความกังวลและเคลือบแคลงสงสัยทว่ายังคงไร้ร่องรอยของซูซิ่นเฉิงและเฟิงสวิ้นทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็กระชากตัวเธอเข้าไปหลบหลังเสาต้นใหญ่ พอเธอได้สติกลับมา สายตาก็ประสานเข้ากับนัยน์ตาอันร้อนรนใจของฮั่วจินเฉิน "บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าคลาดสายตาไปจากผมตามใจชอบน่ะ?"เสิ่นชูอ้าปากค้าง "คุณ... รู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหมคะ?""ผมบอกไม่ให้คุณมาแล้วไง""แล้วคุณล่ะคะ?" เธอถามกลับฮั่วจินเฉินพลันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ความเป็นความตายของ
Read More

บทที่ 457

เมื่อเจียงว่านโจวเห็นว่าสถานการณ์ในที่เกิดเหตุเริ่มโกลาหลขึ้นมาทันตา แขกเหรื่อทุกคนต่างพากันวิ่งกรูกันออกไปด้านนอก เขาจึงแผดเสียงร้องตะโกนลั่น "ทุกคนอย่าเพิ่งแตกตื่น—"ทว่าในเวลานี้กลับไม่มีใครยอมฟังเสียงของเขาอีกต่อไปแล้วหลังจากที่ได้เห็นตัวเลขเวลานับถอยหลังของระเบิดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ท่ามกลางความบีบคั้นของความเป็นความตาย สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์ย่อมเปราะบางและไร้ค่าที่สุดทว่าประตูของโถงจัดเลี้ยงกลับถูกลงกลอนปิดตายจากด้านนอกทุกคนถูกขังให้รอความตายอยู่ภายในนี้ โดยไม่มีหนทางหนีรอดออกไปได้เลยแม้แต่บอดี้การ์ดที่เคยยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกประตูต่างก็หายตัวไปจนหมดสิ้นหลังจากที่กู้ฉือจวินและลูกเรือสองสามคนก้าวขึ้นมาจากห้องใต้ท้องเรือ สถานการณ์ในโถงก็ตกอยู่ในความวุ่นวายโกลาหลจนเกินจะควบคุม เขาจึงรีบก้าวเท้าตรงมาหาฉันและฮั่วจินเฉินทันที "บนเรือเหลือเรือกู้ชีพอยู่เพียงแค่ลำเดียวเท่านั้น ส่วนเรือกู้ชีพสำรองลำอื่นๆ ถูกพวกมันเอาไปหมดแล้ว ดูท่าในตอนที่พวกเราทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่โถงจัดเลี้ยง คนของพวกมันคงจะแอบหนีลงเรือจากไปตั้งนานแล้ว"เมื่อเจียงว่านโจวได้ยินคำพูดของกู้ฉือจวิน ใบหน้าของเขาก็แป
Read More

บทที่ 458

"จริงด้วย ๆ ๆ ต้องเป็นเพราะบนเรือลำนี้มีเครื่องรบกวนสัญญาณแน่ ๆ พวกเราแยกย้ายกันไปหาเร็วเข้า!" ผู้คนพากันตาสว่างเมื่อถูกจุดประกายความหวัง ในเวลานี้ตราบใดที่ยังพอมีหนทางรอดชีวิตแม้เพียงริบหรี่ พวกเขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาดฮั่วจินเฉินก้มลงมองเธอ "สมองก้อนน้อยๆ ยังพอแล่นใช้การได้อยู่นะ"เธอถลึงตาค้อนใส่เขาแวบหนึ่ง ในสถานการณ์วิกฤตคอขาดบาดตายขนาดนี้เขายังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีกเหรอ?เสิ่นชูไม่คิดจะสนใจเขาอีก เธอหมุนตัวเดินไปร่วมมือกับฝูงชนเพื่อพลิกแผ่นดินหาเครื่องรบกวนสัญญาณทันทีในตอนที่กู้ฉือจวินกำลังจะหมุนตัวเดินไป จู่ ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้าลง พลันเบนสายตามองไปทางฮั่วจินเฉิน "ประธานฮั่วดูเหมือนจะไม่ค่อยกังวลเรื่องที่จะหนีออกไปไม่ได้เลยนะครับ""คุณชายกู้เองก็ดูสุขุมเยือกเย็นมากไม่ใช่เหรอ?"เขาไม่ได้เอ่ยปากโต้แย้งกลับไปสิบห้านาทีต่อมา พนักงานเรือหาเสื้อชูชีพมาได้เพียงแค่สิบชุด และห่วงยางเล่นน้ำอีกหกอันเท่านั้น ซึ่งมันไม่พอกับจำนวนคนเลยสักนิด แต่ยังดีที่ความพยายามไม่ทรยศคน ในที่สุดก็มีคนหาเครื่องรบกวนสัญญาณบนเรือพบ ทว่าในวินาทีที่ใครบางคนคิดจะทำลายเครื่องรบกวนสัญญาณนั้นทิ้ง ฮั่วจินเฉิน
Read More

บทที่ 459

เมื่อเสิ่นชูลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอ ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลแล้ว และคนที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเธอก็คือฉีเวินเหยียน"เสี่ยวชู เธอฟื้นแล้วเหรอ?" ฉีเวินเหยียนมองเธอด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?""พี่คะ..." น้ำเสียงของเสิ่นชูแห้งผาก "ฉันอยู่ที่ไหนเหรอคะ?""โรงพยาบาลน่ะ" ฉีเวินเหยียนกุมมือของเธอไว้ "เธอหมดสติไป โชคดีที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยเดินทางมาช่วยไว้ได้ทันเวลา"เสิ่นชูพลันนึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ทันควัน เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง "แล้วฮั่วจินเฉินล่ะคะ?"เขาชะงักไป พลันหลบสายตาของเธอตามสัญชาตญาณ และความเงียบงันในชั่วพริบตานั้นเอง ที่ทำให้เธอตระหนักถึงบางอย่างได้ ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกพวยพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ทรวงอก "เขา... เขาตายแล้วจริงๆ เหรอคะ?""ท่ามกลางการระเบิดที่รุนแรงขนาดนั้น มันยากมากที่จะรอดชีวิตมาได้"เสิ่นชูกุมหน้าอกตัวเองพลันหอบหายใจเข้าออกลึกอย่างหนักหน่วง "พี่คะ... ฉันทำผิดไปใช่ไหม? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนเสนอให้หาเครื่องรบกวนสัญญาณ พวกเราก็คงมีเวลามากพอที่จะหนีออกไปได้ และถ้าหากเขาไม่ได้ผลักฉ
Read More

บทที่ 460

"พวกคนที่เหลือในตระกูลฉี ผมจะเป็นคนจัดการเองครับ"ฉีเวินเหยียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ "คุณพ่อรับผิดชอบดูแลเรื่องของตระกูลซ่งก็พอครับ ส่วนน้องสาว..."เขาหันไปมองเสิ่นชูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน "น้องอยากจะทำอะไร ก็ทำตามใจชอบได้เลย"เสิ่นชูชะงักไป หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวไร้ชีวิตชีวาพลันเกิดระลอกคลื่นความอบอุ่นขึ้นมาสายหนึ่ง"เสี่ยวเหยียนพูดถูกแล้วครับ ทุกอย่างมีพวกเราคอยหนุนหลังอยู่ คุณพ่อไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกครับ" ฉีซื่อเอินเอ่ยปลอบใจชายชราเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้อาวุโสซ่งก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากทานอาหารเสร็จ ฉีเวินเหยียนก็ขับรถมาส่งเสิ่นชูที่สวีหยวนอพาร์ตเมนต์ ก่อนที่เธอจะก้าวลงจากรถ จู่ๆ เขา ก็เอ่ยปากถามขึ้นมา "เสี่ยวชู เธอคิดจะอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงต่อไปไหม?"เสิ่นชูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงก็สบายดีค่ะ อีกอย่างฉันรับปากอาจารย์ไว้แล้วว่าจะทำโปรเจกต์นี้ให้สำเร็จ จะมาทิ้งขว้างกลางคันไม่ได้หรอกค่ะ" พูดจบ เธอก็หันไปมองเขา "ตระกูลฉีเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?""ไม่มีอะไรหรอก" ฝ่ามือของเขาลูบลงบนศีรษะของเธอเบาๆ "พี่แค่ถามดูเฉยๆ เธอตั้ง
Read More
Dernier
1
...
4445464748
...
73
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status