หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า のすべてのチャプター: チャプター 441 - チャプター 450

“เราสองคนรู้จักกันมานานจนต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันหมด เธอคิดจะใช้เด็กคนนั้นของอาสวิ้นมาเป็นเครื่องต่อรองกับฉันใช่ไหมล่ะ?” เฟิงจื้อเหนียนค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นพลางสาวเท้าเข้าไปหาเธอ “อาสวิ้นอาจจะไม่ใยดีหัวเด็กนั่น แต่ฉันไม่เหมือนกัน อย่างไรเสียเขาก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเฟิง เป็นหลานชายแท้ ๆ ของฉัน ซึ่งวันข้างหน้าก็ไม่รู้ว่าจะหาทายาทสายตรงแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก”ซ่งจื่อเสียนยังคงรักษาหน้ากากความเรียบเฉยเอาไว้ได้ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปนั่งลงบนโซฟาที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ “คุณหนูตระกูลซูเองก็ใช่ว่าจะร่างกายทรุดโทรมจนมีบุตรไม่ได้เสียหน่อย การที่คุณคิดว่าฉันจะใช้เด็กคนนั้นมาบีบบังคับคุณได้ มันเป็นไปได้จริง ๆ งั้นเหรอ?”“กว่าจะรอให้แม่คุณหนูนั่นตั้งครรภ์ได้สำเร็จ มันก็เป็นเรื่องของอนาคตที่ยังมาไม่ถึง” เฟิงจื้อเหนียนหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธอโน้มกายลงไปหาจนลมหายใจแทบจะรดกันพลางแค่นหัวเราะ “ไม่อย่างนั้น ด้วยอายุอานามขนาดนี้ หากเธอจะยอมตกลงปลงใจมีลูกชายให้ฉันอีกสักคน มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียหน่อยจริงไหม”“คุณมันบ้าไปแล้ว!” ซ่งจื่อเสียนตวาดกลับด้วยความโกรธจัดความรู้สึกขยะแขยงและต่อต้า

คุณนายซูแย้มยิ้มพลางรีบหยัดกายลุกขึ้นยืนต้อนรับ “ช่างประจวบเหมาะอะไรอย่างนี้ ประธานฮั่วก็ให้เกียรติมาเยือนด้วยหรือคะเนี่ย” พูดจบเธอก็หันกลับมามองเสิ่นชูอีกครั้ง “คุณนายฮั่วแน่ใจจริง ๆ นะคะว่าไม่ได้นัดแนะมาพร้อมกับประธานฮั่วน่ะค่ะ?”เสิ่นชูรีบหลบสายตาพลางเม้มริมฝีปากแน่น เธอฝืนยิ้มอย่างเก้อเขิน “แค่บังเอิญมาเจอกันพอดีน่ะค่ะ”“ที่แท้คุณนายฮั่วก็อยู่ที่นี่ด้วยพอดิบพอดีเลยดีเลยครับ วันนี้ทั้งประธานฮั่วและคุณนายฮั่วต้องอยู่ร่วมโต๊ะทานมื้อค่ำด้วยกันที่บ้านเราเถอะนะครับ บ้านตระกูลซูไม่ได้มีบรรยากาศครึกครื้นแบบนี้มานานแล้ว!” ประธานซูหันไปสำทับกับภรรยาคุณนายซูขานรับด้วยรอยยิ้มละไม “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันจะเข้าไปกำชับในครัวให้เตรียมตั้งโต๊ะเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”ฮั่วจินเฉินนั่งลงตามคำเชิญของประธานซู โดยตำแหน่งที่เขานั่งนั้นอยู่ตรงข้ามกับเสิ่นชูพอดี เธอทำได้เพียงเบือนหน้าหลบสายตาไปทางอื่น พลางรีบหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบเพื่อหวังจะดับความประหม่า“คุณนายฮั่วสนิทสนมกับลูกสาวของผมมาก ครั้งนี้ที่ให้เกียรติมาเยือน ก็คงตั้งใจมาหาซิ่นเฉิงใช่ไหมครับ?” จู่ ๆ ประธานซูก็หันมาตั้งคำถามกับเธอเสิ่นชูชะงักไปครู่

เสิ่นชูรีบเบี่ยงหน้าหลบสายตาอันร้อนแรงของเขา “ฝันไปเถอะค่ะ แล้วก็ช่วยปล่อยฉันได้แล้ว”ฮั่วจินเฉินเพียงแต่ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ เขาค่อย ๆ คลายพันธนาการออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะขยับจัดปกเสื้อของตนเองให้เข้าที่ “เรื่องของคุณหนูตระกูลซูผมขอย้ำอีกครั้งว่าคุณไม่ต้องยื่นมือเข้าไป”“แต่ซิ่นเฉิงเป็นเพื่อนของฉันนะ!”“แล้วในวันที่คุณยังไม่มีกำลังอำนาจมากพอจะเปลี่ยนแปลงงานวิวาห์นี้ได้จริง ๆ คุณคิดว่าจะจัดการกับมันยังไง?” ฮั่วจินเฉินปรายตามองเธอ “หรือคุณคิดจะสนับสนุนให้เธอหนีตามกันไป ทั้งที่งานแต่งงานยังไม่ทันได้เริ่มขึ้นงั้นเหรอ?”คำถามที่จี้ถูกจุดนั้นทำให้เสิ่นชูถึงกับน้ำท่วมปากจนพูดไม่ออก“ตราบเท่าที่งานวิวาห์ยังคงดำเนินไปตามกำหนดเดิม ตระกูลเฟิงย่อมไม่ขยับเขยื้อนแตะต้องเธอแม้แต่ปลายก้อย แต่หากคุณบีบให้ตระกูลซูเป็นฝ่ายกลับคำเสียตอนนี้ นั่นเท่ากับว่าคุณกำลังผลักเธอลงสู่หุบเหวด้วยมือของคุณเอง” เขายกยิ้มที่มุมปาก “ซึ่งคุณเองก็ล่วงรู้ข้อนี้ดีอยู่เต็มอก ถึงได้เอาแต่ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาใช่ไหมล่ะ?”เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่น เขาอ่านใจจนทะลุปรุโปร่งจริง ๆ อีกทั้งยังมองข้ามช็อตไปไกลเกินกว่าที่เธ

เสิ่นชูรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ตามฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมาด้วยความกังวล หรือว่าเขาจะจำเธอได้แล้ว?ซูซิ่นเฉิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเธอ จึงเอ่ยปากขัดจังหวะขึ้นมาทันที "ฉันแค่ออกมาดื่มกาแฟกับเพื่อนร่วมงานค่ะ เดี๋ยวก็กลับแล้ว!"เฟิงจื้อเหนียนละสายตากลับไป ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆ มีเพียงรอยยิ้มยินดีพลางกล่าวว่า "ขอแค่เธอกับอาสวิ้นใช้ชีวิตคู่ด้วยกันดีๆ เรื่องอื่นก็ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น ฉันยังมีธุระอยู่ คงไม่รบกวนพวกเธอแล้วล่ะ""เดินทางปลอดภัยค่ะ" ซูซิ่นเฉิงพยักหน้ารับสายตาของเฟิงจื้อเหนียนกวาดผ่านเสิ่นชูไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองอย่างมีนัยซ่อนเร้นเสิ่นชูค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นออก ไม่ว่าเขาจะจำเธอได้หรือไม่ แต่ความรู้สึกกดดันจากเงาร้ายในวัยเด็กเช่นนี้ มันเหมือนถูกสลักลึกเข้าไปในกระดูกของเธอจนยากที่จะลืมเลือน"เมื่อกี้เธอเป็นอะไรไปเหรอ? ดูเหมือนเธอจะกลัวเขามากเลยนะ?" ซูซิ่นเฉิงเอ่ยถามเสียงเบาเธอได้สติกลับมา พลางเม้มริมฝีปากที่แห้งผากเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเจื่อน "เขาดูน่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ""ตาแก่มืดมนโรคจิตคนนั้น น่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ" ซูซิ่นเฉิง

จ้าวซีกำโทรศัพท์มือถือแน่น ท่ามกลางความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างถึงที่สุด ในหัวของเธอพลันนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นคือคนขับรถของคุณนายกู้ก่อนหน้านี้ตอนที่เหวินฉู่แสร้งปลอมตัวเป็นแฟนสาวของคุณชายกู้ แล้วยืมมือคุณนายกู้มาจัดการกับเสิ่นชู คนขับรถคนนั้นก็เป็นคนที่เธอไปหามาเอง และเพราะเรื่องในครั้งนั้น คนขับรถจึงถูกไล่ออก แต่เนื่องจากเขาได้รับเงินก้อนไป ปากของเขาจึงยังคงปิดเงียบสนิทแต่ป่านนี้ เงินพวกนั้นเขาคงจะใช้จ่ายจนแทบไม่เหลือแล้วกระมัง?เมื่อคิดได้ดังนั้น จ้าวซีก็เกิดความมั่นใจขึ้นมาทันที…วันต่อมา ขณะที่เสิ่นชูกับเสี่ยวเหวินกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ที่โรงอาหารของโรงพยาบาล เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสายตาของคนรอบข้างต่างพากันมองมาทางนี้เสี่ยวเหวินเองก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นเช่นกัน "พวกเขากำลังมองมาที่พวกเราหรือเปล่านะ?"เสิ่นชูใช้ตะเกียบคลุกข้าวในจาน พลางยักไหล่ "น่าจะใช่แหละ รีบทานข้าวเถอะ""เรื่องนี้สรุปแล้วเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกกันแน่ หมอเสิ่นคนนั้นแต่งงานแล้วงั้นเหรอ?"เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบที่ลอยมาจากที่อยู่ห่างออกไปไม่ใกล้ไม่ไกล ดันแว่วเข้าหูของเสิ่นชูพอดี มือ