บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 421 - บทที่ 430

รอยยิ้มของเฟิงสวิ้นแข็งค้างไปแวบหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงพลันเอ่ยอย่างมีเลศนัย "เธอแอบคลอดเด็กคนนั้นลับหลังผม ตั้งแต่แรกมันก็ไม่ใช่การมีตัวตนที่ผมยอมรับอยู่แล้ว ต่อให้ไอ้เด็กนั่นจะเป็นสายเลือดของผมจริง ๆ แต่ถ้าคิดจะใช้เด็กคนนี้มาข่มขู่ผมล่ะก็ ฝันไปเถอะ"ซ่งจื่อเสียนอึ้งไป เธอเค้นรอยยิ้มอย่างฝืนธรรมชาติออกมา "พูดแบบนี้ออกจะดูใจร้ายไปหน่อยนะ อย่างไรเสียฉันก็เห็นเธอเติบโตมากับตา"เฟิงสวิ้นใช้ผ้าเช็ดหน้าซับที่มุมปากพลันแค่นหัวเราะ "ใครจะไปรู้ล่ะครับ" เขาเก็บสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะลุกขึ้นยืน "ผมยังมีธุระ ขอตัวไม่อยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนคุณน้าซ่งแล้วนะครับ"หลังจากเฟิงสวิ้นเดินจากไป รอยยิ้มบนมุมปากของซ่งจื่อเสียนก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้นในเวลานั้นเองเธอกดรับสายโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ปลายสายเอ่ยว่า "เรื่องนี้ฉันเกรงว่าจะช่วยเธอไม่ได้แล้วล่ะ ทางเบื้องบนตรวจสอบเข้มงวดมาก ฉันไม่อยากเอาอนาคตของตัวเองไปเสี่ยงหรอกนะ"ซ่งจื่อเสียนขมวดคิ้ว สุดท้ายก็ไม่ได้ดึงดัน "รับทราบแล้ว ฉันจะลองหาหนทางอื่นดูก็แล้วกัน"วันต่อมา หลังจากเหวินฉู่เข้ารับการผ่าตัดเสร็จสิ้น เธอก็ถูกย้ายมาย

ฮั่วจินเฉินหยุดชะงักฝีเท้าลงในเวลานั้นพลันเหลียวหลังกลับมา เมื่อเห็นเธอยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ริมฝีปากบางก็ค่อย ๆ ขยับเอ่ยถาม "มีอะไรหรือเปล่า?"เสิ่นชูละสายตากลับมา "ไม่มีอะไรค่ะ อยู่ในห้องไม่ได้หนาวขนาดนั้น"ถือว่าเธอได้เอ่ยปากตอบรับเขาแล้ว และไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ เธอเด็กรุดเดินออกประตูไปฮั่วจินเฉินมองตามร่างของเธอที่เลือนหายไปหลังบานประตู มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวค่อย ๆ คลายออก เขาเอาแต่ตั้งคำถามและนึกกังขาในตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ว่าเขาจะสามารถทำใจยกเธอให้ชายอื่นได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?...งานเลี้ยงสังสรรค์ของคนในแผนกจัดขึ้นที่ร้านอาหารกลางแจ้งในสวนหย่อมขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ร้านนี้เป็นลักษณะกึ่งครัวส่วนตัวชวนให้ผ่อนคลาย และจะรับเฉพาะลูกค้าขาประจำเท่านั้นเฉิงโย่วเป็นคนกว้างขวางมีมนุษยสัมพันธ์ดี บังเอิญสนิทสนมคุ้นเคยกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดี จึงเลือกสถานที่แห่งนี้ทันทีที่เสิ่นชูก้าวเท้าเข้ามาในสวน สายตาของทุกคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะอาหารต่างก็จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวเธอชะงักไปเล็กน้อย เพราะนอกจากเฉิงโย่วแล้ว ในที่แห่งนี้มีเพียงแค่สองสามคนเท่านั้นที่เธอพอจะรู้จัก ส่วน

ดึกสงัด ในตอนที่ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับ สายฝนก็พลันตกลงมาอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างพากันยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาเพื่อรอรถ และทยอยเดินทางกลับกันไปทีละคน สวนหย่อมที่เคยครึกครื้นจึงเหลือคนอยู่เพียงแค่สองสามคนในเวลาอันรวดเร็ว"พี่กู้ครับ ผมต้องขอตัวกลับก่อนเหมือนกัน พี่อย่าลืมไปส่งคุณหมอเสิ่นด้วยนะ!"คนขับรถของเฉิงโย่วเดินทางมาถึงพอดิบพอดี ตอนที่เขาจะเดินจากไปก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยปากกำชับและทักทายในเวลานี้ จึงเหลือเพียงแค่เสิ่นชูและกู้ฉือจวินอยู่กันสองคนกู้ฉือจวินหันกลับมามองเธอ "เมื่อกี้คุณมีอะไรอยากจะถามผมหรือเปล่าครับ?"เธอชะงักไปแวบหนึ่ง ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยปากถาม "ศาสตราจารย์กู้คะ ตอนเด็ก ๆ คุณเคยถูกลักพาตัวไหมคะ?""โม่ชิงพูดอะไรกับเธอมางั้นเหรอ?"เสิ่นชูไม่ได้ตอบคำถามกู้ฉือจวินอ่านทุกอย่างออกอย่างทะลุปรุโปร่งจากสีหน้าของเธอ เขาเผยยิ้มบาง ๆ ด้วยความจนใจ "ผมก็นึกว่าคุณจะจำมันได้ด้วยตัวเองซะอีก""เป็นคุณจริง ๆ เหรอคะ?" เธอตกใจและประหลาดใจเป็นอย่างมาก "แต่ว่าข่าวหนังสือพิมพ์ ในตอนนั้นประกาศแค่...""ประกาศแค่ว่ามีผู้รอดชีวิตเพียงสองคนใช่ไหมล่ะครับ" เขาพูดแทรกขึ้นมาพลันหัวเราะเ

"พึ่งพาตระกูลซู? หมายความว่ายังไงคะ?" ซูซิ่นเฉิงจับกระแสความนัยในคำพูดนั้นได้ เธอถึงกับอึ้งไปหลายวินาทีเฟิงจื้อเหนียนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้บอดี้การ์ดพาตัวเธอไป ซูซิ่นเฉิงรีบเอ่ยด้วยความร้อนรน "พ่อกับแม่ของฉันยังรออยู่—"ยังพูดไม่ทันจบคำ ความเจ็บปวดสายหนึ่งก็แล่นริ้วขึ้นมาที่ท้ายทอย จากนั้นสติการรับรู้ของเธอก็ดับวูบไปทันทีร่างที่ล้มพับลงถูกบอดี้การ์ดเข้าไปประคองรับไว้ได้ทันท่วงทีซ่งจื่อเสียนเดินเข้ามาข้างใน "ถ้าตระกูลซูล่วงรู้เจตนาของแกละก็ เกรงว่าคงไม่มีทางตกลงเรื่องการแต่งงานครั้งนี้แน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ?"เฟิงจื้อเหนียนหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองเธอ "ทำไมล่ะ เธอคิดจะไปฟ้องงั้นเหรอ?""ฟ้องแกแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกับฉันล่ะ?" ซ่งจื่อเสียนเดินมาหยุดข้างกายซูซิ่นเฉิง "พวกแกเล่นซ้อมเธอจนสลบแบบนี้ จะพาออกไปจากโรงแรมได้ยังไง? สุดท้ายแล้วมันก็ต้องพึ่งพาฉันอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?"เฟิงจื้อเหนียนยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรหลังจากซ่งจื่อเสียนจัดการซ่อนตัวซูซิ่นเฉิงเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว เฟิงจื้อเหนียนก็เดินกลับมาที่ห้องอาหาร เมื่อเห็นว่าคุณแม่ของซูซิ่นเฉิงกำลังจะกดโทรศัพท์หาลูกสาว เขาจึงพูดขึ้น

จนถึงช่วงพลบค่ำ เสิ่นชูก็ยังคงโทรติดต่อซูซิ่นเฉิงไม่ได้ และแม้แต่ส่งข้อความไปทางแชทก็ไม่มีการตอบกลับ เธอเริ่มจะสังหรณ์ใจว่าอีกฝ่ายน่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้วจริง ๆแต่ทว่าด้วยฐานะอย่างซูซิ่นเฉิง หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ มีหรือที่สองสามีภรรยาตระกูลซูจะนิ่งเฉยไม่รับรู้"พี่เสิ่นชู ยังติดต่อพี่ซิ่นเฉิงไม่ได้อีกเหรอคะ?" เสี่ยวเหวินเดินเข้ามาถามข้างกายเธอเสิ่นชูส่ายหน้าแทนคำตอบ"เธอไม่ได้อยู่บ้าน แล้วก็ไม่กลับอพาร์ตเมนต์ จะไปอยู่ที่ไหนได้อีกนะ? คงไม่ใช่ว่าหนีงานแต่งไปแล้วหรอกมั้งคะ? แต่ต่อให้หนีงานแต่งจริง ๆ อย่างน้อยก็น่าจะเปิดอ่านข้อความในแชทบ้างสิ..." เสี่ยวเหวินวิเคราะห์อย่างจริงจัง ทว่าเสิ่นชูที่อยู่ข้าง ๆ พอนึกเชื่อมโยงจากคำว่า 'หนีงานแต่ง' ก็เหมือนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาคุณนายเจียงทันที"ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เธอเองก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องของซิ่นเฉิงเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะลองหาคนช่วยสืบดู""แล้วพี่ล่ะคะ?""พี่จัดการเคลียร์เอกสารตรงนี้เสร็จแล้วก็จะกลับเหมือนกัน"หลังจากเสี่ยวเหวินเดินจากไป เสิ่นชูตระเตรียมงานเอกสารในห้องทำงานและอยู่โอ