Tous les chapitres de : Chapitre 461 - Chapitre 470

เมื่อก่อนเธอเคยอยากที่จะหย่าขาดจากเขาแทบตาย ทว่าในวันนี้ที่การหย่าร้างประสบผลสำเร็จ เธอกลับไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย ที่แท้ความรักความแค้นทั้งหมดที่เธอเคยมี ก็ได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านและปลิวหายไปพร้อมกับแรงระเบิดในครั้งนั้นจนหมดสิ้นแล้วสิบวันหลังเกิดโศกนาฏกรรม คฤหาสน์หรูของตระกูลเฟิงยังคงถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเฝ้าจับตาอย่างเข้มงวด ตราบใดที่ยังไม่หลุดพ้นจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยเฟิงจื้อเหนียนย่อมถูกจำกัดสิทธิ์ห้ามเดินทางออกนอกประเทศ ทุกย่างก้าวและพฤติกรรมของเขาล้วนตกอยู่ภายใต้สายตาอันเฉียบคมของฝั่งเจ้าหน้าที่ทั้งสิ้นภายในห้องทำงาน เฟิงจื้อเหนียนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง นิ้วมือคีบบุหรี่ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะพลันแผดลั่น เขาเคาะเศษเถ้าบุหรี่ทิ้ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเตรียมรับสายหลังจากปลายสายเอ่ยบางอย่างออกมา เขาจึงบดขยี้ดับปลายบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วหยิบแก้วไวน์ข้างตัวมาราดซ้ำ “ฉันอยู่ที่นี่ทุกอย่างเรียบร้อยดี ทางนั้นจัดการเรื่องฮันนีมูนให้เรียบร้อยเถอะ จำไว้ว่าอย่าทำตัวไม่ดีกับเขา”เฟิงจื้อเหนียนวางสายไปได้ไม่นาน ลูกน้องคนสนิทก็เดินเข้ามาและยืนรออยู่หน้าโต๊ะทำงาน “บอสคร

ทันทีที่เครื่องบินของฮั่วเจินเจินแลนดิ้งสู่สนามบิน เหอเมิ่งก็รีบปราดเข้าไปต้อนรับลูกสาวพร้อมกับช่วยจัดแจงผ้าพันคอให้เข้าที่เข้าทาง “การกลับประเทศของลูกในครั้งนี้ คือโอกาสทองของแม่ลูกเราเลยนะเจินเจิน ลูกต้องไขว่คว้าและรักษาให้ดีล่ะ”“พี่ใหญ่เขา... ตายแล้วจริง ๆ เหรอคะ?”เหอเมิ่งหุบยิ้มลงทันควัน “ลูกเห็นเขาเป็นพี่ใหญ่ แล้วเขาเคยเห็นลูกเป็นน้องสาวบ้างไหม? อย่าลืมสิว่าเขาใจดำอำมหิตส่งลูกไปตกระกำลำบากอยู่ต่างประเทศขนาดไหน”ฮั่วเจินเจินถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าเงียบไม่ยอมปริปากเหอเมิ่งยื่นมือทั้งสองข้างไปกุมไหล่ลูกสาวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจินเจิน กว่าเราสองแม่ลูกจะมีวันนี้ได้มันง่ายซะที่ไหน? ถ้าลูกเกิดเป็นผู้ชาย เรายังมีโอกาสได้สู้ได้แย่งมากกว่านี้ แต่นี่ลูกดันเกิดเป็นผู้หญิง ถ้าฮั่วจินเฉินไม่ตาย มีหรือที่ลูกจะได้ลืมตาอ้าปาก? หรือลูกอยากจะรอให้ถึงวันที่ตระกูลฮั่วจับลูกคลุมถุงชนแต่งงานออกไปงั้นเหรอ? ยิ่งลูกเคยโดนตระกูลฉีถอนหมั้นประจานแบบนั้น ตอนนี้คงไม่มีตระกูลดี ๆ ที่ไหนเขาอยากจะได้ลูกไปเป็นสะใภ้หรอก”พอถูกจี้ใจดำเรื่องที่ฉีเวินเหยียนยกเลิกงานหมั้น ใบหน้าของฮั่วเจินเจินก็บู

เมื่อเสิ่นชูเตรียมยาชาเสร็จเรียบร้อยและหันกลับมา เธอก็พบว่ากู้ฉือจวินถอดเสื้อเชิ้ตออกไปครึ่งตัวแล้ว จะว่าไปมัดกล้ามเนื้อบนท่อนแขนของเขานั้นดูสมส่วนรับกับรูปร่างได้อย่างพอดิบพอดี ไม่ได้ดูผอมแห้ง แต่ก็ไม่ได้ดูล่ำสันจนหนาเทอะทะเกินไปนอกจากฮั่วจินเฉินแล้ว นี่นับเป็นผู้ชายคนที่สองที่เธอเคยเห็นว่ามีรูปร่างสมบูรณ์แบบและหน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติขนาดนี้ตลอดเวลานั้นกู้ฉือจวินเอาแต่เบือนหน้าหนีไม่ยอมมองแผลที่ท่อนแขนตัวเองเลยสักนิด แถมสีหน้ายังดูซีดเซียวพิกล เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ดูเหมือนเขาจะมีอาการกลัวเลือดอยู่หน่อย ๆ เธอสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งแล้วก้าวเข้าไปหา “โอเคไหมคะ?”กู้ฉือจวินละสายตากลับมาสบเข้ากับดวงตาของเธอ “มีคุณอยู่ตรงนี้ ผมก็โอเคแล้ว”เสิ่นชูก้มหน้าลงพลางเริ่มทายาชาลงบนปากแผลของเขา “หน้าคุณซีดหมดแล้ว อย่าฝืนทนเลยนะคะ ถ้าเกิดรู้สึกไม่สบายตรงไหนให้รีบบอกฉันทันทีเลย”“ถ้าอย่างนั้น ผมขอนอนลงได้ไหม?”เมื่อเห็นเขาให้ความร่วมมือดีขนาดนี้ เธอถึงกับอึ้งไปสองสามวินาทีก่อนจะกู้สติกลับมาได้ “...ได้ค่ะ”กู้ฉือจวินเอนกายลงนอนบนเตียงทำแผล คงเพราะกลัวว่าเธอจะอึดอัดใจ เขาจึงเลือกที่จะ

รอจนกระทั่งเสิ่นชูเดินคล้อยหลังไปไกลแล้ว ฮั่วจินเฉินที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดก็กัดฟันฝืนกล้ำกลืนความเจ็บปวดที่บาดแผลตรงท่อนขา ก้าวเท้าเดินออกมาจากเขตพื้นที่หมู่บ้าน จากนั้นจึงถอดหมวกแก๊ปออกพลางเอนแผ่นหลังพิงกำแพงหนา เขาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหนึ่ง “มาที่เมืองเจียงเฉิงหน่อย แล้วจำไว้ว่าอย่าบอกเรื่องของฉันให้คนที่บ้านรู้เด็ดขาด”โดยไม่เปิดโอกาสให้ปลายสายได้เอ่ยคำใดตอบกลับมา เขาตวัดนิ้วกดวางสายทันที เขาหยุดยืนพักเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสวมหมวกกลับเข้าตามเดิม เขาหันหน้ากลับไปทอดสายตามองไปยังอาคารตึกหลังหนึ่งในหมู่บ้านแล้วจึงค่อย ๆ สาวเท้าเดินจากไปอย่างเชื่องช้า...ยามโพล้เพล้ตอนที่กู้ฉือจวินเดินทางกลับมาถึงบ้าน เสิ่นชูเพิ่งจะลงมือทำอาหารเย็นเสร็จพอดีวินาทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา สายตาของเขาตกกระทบลงบนอาหารควันฉุยที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองร่างหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บข้าวของในห้องครัวสำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวจนชินชาอย่างเขา บรรยากาศแบบนี้กลับทำให้หัวใจเกิดความรู้สึกวูบไหวไปชั่วขณะเสิ่นชูเดินก้าวออกมาจากห้องครัวพลางมองไปที่เขา “ศาสตรา

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางเหมือนโลกกำลังจะถล่มทลายของอีกฝ่าย เสิ่นชูทำได้เพียงหลุดยิ้มออกมาอย่างนึกขบขันผสมอ่อนใจ “จะว่าไป ฉันกับฮั่วจินเฉินก็หย่าขาดจากกันเรียบร้อยแล้วนะคะ ต่อให้ฉันจะไปนอนพักที่บ้านผู้ชายคนอื่นจริง ๆ คนนอกก็คงไม่มีสิทธิ์มาเจ้ากี้เจ้าการหรอกจริงไหม?”“จะมีสิทธิ์ไม่ได้ยังไงล่ะคะ พี่เขา...” หลี่ลี่โพล่งออกมาด้วยความลืมตัวจนเกือบจะหลุดปากความลับสำคัญ เธอรีบชะงักกึกแล้วเปลี่ยนคำพูดพัลวัน “คือพี่เขาเพิ่งจะจากไปได้ไม่นาน พี่สะใภ้ทำแบบนี้มันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นะคะ”ไม่เปิดโอกาสให้เสิ่นชูได้แย้งอะไร เธอก็รีบเอ่ยสำทับต่อทันที “เอาแบบนี้ดีกว่าค่ะ ฉันจะย้ายไปอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ด้วย!”เสิ่นชูอึ้งไป “ไปอยู่กับฉันงั้นเหรอ?”“ใช่ค่ะ ชายโสดหญิงม่ายอยู่ร่วมชายคาเดียวกันมันดูไม่ดีและไม่สะดวกตั้งหลายอย่าง แต่ถ้ามีฉันเพิ่มไปอีกคน รับรองว่าพวกปากหอยปากปูไม่มีทางเอาไปนินทาให้เสียหายได้แน่นอนค่ะ!” หลี่ลี่เอ่ยพลางยิ้มตาหยี“ฉันว่ามันจะดูไม่ค่อยดีน่ะสิคะ”“โธ่ ถ้าพี่สะใภ้เกรงใจล่ะก็ เดี๋ยวฉันเป็นคนไป...” หลี่ลี่ตั้งท่าจะหมุนตัวพุ่งออกจากห้องทำงานทันที ทว่าช่างประจวบเหมาะกับจังหวะที่กู