หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

หลังจากเหวินฉู่เป็นลมไป ฮั่วจินเฉินก็อยู่เฝ้าในห้องพักผู้ป่วย จนกระทั่งเธอฟื้นขึ้นมา“จินเฉิน…”เขาขานรับเบาๆ “ตื่นแล้วเหรอ?”ในเวลานี้เองหัวหน้าฟางก็ผลักประตูเข้ามาในห้องผู้ป่วย สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาฮั่วจินเฉิน “ท่านประธานฮั่ว ก็อยู่ด้วยเหรอครับ”ฮั่วจินเฉินเพียงตอบรับแบบเรียบเฉย ไม่ได้พูดคุยอะไรกับเขามากมาย “เธอเป็นลมไปเพราะอะไร?”หัวหน้าฟางสบตากับเหวินฉู่แวบหนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวัง “อาการเป็นผลมาจากตอนที่หัวหน้าเหวินคลองลูกครับ ตอนนั้นอยู่เดือนดูแลร่างกายไม่ค่อยดีนัก เลยเกิดอาการข้างเคียงไว้ พักฟื้นสักระยะก็น่าจะดีขึ้นครับ...”“จินเฉิน ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ขอโทษด้วยนะ ที่ทำให้คุณต้องเป็นห่วง” สีหน้าของเหวินฉู่ซีดเผือด ร่างกายผอมบางราวกับสายลมพัดมาก็พร้อมจะพัดตัวเธอไปฮั่วจินเฉินโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “โชคดีที่เธอไม่เป็นอะไรมาก ซีซียังเด็ก ยังต้องการเธอ” เขามองไปที่หัวหน้าฟาง แล้วสั่งกำชับว่า “จัดห้องพักพิเศษที่ดีที่สุดให้เธอ ดูแลเธอให้ดีด้วย”หัวหน้าฟางพยักหน้ารัวๆ “ท่านวางใจได้เลยครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน” เขายิ้มแล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไ

เสิ่นชูมองรายงานการลดตำแหน่งบนโต๊ะ สีหน้าก็หม่นลงโดยไม่รู้ตัวเธอเป็นถึงแพทย์เจ้าของไข้ แต่เหวินฉู่ในตำแหน่งหัวหน้าแพทย์โดยตำแหน่งก็ถือว่าสูงกว่าเธออยู่ ทว่าที่ผ่านมาเธอได้รับสิทธิพิเศษจากผู้อำนวยการโจว ทำให้ไม่จำเป็นต้องขึ้นตรงกับหัวหน้าแพทย์คนไหนเลยแต่รายงานการโยกย้ายตำแหน่งนี้กลับมีลายเซ็นของผู้อำนวยการโจว เห็นได้ชัดว่า เป็นการตัดสินใจหลังผ่านความเห็นชอบของฝ่ายผู้บริหารแล้วคนที่มีอำนาจทำแบบนี้ได้...เธอคิดถึงคนอื่นไปไม่ได้เลยมีแค่ฮั่วจินเฉินเท่านั้นเสิ่นชูบีบรายงานในมือแน่น ลมหายใจเย็นยะเยือกจุกอยู่ที่อก“คุณหมอเสิ่น ทำไม ไม่ดีใจเหรอ?”หัวหน้าฟางหัวเราะเยาะเบาๆ ตั้งแต่วันแรกที่เสิ่นชูได้รับความสำคัญจากผู้อำนวยการโจว เขาก็ไม่ค่อยพอใจเธออยู่แล้วเขาทุ่มเททำงานในโรงพยาบาลมากว่าสิบห้าปี แต่เด็กสาวที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเข้ามาทำงานเพียงแค่สามปีก็ได้รับการไว้วางใจจากผู้อำนวยการแล้ว เธอมีสิทธิ์อะไร?แรกเริ่มเขายังคิดว่าเธอคงมีฐานะหรือเส้นสายอะไร เขาถึงได้ยอมรับจนกระทั่งวันที่เหวินฉู่เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลเพราะชื่อของฮั่วจินเฉิน เขาถึงได้รู้ว่าฮั่วจินเฉินมีอคติกับเสิ่นชู

เมื่อครู่ยังทำทีพูดจาสุภาพอยู่เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้เหวินฉู่กลับเผยท่าทีที่อยู่เหนือกว่าออกมา เพราะฮั่วจินเฉินมอบอำนาจให้ เธอย่อมต้องใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าเสิ่นชูบีบกระดาษทิชชู่ในมือแน่นอย่างเงียบๆ แต่สีหน้ายังคงนิ่งเรียบ “ถ้าอย่างนั้นหัวหน้าเหวินมีงานอะไรจะมอบหมายให้ฉันเหรอคะ?”เหวินฉู่กอดอก หันกลับไปมองลูกชายแวบหนึ่งเหวินซีวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาข้างๆ เธอ ออดอ้อนเสียงหวาน “แม่ครับ ผมอยากกินมูสเค้กชิ้นเล็กๆ ให้คุณหมอคนนี้ไปซื้อให้ผมได้ไหมครับ!”“เอ่อ…” เหวินฉู่แสร้งทำเป็นลำบากใจ ก่อนมองไปที่เสิ่นชู “คุณหมอเสิ่น คงต้องรบกวนคุณไปซื้อเค้กมาให้ลูกชายของฉันกับจินเฉินหน่อยนะ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นคงไม่ทำให้คุณลำบากใช่ไหม?”เธอตั้งใจเน้นหนักคำว่า “ลูกชายของฉันกับจินเฉิน” ราวกับตั้งใจย้ำเตือนเสิ่นชูว่าเธอเป็นเพียงคนนอก ไม่มีสิทธิ์เข้ามาแทรกแซง “ครอบครัวสามคน” ของพวกเธอที่น่าขำก็คือ ยังอุตส่าห์มาอวดต่อหน้าเมียหลวงตัวจริงอย่างเธออีกแต่น่าเสียดายที่เหวินฉู่ไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่เธอรู้เรื่องลูกนอกสมรสของฮั่วจินเฉินกับเหวินฉู่ เธอก็ตัดสินใจทุกอย่างไว้หมดแล้วดังนั้นไม่ว่าเหวินฉู่คิดอยากจะหยั่งเชิ

ปลายนิ้วของเสิ่นชูหดกำแน่น สีหน้าค่อยๆ ซีดเผือด ราวกับแม้แต่ลมหายใจก็กำลังจะถูกพรากออกไปจากร่างกายเธอกล้ำกลืนความน้อยใจทั้งหมดเอาไว้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ “ฉันไม่ผิด!”แววตาของฮั่วจินเฉินเย็นยะเยือกลงเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดเขาก็คลายมือออก “ในเมื่ออยากคุกเข่านัก งั้นก็คุกไปเลย”เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวด้านข้าง เขามีความอดทนมากพอที่จะรอเหวินฉู่เหลือบตามองเสิ่นชูในสภาพน่าสมเพช ในใจลึกๆ แอบยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาฮั่วจินเฉิน แสร้งทำเป็นใจดี “จินเฉิน ให้คุณหมอเสิ่นคุกเข่าอยู่แบบนี้ มันไม่เหมาะหรอกนะ...”“เธอเต็มใจเอง”เต็มใจ…เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่แม้แต่จะคิดอธิบายอะไรอีกแล้ว...เสิ่นชูคุกเข่าอยู่แบบนั้น คุกเข่าอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมงเต็มไม่มีแม้แต่คำขอยอมรับผิดสีหน้าฮั่วจินเฉินยิ่งซับซ้อนขึ้นทุกที ความอึดอัดบางอย่างตีรวนอยู่ในอกจนกระทั่ง เหวินซีฟื้นขึ้นมาเหวินฉู่รีบวางมีดผลไม้ที่เพิ่งหั่นไว้ลง เดินมาที่ข้างเตียง “ซีซี ในที่สุดลูกก็ฟื้นแล้ว แม่กลัวแทบแย่!”เสิ่นชูเห็นดังนั้น ใบหน้าที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงเหวินซีปล่อยให้แม่กอด แต่สายตากลับมองไปที่ฮั่วจิ

เดิมทีฮั่วจินเฉินยังตั้งใจจะหลบให้ แต่พอได้ยินน้ำเสียงของเธอที่เหมือนจะไม่อยากให้เขากลับมา เขาก็ขมวดคิ้วเขาเดินเข้าไปใกล้อีกนิด ดวงตาสอดส่องบนร่างเธออย่างไม่ปิดบัง “นี่มันบ้านของฉันนะ ฉันอยากกลับมาเมื่อไหร่ก็กลับเมื่อนั้นแหละ”เสิ่นชูเผลอหลบตา แต่ชายหนุ่มกลับเอื้อมมือดึงเธอเข้ามากอด ปลายผมที่เปียกแนบกับผิวที่ขาวเนียนผ่องของเธอ ดวงตาคู่นั้นดูสวยงดงามสะกดใจท่ามกลางความตื่นกลัวเธอมีกระไฝน้ำตาสีน้ำตาลเข้มอยู่ตรงหางตาของเธอ ทำให้ใบหน้านั้นดูเย้ายวนใจอย่างมากปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาลูบไล้ผ่านไฝบนผิวของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบาๆ นับๆ ดูแล้วเหมือนจะหลายเดือนแล้วที่เขาไม่ได้แตะต้องเธอเลยแววตาของเขาเร้าร้อน เสิ่นชูรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร เธอผลักเขาออกอย่างลนลาน “ของในกล่องนั้นใช้หมดแล้ว...”“ฉันซื้อมาแล้ว” เสียงของฮั่วจินเฉินทุ้มแหบ ฝ่ามือโอบหลังเอวของเธอแน่น ซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอบรรยากาศคลุมเครือแบบนี้แม้แต่เสิ่นชูเองก็ยังตกใจยังไม่ทันตั้งสติ ชายหนุ่มก็อุ้มเธอขึ้นมาที่นอนยวบตัวลง เสิ่นชูถูกตรึงอยู่ในอ้อมแขนของเขา ไออุ่นบนร่างกายของเขาร้อนผ่าวเหมือนเหล็กเผา แผดเผาไปทั่วทั้งร่าง