บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 31 - บทที่ 40

ฮั่วจินเฉินหยิบเนกไทสีเข้มออกมา แล้วเดินออกจากห้องเสื้อผ้าเสิ่นชูเอนหลังพิงตู้เสื้อผ้า ถอนหายใจโล่งอกต่อให้เขารู้เขาก็คงไม่ใส่ใจอยู่ดีสินะ?…ตอนเช้เหวินฉู่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาล ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลพยาบาลหลายคนแอบซุบซิบจากข้างหลังของเธอ นินทาลับหลังกันสนุกปากเธอเดินไปใกล้ๆ ก็ได้ยินพยาบาลคหนึ่งพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าเรื่องที่หัวหน้าเหวินถูกผลักตกลงไป จะเป็นเรื่องจัดฉาก แบบนี้คุณหมอเสิ่นก็ถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรมน่ะสิ?”“ก็ใครใช้ให้แฟนของหัวหน้าเหวินคือประธานฮั่วกันล่ะ โดนใส่ร้ายแบบนั้น คนซวยก็คงมีแต่คุณหมอเสิ่นเท่านั้นแหละ!”“ก่อนหน้านี้หัวหน้าเหวินยังใส่ร้ายว่าคุณหมอเสิ่นขโมยสร้อยข้อมือด้วยนะ ตอนนี้ดูแล้ว ก็คงจะเป็นเรื่อง…”คำพูดยังไม่ทันจบ คนข้างๆ ก็เหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างพอดี สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว รีบยกมือห้ามเธอไม่ให้พูดต่อพยาบาลที่อยู่ตรงนั้นเห็นเหวินฉู่เดินมา ก็มองหน้ากัน สีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความอึดอัดเพราะเคยรับของขวัญจากเธอมาก่อน แต่ตอนนี้กลับมานินทาลับหลัง…เหวินฉู่รีบเก็บแววตาที่เย็นชา เดินไปยังเคาน์เตอร์พยาบาล ทำท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเก

ฮั่วจินเฉินยืนตัวตรงนิ่ง ร่างกายแข็งเกร็งไปชั่วขณะการกอดที่ธรรมดาแค่นี้ เมื่อเขามักจะรู้สึกมีความสุขมากแต่ตอนนี้ เขากลับไม่รู้สึกถึงความสุขนั้นอีกแล้วเหวินฉู่เหลือบมองเงาร่างที่อยู่นอกประตู “จินเฉิน ไม่ว่ายังไง คุณก็จะเชื่อฉันใช่ไหม?”สายตาของเขามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง เพียงตอบรับ “อืม” เบาๆ เท่านั้นเหวินฉู่ยิ้ม “จินเฉิน คุณดีกับฉันจัง”เสิ่นชูยืนอยู่หน้าประตู ไม่ได้ผลักเข้าไปเสียทีเหวินฉู่มองเห็นเธอแล้ว แต่กลับไม่พูด เธอเองก็รู้ ว่าเหวินฉู่ตั้งใจถามแบบนี้ต่อหน้าเธอคำตอบของฮั่วจินเฉิน ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายสักเท่าไหร่เสิ่นชูกำมือถือแน่น แม้เธอจะส่งคลิปกล่องวงจรปิดให้เขาดู พิสูจน์ว่าตัวเองบริสุทธิ์ แล้วอย่างไร?สิ่งที่เหวินฉู่พูดไม่ผิดเลยสักนิดไม่ว่าอย่างไร ฮั่วจินเฉินก็จะเลือกเชื่อเธออยู่ดี…เสิ่นชูยิ้มเยาะตัวเอง หันหลังแล้วเดินจากไป…ช่วงบ่าย เสิ่นชูไปที่สำนักงานกฎหมายเพื่อสอบถามรายงานของคดี ตั้งใจจะหาทนายใหม่มาทำคดีของเสิ่นฮ่าวแต่กลับถูกปฏิเสธทุกแห่งเหตุผลที่ปฏิเสธ เพราะพวกเขาได้รับคำสั่งมาแล้วเห็นได้ชัดเจนว่า นั่นคือเจตนาของฮั่วจินเฉินการตัดสินใ

ตลอดสองวัน ขอแค่เป็นเคสผ่าตัดของเสิ่นชู ก็จะถูกเปลี่ยนตัวอย่างไม่มีเหตุผล ยังทั้งเธอยังถูกย้ายให้ไปอยู่ที่แผนกฉุกเฉินอีกด้วยเสิ่นชูถือรายงานการโยกย้ายตำแหน่ง ตรงไปยังห้องทำงานของหัวหน้าฟาง แล้วเคาะประตูเมื่อได้ยินเสียงตอบรับ เธอก็เปิดประตูเข้าไปทันที พูดเข้าประเด็นโดยไม่อ้อมค้อมเลยว่า “หัวหน้าฟางคะ คุณเปลี่ยนตำแหน่งของฉันโดยพลการโดยไม่ขอความเห็นจากฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้อยู่ใต้บังคับบัญชาของคุณโดยตรงนะคะ”หัวหน้าฟางหยุดงานในมือ เงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะเบาๆ “แผนกฉุกเฉินขาดคน ช่วงนี้เธอก็ว่างอยู่พอดีนี่นา ฉันเลยย้ายเธอไปช่วยงาน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”“ฉันว่างงั้นเหรอ?” เสิ่นชูหัวเราะแห้งด้วยความโมโห “สามวันที่ผ่านมา ฉันมีนัดผ่าตัดหกเคสแต่กลับถูกเปลี่ยนตัวโดยไร้เหตุผลทั้งหมด แผนกศัลยกรรมของเราก็มีหมออยู่แค่ไม่กี่คน คุณจัดตารางแบบนี้ คุณหมอคนอื่นจะได้พักผ่อนไหม?”“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาที่เธอต้องสนใจ” หัวหน้าฟางเคาะโต๊ะเสียงดัง “ผู้บริหารอนุมัติแล้ว ถ้าเธอไม่พอใจก็ไปคุยกับพวกเขาเอง อย่ามากวนฉันที่นี่อีก!”เสิ่นชูกำลังจะโต้กลับ ทว่ามีพยาบาล

เสิ่นชูกลับมาถึงห้องทำงาน ก็ได้รับข้อความจากฉินจิ่งซูทันทีตอนประมาณบ่ายสี่โมงครึ่ง เสิ่นชูมาถึงสถาบันวิจัยคลินิกด้านการนอนหลับที่ฉินจิ่งซูทำงานอยู่พอมาถึง เธอก็ประหลาดใจเมื่อพบว่า โปรเจกต์วิจัยที่เหวินฉู่ให้เอกสารมาเมื่อครั้งก่อนก็คือสถาบันแห่งนี้ฉินจิ่งซูลุกขึ้นมาต้อนรับ ไม่ลืมจะหยอกเย้า “น้องเสิ่น ฉันยังคิดว่าเธอคงหลงทางซะแล้ว ถึงสถาบันแห่งนี้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย แต่ก็หลงทางได้ง่ายจริงๆ นั่นแหละนะ”เสิ่นชูเดินไปนั่งที่โซฟา มองสำรวจไปรอบๆ “สถาบันของพี่เหรอคะ?”ฉินจิ่งซูรินชาให้ “ไม่ใช่หรอก ฉันแค่มีหุ้นอยู่ที่นี่ด้วย ทำไมเหรอ?”เสิ่นชูส่ายหน้า ก่อนถามตรงเข้าประเด็น “คำให้การของคนพวกนั้น พี่ได้มาแล้วจริงเหรอคะ?”“แน่นอนสิ” ฉินจิ่งซูล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ “เธอลองดูสิ”เสิ่นชูคลี่กระดาษออกมาตัวอักษร “ฮั่ว” ปรากฎเด่นชัดขึ้นตรงหน้าเธอเธอเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะฮั่ว…ฮั่วจินเฉินงั้นเหรอ?แต่ในคืนนั้นเธอเคยลองหยั่งเชิงเขาแล้ว สีหน้าของเขาไม่มีความผิดปกติเลยจริงๆ หรือว่าเขาสามารถปกปิดได้แนบเนียนขนาดนั้นเลยเหรอ?“พี่ฉิน นี่…เป็นคำให้การที่พวกเขายืนยันจริงเหรอ?”

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ฮั่วจินเฉินจะเด็ดขาดขนาดนี้เพื่อเหวินฉู่ เขาสามารถทำได้ทุกอย่างจริงๆ“เสิ่นชู! พูดอะไรของลูก!” คุณพ่อเสิ่นไม่เพียงไม่เข้าข้างลูกสาว กลับหันไปช่วยฮั่วจินเฉินดุเธอด้วยเสียงเข้ม แล้วหันไปยิ้มประจบประแจงอฮั่วจินเฉิน “จินเฉิน อย่าถือสาเลยนะ เธอก็นิสัยใจร้อนแบบนี้นี่แหละ”เสิ่นชูไม่ได้พูดอะไร แค่มองไปยังฮั่วจินเฉินฮั่วจินเฉินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สบตาเธอ “เสิ่นฮ่าวทำร้ายคนจนบาดเจ็บสาหัส ทางครอบครัวผู้เสียหายไม่ยอมรับการไกล่เกลี่ยใดๆ ทั้งสิ้น ยืนยันจะให้เขาติดคุก ทำไม ตระกูลเสิ่นคิดว่าแค่มีสายสัมพันธ์กับตระกูลฮั่ว ก็จะอยู่เหนือกฎหมายได้อย่างนั้นเหรอ?”สองสามีภรรยาตระกูลเสิ่นถึงกับหดตัว สีหน้าซีดเผือดเสิ่นชูกำมือแน่น “เขาทำร้ายคนจนบาดเจ็บสาหัส ถูกตัดสินลงโทษก็สมควรอยู่แล้ว แต่เรื่องราวเป็นอย่างนั้นจริงหรือเปล่า คุณได้ตรวจสอบแล้วหรือยัง?”ฮั่วจินเฉินขมวดคิ้วเธอพูดต่อว่า “วันนั้นฉันไปหาทนายได้ดูสำนวนคดีแล้ว คนที่ลงมือก่อนไม่ใช่เสิ่นฮ่าว! สิ่งที่เขาทำเป็นเพียงการป้องกันตัวเกินกว่าเหตุเท่านั้น!”“ฉันไม่ใช่ทนาย”หัวใจของเสิ่นชูรัดแน่นจนแทบแตกสลาย เธอวางสองมือบน