หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ฉันจะให้หวังน่าส่งเธอกลับบ้านนะ”ฮั่วจินเฉินสะบัดมือของเหวินฉู่ออก แล้วเดินจากไปทันทีเมื่อเหวินฉู่มองตามแผ่นหลังของเขาที่ทอดทิ้งเธอไป เธอกำสร้อยในมือไว้แน่น ดวงตาฉายแววอำมหิตเหี้ยมเกรียมนังสารเลวเสิ่นชูริอาจมาแย่งผู้ชายกับเธอเหรอ!เธอหยิบมือถือเดินไปด้านข้าง แล้วกดโทรออก…เสิ่นชูเดินไปถึงลานจอดรถ คิดไม่ถึงว่าฉินจิ่งซูจะเดินตามมาเธอหันกลับไป ก็อดประหลาดใจไม่ได้ “พี่ฉิน?”ฉินจิ่งซูเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ยักไหล่ “ฉันเชื่อเธอนะ น้องเสิ่น เธอไม่ใช่คนแบบนั้นแน่”เธอชะงักไป “ทำไม...พี่ถึงได้เชื่อฉันล่ะ?”“เพราะฉันเชื่อสายตาของตาแก่กู้น่ะสิ” ฉินจิ่งซูกอดอก “เขาไม่เคยมองคนผิด และที่สำคัญที่สุด ฉันเองก็จับพิรุธ ‘ผู้หญิงสกปรก’ เก่งมาด้วยนะ”ฉินจิ่งซูผ่านผู้หญิงมามาก จนในแวดวงได้ให้ฉายาว่า “เพื่อนแท้สตรี” ลูกไม้สารพัดรูปแบบของผู้หญิงเขาเจอมาหมดแล้ว เล่ห์กลเล็กๆ น้อยๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับการยกหินมาทับขาตัวเองเสิ่นชูถึงกับหลุดยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”“ไม่ต้องเกรงใจ น้องเสิ่น” เขาพูดจบก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ “ต้องการให้ฉันช่วยอะไรไหม?”เสิ่นชูเงยหน้าสบตาเขา กำลังสงสัย ทันใดน

ช่วงใกล้ค่ำ หลังจากที่เสิ่นชูเพิ่งสะสางงานตรงหน้าเสร็จ กำลังจะออกจากห้องทำงาน เหวินฉู่ก็ปรากฏตัวอยู่หน้าประตู เคาะเบาๆ สองครั้ง แล้วพูดว่า “คุณหมอเสิ่น”เสิ่นชูเงยหน้าขึ้น สายตานิ่งสงบ “มีธุระอะไรหรือคะ?”“ตอนนี้ทางโรงพยาบาลกำลังเจรจาโครงการก่อสร้างศูนย์การแพทย์ด้านการนอนหลับ คืนนี้มีงานเลี้ยงพูดคุยกับทางรัฐบาล คุณไปก็แล้วกันนะคะ” เหวินฉู่วางเอกสารหนึ่งชุดบนโต๊ะของเธอเสิ่นชูเหลือบมองเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา “หัวหน้าเหวินไม่ไปคุยเอง แต่โยนโปรเจ็กต์นี้มาให้ฉันแทนงั้นเหรอคะ?” “คุณหมอเสิ่นยังโกรธเรื่องก่อนหน้านี้อยู่อีกหรือคะ?” เหวินฉู่ยิ้มแล้วตอบว่า “ยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ฉันเองก็เชื่อมั่นในความสามารถของคุณมาก มอบโปรเจ็กต์นี้ให้คุณ ฉันวางใจมาก”กลัวว่าเสิ่นชูจะปฏิเสธ เหวินฉู่จึงรีบพูดเสริม “ยิ่งไปกว่านั้นนี่ก็เป็นความต้องการของจินเฉินด้วย เขาบอกว่า งานของคุณหลังจากนี้ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบ ดังนั้นฉันให้คุณไปคุยโปรเจ็กต์นี้ คุณคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม?”เสิ่นชูกำมือแน่นตำแหน่งของเธอกับเหวินฉู่เดิมทีไม่เกี่ยวข้องกันเลย แต่ความหมายของเหวินฉู่นั้นชัดเจน เขากำลังใช้อ

ชายรูปร่างสูงสง่าคนหนึ่งยืนพิงรถไว้ คาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก คว้นบุหรี่สีขาวฟุ้งบดบังใบหน้าที่คมคาย ดวงตาคมลึกคู่หนึ่งกวาดสายตามองผ่านเสื้อคลุมผู้ชายที่อยู่บนร่างของเธอ แววตานั้นยากแท้หยั่งถึงฉินจิ่งซูเผลอมองไปที่เสิ่นชูแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฮั่วจินเฉิน “ประธานฮั่ว กำลังรอใครอยู่เหรอครับ?”รอคน…เหวินฉู่ไม่อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว เขาจะรอใครได้อีก?หรือว่ารอเธอ?ตอนที่ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวเสิ่นชู เธอรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี!ฮั่วจินเฉินเงยหน้าพ่นควันออกมา ก่อนโยนก้นบุหรี่ลงพื้นขยี้ด้วยปลายเท้า แววตาที่มองไปยังฉินจิ่งซูเย็นยะเยือกเล็กน้อย “คุณฉินนี่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านมากขนาดนี้เลยเหรอครับ?”สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน…คำคำนี้หนักหน่วงราวหินถล่มลงกลางอกของเสิ่นชู ริมฝีปากซีดเผือดทันทีดังนั้นเรื่องที่เหวินฉู่วางแผนเล่นงานเธอในคืนนี้ เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ อย่างนั้นหรือ?พอคิดได้แบบนี้ เลือดในร่างกายเธอเหมือนถูกดึงไหลย้อนกลับ มือเท้าเย็นไปหมดฉินจิ่งซูสังเกตเห็นความผิดปกติของเสิ่นชู ก็หรี่ตาลง ก่อนหันกลับไปหาที่ฮั่วจินเฉิน “วีรบุรุษช่วยสาวงามมันถือว่าสอดรู้สอ

“เธอบอกให้ฉันไปงานเลี้ยง กลับหลอกให้ฉันไปที่ห้องส่วนตัวของคนอื่น แถมยังให้พวกเขากรอกเหล้าเข้าปากฉัน วางยาใส่ฉัน” เสิ่นชูหัวเราะแห้ง “วิธีการของหัวหน้าเหวินนี่ช่างน่ารังเกียจเสียจริง”พวกพยาบาลที่อยู่ข้างๆ ต่างกระซิบกระซาบกัน แทบไม่อยากเชื่อสีหน้าของเหวินฉู่เปลี่ยนไปทันที “ฉันไม่ได้ทำ!”“คุณหมอเสิ่น เมื่อคืนคนของทางรัฐบาลที่รออยู่เป็นพยานได้นะ พวกเขาไม่เห็นคุณเลย...”“นั่นก็เพราะเลขห้องที่เธอให้มันเป็นของปลอม!”“ฉันไม่ได้…”เสิ่นชูหยิบโทรศัพท์ออกมา ยื่นข้อความที่เธอส่งมาเมื่อคืนไปตรงหน้าเธอ “ต้องให้ฉันไปยืนยันกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลด้วยไหม!”ตัวของเหวินฉู่แข็งทื่อทันที เธอดันลืมเรื่องนี้ไปได้!สายตาของเหวินฉู่ดันเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคน เธอรีบคว้ามือเสิ่นชูขึ้นมา กะจะตบไปที่หน้าของตัวเอง “คุณหมอเสิ่น คุณเข้าใจฉันผิดจริงๆ นะ ฉันยอมรับว่าเป็นความสะเพร่าของฉันเอง ที่มองเลขห้องผิด คุณจะตบฉันก็ได้นะ เป็นเพราะฉันทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย เธอจะต่อว่าฉันยังไงก็ได้!”เสิ่นชูตั้งใจจะดึงมือกลับมา เหวินฉู่กลับกลิ้งตกบันไดข้างๆ ไปภาพนั้น ไม่ใช่แค่เสิ่นชู แม้แต่พยาบาลที่อยู่ตรงนั้นก็ถึง

เหวินฉู่ถึงกับสะอึกเพราะคำพูดนั้นสีหน้าก็แย่ไปด้วยยัยผู้หญิงสารเลวนี่หมายความว่าไงกัน?กล้าประชดประชันเธองั้นเหรอ!เสียงฝีเท้าดังมาจากตรงทางเดินด้านนอก เหวินฉู่รีบวางโทรศัพท์กลับไปที่เดิม แล้วไปยืนอยู่ข้างๆฮั่วจินเฉินกับหวังน่าเดินเข้ามาในห้องทำงานฮั่วจินเฉินเหลือบมองไป ก่อนจะขมวดคิ้ว “เธอออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ?”“ใช่ค่ะ คุณหมอบอกว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว พักผ่อนสักสองสามวันก็หายแล้ว” เหวินฉู่เดินไปหาเขา เห็นเขานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “ซีซีไม่ได้เจอคุณมาสักพักแล้วนะคะ จินเฉิน ตอนเที่ยงเราไปกินข้าวด้วยกันดีไหม?”เขาไม่ได้เปิดดูประวัติการโทร เพียงแค่เหลือบดูแชตในกลุ่มงานของบริษัท ตอบสั้นๆ “ได้”เหวินฉู่ดีใจมากอีกด้านหนึ่ง เสิ่นชูเพิ่งวางสายโทรศัพท์ได้ไม่นาน ก็มาที่ร้านอาหารที่นัดไว้กับฉินจิ่งซูเห็นฉินจิ่งซูมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว เธอก็รีบเดินไปที่โต๊ะ “ขอโทษนะ รอนานหรือเปล่า?”“แค่ไม่กี่นาทีเอง ไม่เป็นไร” ฉินจิ่งซูวางถ้วยชาลง ส่งไฟล์วิดีโอของกล้องวงจรปิดไปที่มือถือของเธอ “โชคดีที่คนลบไฟล์กล้องวงจรปิดไม่มืออาชีพ ไม่อย่างนั้น คงกู้กล