“จินเฉิน ที่นอนสำหรับเฝ้าไข้ไม่มีแล้วนะ เอาอย่างนี้ได้ไหม คืนนี้เรานอนด้วยกันดีไหม?”ยังไม่ทันได้คำตอบจากฮั่วจินเฉิน ก็ไม่รู้ว่าเขาปฏิเสธหรือตกลง เหวินฉู่กลับรวบรวมความกล้า ยื่นมือไปถอดเสื้อคลุมของเขาออกเธอหมายปองฮั่วจินเฉินมานานแล้วตั้งแต่พวกเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เธอก็คิดอยากได้เขามาตลอดอยากลองลิ้มลองการมีอะไรกับเขา ถ้าในตอนนั้นฮั่วจินเฉินยอมแตะต้องเธอสักครั้ง บางทีเธออาจจะไม่หันไปหาผู้ชายคนนั้น และก็คงจะไม่ต้องท้องสมัยก่อนเธอโง่เกินไปโง่ที่ปล่อยผู้ชายที่ดีอย่างฮั่วจินเฉินไปหาคนคนนั้นกระดุมเพิ่งถูกปลดออกได้เพียงสามเม็ด จู่ๆ ฮั่วจินเฉินกลับจับมือเธอเอาไว้เหวินฉู่สะดุ้ง ใบหน้าแดงระเรื่อ “จินเฉิน…”แต่เขากลับผลักมือของเธอออกเธออึ้งไป รอยยิ้มแข็งค้าง“เราทำแบบนี้ มันไม่เหมาะ” ฮั่วจินเฉินติดกระดุมกลับอย่างเรียบร้อย ค่อยๆ ลุกขึ้นมา “ซีซีหลับแล้ว ฉันกลับก่อนนะ”เหวินฉู่ยังไม่ทันตั้งสติได้ เขาก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปเหวินฉู่ยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ใบหน้าซีดเผือด ดูแย่อย่างมากในวินาทีนั้นความเกลียดชังที่มีต่อเสิ่นชูยิ่งมีมากขึ้นไปอีก...เช้าวันต่อมา เหวินฉู่สร้างกลุ่
Read more