All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 61 - Chapter 70

คุณนายฟางที่กำลังได้ใจใช้อำนาจรังแกคนอยู่นั้น ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดพวกนั้นเลย เธอกอดอกเชิดหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “อุ๊ย โกรธจนหน้าดำหน้าแดงแล้งเหรอ? ฉันก็ว่าแล้ว...”ยังพูดไม่ทันจบ ปากของเธอก็ถูกหัวหน้าฟางยกมือขึ้นปิดเอาไว้ทันทีหัวหน้าฟางหันไปมองฉินจิ่งซู “คุณฉินครับ ภรรยาของผมมีตาแต่ไม่มีแวว ไปกระทบกระทั้งกับคุณเข้า ผมขอโทษแทนเธอด้วยนะครับ”แม้ตระกูลฉินจะมีอำนาจไม่เท่ากับตระกูลฮั่ว แต่ในแวดวงไฮโซในเมืองจิงก็ถือเป็นตระกูลใหญ่ หากอีกฝ่ายคิดจะเล่นงานเขา ก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือฉินจิ่งซูขมวดคิ้ว “ภรรยาคุณเป็นคนผลักเธอ เธอไม่ควรขอโทษงั้นเหรอ?”หัวหน้าฟางจึงใช้ข้อศอกสะกิดภรรยาคุณนายฟางรู้ตัวแล้วว่าฐานะของคนที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่ธรรมดา จึงได้แต่กัดฟันเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างเสียไม่ได้สายตาฉินจิ่งซูกวาดมองทั้งสองคน แววตาเย็นยะเยือก “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก”หัวหน้าฟางไหนเลยจะกล้าพูดอะไรอีก รีบลากตัวภรรยาออกไปอย่างหัวซุกหัวซุนเสิ่นชูเหลือบมองแขนของฉินจิ่งซู “แขนพี่ถูกกระแทก เดี๋ยวฉันพาไปตรวจที่แผนกกระดูกนะ”เขาละสายตากลับมาแล้วยิ้ม “รบกวนน้องเสิ่นหน่อยนะ”เสิ่นชูพยุงฉินจิ่งซูเข้าลิฟต์ไปค

เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ เหวินฉู่ก็ยิ่งกระสับกระส่ายไม่สบายใจ ยิ่งพยายามนึกถึงรายละเอียดมากเท่าไร ความกลัวในใจก็ยิ่งมากขึ้นจนหยุดไม่อยู่เธอกลัวว่าในใจของฮั่วจินเฉินจะไม่มีเธออยู่อีกแล้วจริงๆถ้าขาดการคุ้มครองของฮั่วจินเฉินไป เธอก็จะต้องกลับไปอยู่ในเงื้อมมือของ “คนคนนั้น” อีกครั้งแน่เธอจะไม่มีวันยอมกลับไปหาเขาอีกเป็นอันขาด!…เสิ่นชูเดินไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการ เคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตแล้ว เธอจึงผลักประตูเข้าไปผู้อำนวยการโจววางเอกสารลง “เสี่ยวชู โทรศัพท์ร้องเรียนหัวหน้าฟาง ฝีมือเธอใช่ไหม?”ตอนที่ฝ่ายบริหารเรียกประชุมเรื่องของหัวหน้าฟาง เขาก็เดาออกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเสิ่นชูก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ฉันเองค่ะ”“เธอนี่เหลวไหลจริงๆ เลย” ผู้อำนวยการโจวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พี่เขยของหัวหน้าฟางเป็นถึงผู้อำนวยการกรมสรรพากร หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของเขา ด้วยนิสัยของเขา คงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่”เสิ่นชูเข้าใจดีว่าผู้อำนวยการโจวพูดไปเพราะหวังดีกับเธอ ในสังคมนี้ ต่อให้มีทั้งความสามารถและคุณวุฒิ ก็เป็นเพียงประตูด่านแรกเท่านั้น ที่เหลือขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์และเส้นสายด้วยกันท

ความมืดยามค่ำคืนด้านนอกหน้าต่าง แสงไฟนีออนจากนับพันนับหมื่นจากบ้านเรือนมากมายส่องประกายระยิบระยับเสิ่นชูนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ใช้โน้ตบุ๊กจัดเตรียมแผนการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ในเวลานั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ขึ้นชื่อของเสิ่นฮ่าวเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงอึกทึกตื่นเต้นของเสิ่นฮ่าวดังลอดออกมา “พี่! พี่ลืมไปแล้วหรือเปล่า มะรืนนี้วันเกิดผมนะ! พี่กับพี่เขยจะมาไหม?”เสิ่นชูนิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะเหลือบตามองวันที่วันนี้บนหน้าจอวันที่สิบมิถุนายนเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน“ไม่ลืมหรอก” เสิ่นชูก้มหน้ายิ้ม เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยพูดว่า “แต่พี่เขยของเธอจะไปด้วยหรือเปล่า ฉันไม่รับประกันนะ”เสิ่นฮ่าวกำลังจะพูดต่อ แต่โทรศัพท์ก็ถูกคุณพ่อเสิ่นแย่งไป “เสี่ยวชู พ่อกับแม่ตั้งใจจะจัดงานวันเกิดให้น้องชายแก ถึงเวลานั้นเธอกับจินเฉินต้องมา ไม่สิ ต้องมาด้วยกัน! อย่าให้น้องชายแกขายหน้านะ!”“พ่อ พ่อกำลังทำให้พี่ลำบากใจนะแบบนี้”“ไอ้ลูกไม่รักดีแกจะไปรู้เรื่องอะไร!”เสิ่นฮ่าวแย่งโทรศัพท์กลับมา เดินออกไปที่หน้าประตู จนไม่มีเสียงเอะอะโวยวาย “พี่ ไม่ต้องสนใจที่พ่อพ

เหวินฉู่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอที่ฝ่ามือนั้นฟาดลงบนใบหน้าของเสิ่นชู แต่ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็โผล่มาคว้าข้อมือของฮั่วเจินเจินไว้ แล้วใช้แรงผลักออก “ลองแตะต้องพี่สาวฉันดูสิ!”ฮั่วเจินเจินทรงตัวไม่อยู่ ถูกแรงผลักจนเซถอยหลังไปเหวินฉู่กลัวจะถูกลูกหลง เลยไม่กล้าเข้าไปช่วย จึงรีบถอยหลบออกไปสองก้าว ได้แต่ยืนมองฮั่วเจินเจินกระแทกเข้ากับเคาน์เตอร์ต่อหน้าต่อตาตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฮั่วเจินเจินต้องเจ็บช้ำอับอายขนาดนี้มาก่อน เธอกัดฟันทนกับความเจ็บปวดบริเวณเอวไว้ จ้องเสิ่นชูกับเสิ่นฮ่าวตาขวาง “คนของตระกูลเสิ่นกล้าทำกับฉันแบบนี้เลยเหรอ เชื่อไหมว่าฉันจะให้พี่ชายฉันไล่คนของตระกูลเสิ่นออกจากเมืงจิงไปให้หมดเลย...!”เหวินฉู่ถึงได้เดินเข้าข้างๆ ตัวเธอ “เจินเจิน ไม่เป็นไรใช่ไหม?” “คุณหมอเสิ่น คุณทำเกินไปหน่อยไหม คุณปล่อยให้น้องชายของคุณผลักเจินเจินแบบนี้ได้ยังไงกัน?”“เมื่อกี้ตอนเธอคิดจะตบหน้าพี่สาวฉัน ตาคุณบอดหรือยังไงกัน!” เสิ่นฮ่าวชี้หน้าเหวินฉู่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธสีหน้าของเหวินฉู่ซีดเผือด ผู้ชายที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แบบนี้ ทำให้เธอนึกถึงผู้ชายที่เคยสร้างความหวาดก

“คนนี้คือ?”สายตาของฉินจิ่งซูมองไปยังเสิ่นฮ่าวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเสิ่นชู เสิ่นชูยิ้มแล้วแนะนำอย่างเป็นกันเองว่า “น้องชายของฉันเองค่ะ เสิ่นฮ่าว”“ที่แท้ก็คือคุณชายเสิ่นนี่เอง” ฉินจิ่งซูยื่นมือออกไปเพื่อที่จะทักทาย “ฉันแซ่ฉิน เป็นเพื่อนของพี่สาวนาย”เสิ่นฮ่าวจับมือกับเขาอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเขาอย่างให้เกียรติแบบนี้ทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูก“พี่ฉิน? พี่ก็มากินร้านนี้เหมือนกันเหรอ?”“ใช่ มากับเพื่อนอีกสองสามคนน่ะ” ฉินจิ่งซูตอบ ก่อนหันกลับไปโบกมือให้กลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ชั้นบน ชั้นบนมีแต่เป็นพวกคุณชายคุณหนูในวงสังคมเดียวกัน “ไหนบอกจะเลี้ยงข้าวฉันไง? เธอยังติดข้าวฉันอยู่มื้อหนึ่งนะ”เธอนึกขึ้นมาได้ทันที ยิ้มแล้วพูดว่า “เกือบลืมไปเลย ถ้าพี่ไม่เตือน ฉันคงลืมไปแล้วแน่ๆ งั้น พี่สะดวกวันไหนล่ะ?”เขายักไหล่ “ฉันก็ว่างตลอดแหละ”เสิ่นชูพยักหน้า “งั้นก็นัดกันวันหยุดสุดสัปดาห์นี้นะ อาทิตย์นี้ฉันได้หยุดพอดี”ฉินจิ่งซูยิ้ม “ได้สิ”หลังจากเขาเดินจากไป เสิ่นฮ่าวก็กัดตะเกียบแล้วมองตามแผ่นหลังนั้น “พี่ ผู้ชายคนนี้ชอบพี่เหรอ?”เสิ่นชูถึงกับสำลัก “พูดบ้าอะไรของเธอน่