คุณนายฟางที่กำลังได้ใจใช้อำนาจรังแกคนอยู่นั้น ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดพวกนั้นเลย เธอกอดอกเชิดหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “อุ๊ย โกรธจนหน้าดำหน้าแดงแล้งเหรอ? ฉันก็ว่าแล้ว...”ยังพูดไม่ทันจบ ปากของเธอก็ถูกหัวหน้าฟางยกมือขึ้นปิดเอาไว้ทันทีหัวหน้าฟางหันไปมองฉินจิ่งซู “คุณฉินครับ ภรรยาของผมมีตาแต่ไม่มีแวว ไปกระทบกระทั้งกับคุณเข้า ผมขอโทษแทนเธอด้วยนะครับ”แม้ตระกูลฉินจะมีอำนาจไม่เท่ากับตระกูลฮั่ว แต่ในแวดวงไฮโซในเมืองจิงก็ถือเป็นตระกูลใหญ่ หากอีกฝ่ายคิดจะเล่นงานเขา ก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือฉินจิ่งซูขมวดคิ้ว “ภรรยาคุณเป็นคนผลักเธอ เธอไม่ควรขอโทษงั้นเหรอ?”หัวหน้าฟางจึงใช้ข้อศอกสะกิดภรรยาคุณนายฟางรู้ตัวแล้วว่าฐานะของคนที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่ธรรมดา จึงได้แต่กัดฟันเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างเสียไม่ได้สายตาฉินจิ่งซูกวาดมองทั้งสองคน แววตาเย็นยะเยือก “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก”หัวหน้าฟางไหนเลยจะกล้าพูดอะไรอีก รีบลากตัวภรรยาออกไปอย่างหัวซุกหัวซุนเสิ่นชูเหลือบมองแขนของฉินจิ่งซู “แขนพี่ถูกกระแทก เดี๋ยวฉันพาไปตรวจที่แผนกกระดูกนะ”เขาละสายตากลับมาแล้วยิ้ม “รบกวนน้องเสิ่นหน่อยนะ”เสิ่นชูพยุงฉินจิ่งซูเข้าลิฟต์ไปค
続きを読む