All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 71 - Chapter 80

เหวินฉู่เม้มริมฝีปาก หันไปมองทางห้องน้ำแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบนหน้าจอ เป็นข้อความจากเสิ่นชู“ฉันอยู่ที่บ้านเสิ่นแล้ว คุณจะมาถึงเมื่อไหร่?”ในหัวของเหวินฉู่ว่างเปล่าความสัมพันธ์ของพวกเขา ถึงขั้นไปพบครอบครัวแล้วอย่างนั้นเหรอ?ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด!เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก เหวินฉู่รีบวางโทรศัพท์กลับที่เดิม วินาทีถัดมา ฮั่วจินเฉินก็เปิดประตูเดินเข้ามาเหวินฉู่มองเขา แล้วก็ยิ้ม “จินเฉิน อีกเดี๋ยวคุณไปส่งฉันกับซีซีกลับบ้านได้ไหม?”ฮั่วจินเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากวาดสายตาไปยังหน้าจอ ในเวลานี้ เหวินฉู่ก็คอยจ้องเขาไม่วางตาเขาไม่ได้ตอบข้อความนั้น แต่เก็บโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวผมยังมีธุระ จะให้คนขับไปส่งพวกคุณแทนนะ”สีหน้าเหวินฉู่ซีดลงทันที มือที่วางใต้โต๊ะเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวธุระที่เขาว่า คือจะไปหานังสารเลวนั่นแน่ๆ!เธอก้มหน้า ซ่อนความเกลียดชังในแววตา “... ถ้าอย่างนั้น ฉันขับรถกลับเองก็ได้ จะได้ไม่ลำบากคนขับรถ”ฮั่วจินเฉินชะงักนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ “ได้”หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ ฮั่วจินเฉินก็แยกกับเหวินฉู่และเหวินซีที่ชั้นล่าง แล้วก็ไปก่อนเหวิ

ทางเดินในโรงพยาบาล.เหวินฉู่จงใจส่งภาพถ่ายฮั่วจินเฉินที่กำลังอยู่กับลูกชายไปให้เสิ่นชู พร้อมแนบข้อความด้วยท่าทีของผู้ชนะ“คุณหมอเสิ่น ตอนนี้จินเฉินอยู่กับฉันและลูกนะ เขาไม่ไปหาคุณหรอก อย่าเสียเวลารอเลย”เสิ่นชูเงียบไม่ตอบกลับเหวินฉู่ก็ขี้เกียจดู อย่างน้อยแผนของเธอก็สำเร็จแล้ว เธอสามารถรั้งฮั่วจินเฉินไว้ได้เมื่อเสียงเปิดประตูห้องผู้ป่วยดังขึ้น เหวินฉู่หันกลับไป เห็นฮั่วจินเฉินเดินออกมา เธอก็รีบเก็บโทรศัพท์ ยิ้มหวานเข้าไปต้อนรับทันที “จินเฉิน ซีซียังไม่ตื่นใช่ไหม?”เขาพยักหน้า “เธออยู่กับเขาไปก่อนนะ ฉันยังมีธุระ”รอยยิ้มของเหวินฉู่แข็งค้างเมื่อเห็นเขากำลังจะเดินจากไป เธอก็ยื่นมือคว้าแขนเขาไว้แน่น “จินเฉิน!”เธอรู้ว่าเขาจะไปไหน จึงเริ่มหวั่นไหวขึ้นมาตลอดครึ่งปีที่กลับมาความสัมพันธ์ของเธอกับเขายังไม่เหมือนเมื่อก่อน สิ่งที่เธอต้องการก็ยังไม่ได้มา แล้วจะให้เธอยอมยกให้คนอื่นได้อย่างไร?ฮั่วจินเฉินหันกลับมา ขมวดคิ้ว “มีอะไรอีก?”“ฉันกลัวว่าซีซีจะตื่นมาแล้วไม่เห็นคุณ… เอาอย่างนี้ได้ไหม คุณรอจนเขาตื่นก่อนค่อยไปได้หรือเปล่า?”เธอแค่อยากรั้งเขาไว้แค่นั้นสายตาของเขามองลึกเข้าไปใน

ไม่ทันรอให้ป้าเฉินพูดอะไรต่อ เสิ่นชูก็ออกจากบ้านไปแล้ว เดินออกไปอย่างไม่หันหลังกลับมาหากเป็นเมื่อก่อนฮั่วจินเฉินยื่นบัตรของเขาให้เธอ เธอคงจะดีใจมาก คิดว่านั่นคือการแสดงออกถึงความใส่ใจของเขาแต่ตอนนี้ เธอคงไม่ไร้เดียงสาขนาดนั้นอีกแล้วเสิ่นชูนัดเจอกับฉินจิ่งซูที่ร้านอาหารมีดนตรีสด ตอนที่เธอมาถึง ฉินจิ่งซูก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้วทันทีที่เงาร่างอันบอบบางของเธอปรากฏตรงประตู เขาก็หัวเราะแซวขึ้นว่า “น้องเสิ่นนี่เลือกร้านอาหารเก่งจริงๆ เลยนะ ร้านโรแมนติกไม่เบาเลย”เสิ่นชูดึงเก้าอี้นั่งลง “ร้านหรูเกินไปฉันก็เลี้ยงไม่ไหว ร้านถูกๆ ก็ไม่เหมาะกับฐานะคุณชายฉินของคุณ ฉันเลยเลือกร้านกลางๆ แบบนี้นี่แหละ”“ยกยอฉันขนาดนั้นเลย?”“ไม่ได้ยกยอ นี่คือความจริงใจของฉันต่างหาก”ทั้งสองสั่งอาหารมาสามสี่อย่าง พร้อมไวน์แดงอีกหนึ่งขวด จิบพลางกินพลาง คุยกันไปอย่างสบายใจสำหรับเสิ่นชูแล้ว คือความผ่อนคลายที่ไม่เคยมีมาก่อนตลอดหกปีที่แต่งงานมา เธอแทบไม่มีชีวิตสังคม เพื่อนฝูงก็ขาดการติดต่อ เวลาทั้งหมดมีเพียงแค่การทำงานกับรอฮั่วจินเฉินกลับบ้าน ชีวิตที่เป็นของตัวเองแทบไม่มีเลยแต่โชคยังดี หยุดตอนนี้ยังทันยัง

“ปล่อยฉันนะ”เมื่อฮั่วจินเฉินสัมผัสได้ถึงแรงต่อต้านของเธอ เขาก็เม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่อยากเห็นเธอทำหน้าราวกับยอมตายเสียดีกว่าของเธอ จึงพลิกตัวเธอกลับด้านเสิ่นชูหมอบหน้าคว่ำอยู่ที่โต๊ะเคาน์เตอร์ ก็ยิ่งตื่นตระหนกกว่าเดิม“ฮั่วจินเฉิน!”“หุบปาก” ริมฝีปากของเขาคลอเคลียไปที่ซอกคอของเธอ เป็นความร้อนระอุราวกับไฟลุกร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เขายิ่งก้าวร้าวมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งขัดขืนฮั่วจินเฉินจับหน้าของเธอหันกลับมา บังคับให้เธอมองเขา “ทำไม กับไอ้คนแซ่ฉินนั่นทำได้ ฉันกลับไม่ได้งั้นเหรอ?”คำพูดเพียงประโยคเดียว มันเหมือนคมมีดแทงลึกเข้าหัวใจเธอ“เพี๊ยะ!”เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีตบเขาอย่างแรงใบหน้าหล่อเหลาเบี่ยงไปตามแรงตบอากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งฝ่ามือของเสิ่นชูเกิดอาการชาแปลบ ดวงตาแดงก่ำ พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ฮั่วจินเฉิน คุณเอาแต่ใช้อคติคาดเดาฉันต่างๆ นานา คุณไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?”“ถ้าคุณรีบร้อนอยากให้ฉันถอย คุณไม่ต้องไล่ฉันหรอก ถึงเวลาฉันจะไปเอง”เธอหันหลังจะไปฮั่วจินเฉินเผลอยื่นมือรั้งเธอไว้แต่เธอสะบัดออกอย่างแรง รีบเข้าไปในห้องนอนแล้วล็อกประตูทันทีโดยไม่เหลียงหลังกลับมามอ

ตอนป้าเฉินมาถึงโรงพยาบาล เห็นดวงตาของเสิ่นชูบวมแดงก็ตกใจจนหน้าเสีย “คุณผู้หญิง คุณเป็นอะไรไปคะ?”เสิ่นชูเพิ่งจะพอฝืนลืมตาขึ้นมาได้ แต่ก็ยังแสบร้อนอยู่“ฉันถูกสาดน้ำพริกเผ็ดใส่ตาน่ะ แค่พักสักระยะก็คงหาย”“ทำไมถึงถูกสาดน้ำพริกเผ็ดใส่ตาได้ล่ะคะ?” ป้าเฉินนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “คุณผู้ชายทราบเรื่องนี้หรือยัง? ให้ฉันโทรไปบอกเขา…”“อย่า…” เสิ่นชูยกมือคลำไปจับมือเธอไว้“เขายุ่งมาก ฉันไม่อยากรบกวนเขา ป้าคะ ฉันไว้ใจคุณได้แค่คนเดียวเท่านั้น”ป้าเฉินได้ยินประโยคนั้น ใจก็อดสะเทือนใจไม่ได้ สุดท้ายจึงพยักหน้ารับปากเสิ่นชูพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลถึงสองวันเต็ม จนกระทั่งวันที่สาม ถึงได้ลืมตาได้เป็นปกติ แม้รอบดวงตาจะยังบวมอยู่เล็กน้อย ป้าเฉินคอยนำอาหารมาให้ทั้งเช้า กลางวัน เย็น เฝ้าดูแลอย่างดีตอนเที่ยงที่ป้าเฉินเพิ่งกลับไป เหวินฉู่ก็มาปรากฏตัวอยู่หน้าห้องผู้ป่วย “คุณหมอเสิ่น ได้ยินว่าคุณนอนโรงพยาบาล ฉันเลยแวะมาเยี่ยม”เสิ่นชูเอนอยู่บนหัวเตียง มองเธอด้วยสายตาเย็นชา “มาดูด้วยความหวังดีจริงๆ หรือว่ามาหัวเราะเยาะฉันกันแน่?”“คุณหมอเสิ่นพูดจาไม่น่าฟังเลยนะคะ” เหวินฉู่นั่งลงบนเก้าอี้ เธอวางกระเป๋