All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 81 - Chapter 90

ผู้กำกับเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โบกมือไล่ตำรวจหนุ่มให้กลับเข้าไปด้านในก่อนสองสามีภรรยาสบตากัน ยังไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องราว “ผู้กำกับหลิว คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? เมื่อก่อนจะมาจะน้อยคุณก็จะเห็นแก่หน้าพี่ชายของเรา อีกอย่างคุณก็รู้ว่าอาการลูกชายของเราดีนี่นา!”ผู้กำกับหลิวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง “ก็เพราะรู้น่ะสิ แล้วพวกคุณเป็นพ่อเป็นแม้ไม่รู้หรือยังไง?”“เขาเป็นขนาดนี้แล้วยังไม่คิดหาคนมาดูแลเขาอีก เกิดเรื่องแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว? ทุกครั้งก็ฉันไม่ใช่หรือไงที่ต้องไปช่วยเก็บกวาดให้กับพวกคุณน่ะ!”สองผัวเมียถูกคำพูดตอกหน้าจนพูดไม่ออกผู้กำกับหลิวสะบัดมือ หันหลังกลับ “ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยนะ แต่ลูกชายคุณไปแตะต้องคนที่ไม่ควรแตะ ถ้าฉันยังจะช่วยอีก ตำแหน่งที่ฉันอยู่นี่ก็คงต้องเปลี่ยนคนแล้ว!”“ฉันไม่สน! ก็ลูกฉันป่วย ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครคือคนที่ห้ามไปแตะ!”เห็นท่าทางโง่เขลาความรู้ตื้นเขินของเธอ ทำให้ผู้กำกับหลิวถึงหน้าถมึงทึง ผู้อำนวยการหวีโชคร้ายจริงๆ ที่มีน้องสาวโง่แบบนี้ ต่อให้บรรพบุรุษเคยทำบุญไว้ก็โดนเผาผลาญไปจนหมดสิ้น!“นั่นมันคนของตระกูลฮั่ว! เธอมีปัญญาก็ลอ

“คุณพระช่วย? ข่าวลือแรงขนาดนี้เลยเหรอ?”“ไม่กี่วันก่อนก็มีคนถ่ายภาพได้ว่าเธออยู่ที่คอนโดไท่ผิงไม่ใช่เหรอ? จะไม่ใช่เรื่องจริงได้ไง?”“ทุกคนในแผนกสมองก็รู้ทั้งนั้นว่าท่านประธานฮั่วยอมรับต่อหน้าทุกคนแล้วว่าหัวหน้าเหวิเป็นแฟนตัวจริง ตอนนี้คุณหมอเสิ่นมาเล่นแบบนี้ เมียน้อยคิดที่จะขึ้นมาแทนที่เมียหลวงงั้นเหรอ?”“…”เสียงพยาบาลสองคนที่เดินผ่านทางเดิน เสียงดังจนเสิ่นชูที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยได้ยินคิดว่าคงจงใจพูดให้เธอได้ยินนั่นแหละเสิ่นชูหัวเราะเบาๆเมียน้อยเหรอ?ใครกันแน่ที่เป็นเมียน้อย?ต่อให้มีข่าวลือมากมาย เสิ่นชูก็ไม่คิดจะใส่ใจแต่… คนที่ไม่เหมือนเธอ ก็คือเสิ่นฮ่าว…เสิ่นฮ่าวนั่งอยู่ในรถเก๋งคันหนึ่ง ที่จอดอยู่ในลานใต้ดินของโรงพยาบาลสายตาของเขามองไปยังเหวินฉู่ที่ก้าวลงจากรถไม่ไกลนักด้วยความเย็นยะเยือก หลังจากนั้นไม่นาน เขาซ่อนประแจไว้ในแขนเสื้อ แล้วลงจากรถเหวินฉู่เดินไปถึงหน้าลิฟต์ จังหวะเดียวกับที่มีโทรศัพท์ดังขึ้นไม่รู้ปลายสายพูดอะไร ทำให้สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันที “ว่าไงนะ? จินเฉินเข้าไปยุ่งเรื่องไอ้บ้าสติฟั่นเฟือนนั่นเหรอ?”ปลายสายคือคุณนายฟางคุณนายฟางร้อนใจมาก “ก

เมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้น เสิ่นฮ่าวถึงกับอึ้งไป พอได้สติกลับมาก็เดือดดาลเต็มที่ เขาสะบัดมือออกจากเสิ่นชู แล้วตรงไปหาเหวินฉู่ทันที “นังสารเลว! เธอเป็นคนทำร้ายพี่สาวฉันแท้ๆ เธอรับปากกับฉันว่าจะออกมาขอโทษต่อสาธารณะ ยังกล้าผิดคำพูดอีกเหรอ!”“เสี่ยวฮ่าว อย่า—”เสิ่นชูห้ามไม่ทันเสิ่นฮ่าวยังไม่ทันแตะต้องตัวของเหวินฉู่ ก็ถูกฮั่วจินเฉินใช้เท้าถีบจนล้มลงไปกับพื้น จากนั้นหวังน่าก็โบกมือ ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดสองคนเข้ามากดเขาไว้กับพื้น“ปล่อยฉัน! ฉันไม่ผิด!” เสิ่นฮ่าวยิ่งดิ้นยิ่งรู้สึกเจ็บช้ำ “ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงสารเลวนี่ พี่จะโดนสาดน้ำพริกเผ็ดได้ยังไง เธอเป็นบงการทั้งหมด ผมอัดเสียงเอาไว้ด้วย!”แววตาฮั่วจินเฉินเคร่งขรึมขึ้นทันที หันไปมองเหวินฉู่เหวินฉู่ส่ายหน้า น้ำตาไหลพรากราวดอกไม้ต้องฝน “ไม่ใช่นะ จินเฉิน คำพูดพวกนั้นเขาบังคับให้ฉันพูด ถ้าฉันไม่พูด เขาก็จะฆ่าฉัน…”“คุณเหวิน เรื่องที่น้องชายฉันลักพาตัวคุณ เขาผิดจริง เรื่องนี้ฉันยอมรับ ฉันสามารถขอโทษแทนเขาได้ แต่เขาไม่มีวันฆ่าคน!”ตอนที่รู้ว่าน้องชายลักพาตัวเหวินฉู่ เธอไม่ได้กังวลว่าเขาจะเอาชีวิตเหวินฉู่เพราะเธอเชื่อมั่นว่าน้องชายเธอจะไ

“แล้วเขาล่ะ?”“กลับไปแล้ว บอกว่ามีธุระด่วน” ป้าข้างเตียงทำท่าเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดอีกว่า “อ้อจริงสิ เขาเป็นคนออกเงินค่ารักษาให้เธอด้วยนะ เป็นคนหนุ่มที่จิตใจดีไม่น้อยเลย”เสิ่นชูก้มหน้าลง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่ส่งเธอมาที่โรงพยาบาลคือใคร บุญคุณครั้งนี้ คงไม่มีโอกาสได้ตอบแทนแล้ว...ฮั่วจินเฉินกลับมาถึงบ้านในช่วงบ่าย ผลักประตูห้องนอน กลับว่างเปล่าไร้เงาคนเขาถึงได้รู้ตัวว่า เสิ่นชูยังไม่กลับมาเขาหยิบโทรศัพท์โทรหาเสิ่นชูปิดเครื่องจู่ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าละแวกชานเมืองนั้นห่างไกลแทบจะไม่มีรถผ่าน ความรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขารีบคว้าเสื้อคลุมแล้วออกไปทันทีเพิ่งเดินออกถึงลาน สายตาก็เห็นเงาร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น ใบหน้าของเธอซีดเซียวอาบด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็นจนกลับมามีสีเลือดฝาด ดูงดงามสะดุดตาเส้นกรามที่ตึงเครียดของฮั่วจินเฉินคลายลงชัดเจน เขาเดินเร็วเข้าไปหา จับข้อมือของเธอเอาไว้ แรงกระชากของเขาแรงมาก จนเธอเกือบชนเข้าไปในอ้อมกอดของเขา“ปิดโทรศัพท์ทำไม?” เมื่อเผชิญกับคำถามของเขา เสิ่นชูก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยปราศจ

เสิ่นชูผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป ภายในมีเพียงเหวินฉู่แค่คนเดียวเหวินฉู่มองเธอด้วยสายตาระแวดระวัง “เสิ่นชู เธอมาทำอะไรที่นี่?”เธอหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างเรียบเฉยว่า “เรื่องที่ผ่านมาแล้วฉันจะถือว่าหายกัน แต่ฉันขอแค่เรื่องเดียว อย่าแทรกแซงคดีของเสิ่นฮ่าว”เหวินฉู่หัวเราะเยาะ เงยหน้ามองเธออย่างดูแคลน “เธอพูดว่าหายกันงั้นเหรอ? ฉันเคยทำอะไรเธองั้นเหรอ? เธอต้องมีหลักฐานนะ!”“อีกอย่าง น้องชายของเธอลักพาตัวฉัน แถมยังข่มขู่ฉัน แล้วทำไมฉันถึงแทรกแซงคดีของเขาไม่ได้เหรอ? หรือว่า เธออยากให้ฉันปล่อยเขาไป?”เสิ่นชูเองก็ยิ้ม “เหวินฉู่ ตอนนี้ไม่มีคนนอก ฉันก็ไม่ได้อัดเสียง เรื่องนี้เราต่างรู้ดีแก่ใจ จะเสแสร้งไปทำไมอีก?”แต่เหวินฉู่ก็ยังไม่ยอมรับ “ฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรนะ ฉันคือผู้เสียหาย เสิ่นชู นี่เธอกำลังข่มขู่ฉันอยู่ใช่ไหม!”มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของเสิ่นชูค่อยๆ กำแน่น เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยเสียงเรียบเฉยว่า “ฉันไม่ได้ข่มขู่เธอ ฉันรู้ว่าเธออยากแต่งงานกับฮั่วจินเฉิน แต่เธอไม่มีวันผ่านด่านคุณย่าของเขาไปได้หรอกนะ”คำพูดนั้นทำให้สี