Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 771 - Capítulo 780

เมื่อมองดูสภาพของหลี่เถิงเซียวที่ปากแข็งไม่ยอมรับผิด หลี่รู่พลันนึกไปถึงคำพูดของฉีเวินเหยียนขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงในทันทีหลายปีมานี้ ลูกชายคนเล็กของเขาไปสะกิดหาเรื่องขัดขาผู้คนในแวดวงคนจีนไว้ไม่น้อยจริง ๆ ทุกครั้งที่สร้างเรื่องเดือดร้อน ก็เท่ากับเป็นการประเคนหลักฐานและจุดอ่อนกำไว้ในมือของคนอื่นมหาศาลหากเขาไม่ได้สืบประวัติจนรู้ความจริงเกี่ยวกับฉีเวินเหยียน บางทีเขาคงไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจเลยด้วยซ้ำทว่าหากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ...“คราวที่แล้วแกพาคนไปทุบพังข้าวของในบ้านพักของคนอื่น วันนี้ฉันเพิ่งจะไปเจอหน้าเขามา”หลี่เถิงเซียวลุกผุดขึ้นยืนทันทีแล้วรีบก้าวเท้าเข้ามาหา “พ่อครับ ไอ้หมอนั่นมันอยู่ที่ไหน? พ่อจะปล่อยมันไปแบบนี้ไม่ได้นะ มัน...”“หุบปาก!”หลี่รู่ตวาดลั่นด้วยความโมโห “แกคิดว่าเขาเป็นพวกคนกระจอกที่แกจะชี้ไม้เป็นไม้ชี้นกเป็นนกยังไงก็ได้หรือไง? เขาเป็นถึงคุณชายตระกูลฉีแห่งเมืองหรง!”เมืองหรง ตระกูลฉีอย่างนั้นหรือ?หลี่เถิงเซียวชะงักไปชั่วครู่ ทว่ากลับไม่ได้เก็บมาใส่หัวเลยสักนิด เขาสะบัดมือหัวเราะออกมาอย่างไม่แยแส “แล้วมันจะทำไมล่ะครับ? ที่นี่ไม่ใช่เม

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนพลางหมุนเก็บสายตกปลาตัวที่ฮุบเหยื่อเป็นเพียงปลาตัวเล็กขนาดไม่ถึงฝ่ามือ เขาก็ดึงมันออกจากเบ็ด แล้วโยนกลับลงไปในน้ำตามเดิม“ถ้าอย่างนั้นนายก็ตอบฉันมาดี ๆ สิ ฉันแค่อยากรู้จริง ๆ ว่าน้องเขยนายเป็นใครกันแน่!” ซูเค่อจ้องมองฉีเวินเหยียนตาไม่กะพริบ ความอยากรู้อยากเห็นถูกจุดติดจนโชติช่วง แสดงออกชัดเจนว่าวันนี้ถ้าไม่ได้คำตอบก็จะไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ แน่นอนฉีเวินเหยียนมองดูทุ่นลอยที่กระเพื่อมไหวอยู่บนผิวน้ำ นิ้วมือค่อย ๆ สะบัดเคาะปลายคันเบ็ดเบา ๆ กำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่ากลับถูกสายโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนเมื่อเห็นฉีเวินเหยียนลุกเดินแยกออกไปรับโทรศัพท์อีกทาง ซูเค่อก็เดาะลิ้นอย่างหมดสนุกกาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอีกหลายวันเสิ่นชูเดินทางมาเป็นเพื่อนซีซือที่หอพักเพื่อเก็บข้าวของสัมภาระขณะที่ทั้งสองคนเก็บของกันจนเกือบเสร็จสรรพ เอมี่ก็เดินกลับเข้ามา พอเข้ามาในห้องเห็นที่นอนของซีซือแทบจะว่างเปล่า แถมบนพื้นยังมีกระเป๋าและถุงบรรจุของวางจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เธอ... นี่เธอจะย้ายออกงั้นเหรอ?”ซีซือเอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อ

พูดจบเธอก็ชักมือกลับ พลางช้อนสายตาขึ้นมองชายผมสีน้ำตาล “พวกเราไม่วัดกันที่ความเร็ว แต่วัดกันที่ความใจเด็ด เป็นไงคะ?”ชายผมสีน้ำตาลเลิกคิ้ว “เธออยากจะเล่นแบบไหนล่ะ?”“พวกเราปิดตา ขับรถพุ่งชนประสานงากันตรง ๆ ใครหักหลบก่อน คนนั้นคือฝ่ายแพ้” ทันทีที่ซีซือเอ่ยสิ้นเสียง กลุ่มคนที่เคยส่งเสียงโห่ร้องเชียร์กันสนุกปากก่อนหน้านี้ ต่างพากันสูดหายใจเข้าฟอดใหญ่ด้วยความหวาดเสียว“คุณไม่กล้ารับคำท้าเหรอคะ?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป ซีซือก็รีบพลิกกลับมาเป็นฝ่ายกุมเปรียบในทันใด “ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของแก๊งเด็กซิ่งอย่างพวกคุณมาบ้าง และก็ชื่นชมในความสามารถของพวกคุณ แต่แค่อยากรู้ว่าความกล้าหาญของพวกคุณมันมีมากน้อยแค่ไหนกันแน่”“หลิน เอารถของนายให้เธอยืม”ชายผมสีน้ำตาลใช้ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ในลำคอมีเสียงหัวเราะต่ำ ๆ เล็ดลอดออกมา สายตาที่ช้อนมองซีซือแฝงไปด้วยความรู้สึกท้าทายที่ถูกจุดติดขึ้นมาหลายส่วน “หลายปีมานี้ เพิ่งจะมีคนกล้าเล่นเสี่ยงตายแบบบ้าคลั่งกับฉันเป็นครั้งแรก ฉันถูกใจเธอจริง ๆ ”มีคนยื่นชุดอุปกรณ์ป้องกันเข้ามา ชายผมสีน้ำตาลหยิบชุดป้องกันชุดหนึ่งโยนไปให้ซีซือ “อย่าเล่นจนตัวเองต้องมาตายซะก่

เสิ่นชูชะงักงันไปชั่วขณะ จนกระทั่งเงาร่างที่ก้าวเดินย้อนแสงเข้ามาค่อย ๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นท่ามกลางฝูงชน หัวใจของเธอก็พลันสั่นไหวอย่างรุนแรงยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติ ร่างทั้งร่างก็ถูกเขาดึงเข้าไปสู่อ้อมอกแกร่ง สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายอันอบอุ่นและสมจริง“ฮั่ว… ฮั่วจินเฉิน?” เสิ่นชูอยู่ในอ้อมกอดของเขานิ่งอึ้งไปนาน ยังคงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเธอเกิดภาพหลอนไปเองหรือเปล่านะ?เมื่อเห็นเธอนิ่งอึ้งไป ฮั่วจินเฉินก็ยิ่งกระชับวงแขนที่โอบกอดเธอแน่นขึ้น พลางหัวเราะออกมาอย่างจนใจปนความกรุ่นโกรธอยู่บ้าง “ถ้ารู้ว่าหนีมาถึงต่างประเทศแล้วยังสร้างเรื่องให้ไม่เว้นแต่ละวันแบบนี้ ผมน่าจะรีบมาพาคุณกลับไปตั้งนานแล้ว”เป็นเขาจริง ๆ ด้วย…เสิ่นชูได้ยินเสียงของเขา ได้สัมผัสไออุ่นจากตัวเขาอย่างแจ่มชัด เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาเนิ่นนานพลันผ่อนคลายลงในทันใด ขอบตาก็เริ่มแสบร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่หยาดน้ำตาอันร้อนผ่าวไหลรินชุ่มเสื้อผ้าตรงแผงอกของเขา ความตื่นตระหนก ความหวาดกลัว และความคิดถึงก่อนหน้านี้ ล้วนพวยพุ่งทะลักออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาฮั่วจินเฉินชะงักไปเล็กน้อย ฝ่ามือลูบแผ่นหลังปลอบประโลมเธออย่างอ

ฉีเวินเหยียนและซีซือกำลังช่วยกันเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับมื้อค่ำอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขายผักสดฉีเวินเหยียนเข็นรถเข็นเดินตามหลังเธอ ซีซือหยุดยืนอยู่หน้าแผงผักสด เลือกหยิบบรอกโคลี แครอต และแตงกวามาจำนวนหนึ่ง“ผักพวกนี้คุณทานได้หมดเลยใช่ไหมคะ?”“นอกจากหัวหอมแล้ว ผมก็ไม่มีของที่แพ้หรือไม่ทานอย่างอื่นครับ” ฉีเวินเหยียนมองเธอ“คุณไม่ชอบหัวหอมหรอกเหรอคะเนี่ย?” ซีซือรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงหยิบหัวหอมขึ้นมาหัวหนึ่ง แกล้งยื่นไปตรงหน้าเขา “หัวหอมน่ะกลิ่นหอมออกจะตายไปนะคะ!”ฉีเวินเหยียนไม่หลบเลี่ยงสายตาและจ้องมองเธอตรง ๆเมื่อเห็นดังนั้น ซีซือจึงดึงมือกลับมาอย่างเก้อเขิน “ฉันแค่ล้อเล่นเฉย ๆ น่ะค่ะ...”เขาค่อย ๆ เอ่ยปาก “ผมแค่เกลียดการกิน ไม่ได้รังเกียจที่จะสัมผัสสักหน่อย”“อย่างนี้นี่เอง” ซีซือลูบปลายจมูกเบา ๆ จังหวะที่กำลังเหม่อลอยไปชั่วขณะ เท้าก็สะดุดเข้ากับล้อรถเข็นวินาทีที่เธอเกือบจะล้มคะมำไปข้างหน้า คนข้างกายก็ยื่นมือเข้ามาประคองตัวเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที ทว่าด้วยแรงเฉื่อย ศีรษะของเธอจึงชนเข้ากับแผงอกของเขาเต็ม ๆซีซือเงยหน้ามองเขา แล้วก็นิ่งอึ้งไปเช่นกันแม้ก่อนหน้านี้จะไม่เคยพิ