เช้าวันต่อมา ซีซือเดินออกจากห้องแล้วค่อย ๆ ชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้องนั่งเล่นฉีเวินเหยียนกำลังต้มกาแฟอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว ทั้งยังทำอาหารเช้าทั้งที่คนที่พูดประโยคเหล่านั้นคือเขาแท้ ๆ แต่คนที่นอนไม่หลับตลอดทั้งคืนกลับเป็นเธอเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวเดินออกไปฉีเวินเหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาเรียบเฉยมองไปยังหญิงสาวที่กำลังเลื่อนเก้าอี้ลงนั่ง จากนั้นจึงเลื่อนจานขนมปังไข่ดาวกับผักผลไม้มาไว้ตรงหน้าเธอ“ผมทำเป็นแค่ของพวกนี้แหละ แม่บ้านจะมาเริ่มทำงานวันพรุ่งนี้น่ะ”“พวกคุณจ้างแม่บ้านจริง ๆ เหรอคะ?”ก็จริง...ฐานะของพวกเขาไม่ธรรมดาเลยคงไม่ใช่ครอบครัวที่ขัดสนเงินทองอยู่แล้ว“เรื่องจ้างคนเป็นเรื่องรอง อย่างน้อยมีคนอยู่เพิ่มอีกสักคนในบ้าน คุณจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด”ซีซือนิ่งอึ้งไป ที่แท้เขาก็รู้มาตลอดอย่างนั้นเหรอว่าเธอรู้สึกอึดอัด?ทว่าเธอเกรงว่าเขาจะเข้าใจอะไรผิดไป จึงรีบเอ่ยอธิบายทันที “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะ ฉันรู้ว่าคุณเป็นสุภาพบุรุษ แล้วฉันก็ไม่ได้ระแวงคุณด้วย...”ยิ่งอธิบายก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป คำพูดนี้ไม่ใช่กลายเป็นการยอมรับกลาย ๆ หรอกหรือว่าเธอยินดีจะอ
더 보기
