บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 751 - บทที่ 760

หลังจากเซ็นสัญญาเรียบร้อย เราทั้งสองคนก็นั่งรถแท็กซี่ออกจากบ้านพักตากอากาศระหว่างทาง เสิ่นชูหันไปมองฉีเวินเหยียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พี่คะ นึกว่าพี่จะตื๊อจี้ถามไม่เลิกเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเปลี่ยนใจไวขนาดนี้ คงไม่ใช่เพราะเห็นเจ้าของบ้านเขาสวย ถูกใจเข้าให้แล้วหรอกนะคะ?”ฉีเวินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีท่าทีโกรธจริงจัง “เลอะเทอะใหญ่แล้ว”“แล้วทำไมอยู่ ๆ พี่ถึงเปลี่ยนใจล่ะคะ?”เขากอดอก สีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนสี “หล่อนรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ แถมยังเตือนเรื่องทาสีด้วยตัวเอง วัดจากจุดนี้อย่างน้อยหล่อนก็ไม่ใช่คนใจดำไร้ศีลธรรม”นั่นก็จริงเจ้าของบ้านทั่วไป คงไม่มีใครใส่ใจสังเกตรายละเอียดสภาพร่างกายของผู้เช่าขนาดนี้ต่อให้บางคนรู้ ก็คงปกปิดปัญหาบางอย่างของบ้านเช่าไว้ เพราะเดิมทีการเช่าบ้านก็เป็นเพียงเรื่องของผลประโยชน์ สนใจแค่ว่าจะปล่อยเช่าบ้านได้หรือไม่ ไม่ได้แคร์ว่าบ้านจะมีอันตรายซ่อนเร้นต่อผู้เช่าหรือเปล่าเสิ่นชูยิ้มแย้มอย่างมีเลศนัย “ทีนี้เชื่อสายตาฉันหรือยังล่ะคะ แต่ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันนะว่า คุณซีเจ้าของบ้านนอกจากจะสวยและจิตใจดีแล้ว ยังเป็นศิลปินอีกด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว

พอดีกับที่มหาวิทยาลัยของซีซืออยู่ไม่ไกลจากสถาบันวิจัย การเดินทางก็แค่นั่งรถไฟใต้ดินไม่กี่สถานีไป ๆ มา ๆ เสิ่นชูและซีซือจึงเกิดความรู้สึกนับถือและถูกชะตากันและเธอก็พอจะรู้เรื่องราวของอีกฝ่ายอยู่บ้างทะเบียนบ้านของซีซืออยู่ที่เมืองเจียงเฉิง คุณปู่และคุณพ่อของเธอเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ส่วนคุณแม่เดิมทีเป็นทนายความ ภายหลังยอมละทิ้งอาชีพการงานเพื่อกลับมาดูแลครอบครัว ฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้าแต่ก็มั่งคั่งพอตัว พ่อแม่ทุกคนต่างก็รักและเอ็นดูเธอดังนั้น พอเธอบอกว่าอยากเรียนศิลปะ พ่อแม่จึงส่งเสียเธอให้บินมาเรียนด้านศิลปะที่ตัวเองชื่นชอบในต่างแดน และเพื่อไม่ให้เป็นภาระของทางบ้าน ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตในต่างประเทศ เธอจึงอาศัยการทำงานพาร์ตไทม์หาเงินด้วยตัวเองมาโดยตลอดคงเป็นเพราะมองเห็นเงาของตัวเองในอดีตบนตัวเธอ เสิ่นชูและเธอจึงมีหัวข้อพูดคุยที่ตรงกัน ทั้งยังเกิดความรู้สึกสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานานจนเสียดายที่เจอกันช้าไปฉีเวินเหยียนกำลังนั่งเปิดโน้ตบุ๊กวิดีโอคอลกับถังจวิ้นอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก พอถังจวิ้นรายงานกิจการช่วงนี้ของบริษัทเสร็จ เสิ่นชูก็เพิ่งเดินทา

“เธอสนิทสนมกับน้องสาวของฉัน ฉันแค่เป็นห่วงน้องสาว ก็เลยจำเป็นต้องสืบประวัติของเธอให้ชัดเจนก็เท่านั้น” ฉีเวินเหยียนเอ่ยปฏิเสธคำเย้าแย้งของชายผมยาว ทว่าสายตากลับเคลื่อนคล้อยตามฝูงชนไปอีกฝ่ายยิ้มตอบอย่างไม่เร่งร้อน “ไม่ใช่ละมั้ง น้องสาวนายก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ นายยังต้องห่วงอะไรอีก?”ฉีเวินเหยียนถอนสายตากลับมา แล้วตวัดมองเขา “ทำไม?”ชายผมยาวโบกมือไปมา “ช่างเถอะ ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพวกเห่อน้องสาวอย่างนายหรอก” พูดพลาง เขาก็มองไปยังซีซือที่กำลังถ่ายแบบอยู่ท่ามกลางฝูงชน แล้วเอ่ยต่อ “ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้ประวัติเธอเท่าไหร่ แต่ก็นะ คนดังระดับตัวท็อปอย่างเธอ เรื่องอื้อฉาวไม่มีทางขาดอยู่แล้ว รู้จักหลี่เถิงเซียวไหม?”ฉีเวินเหยียนเปลือกตาไม่แม้แต่จะกระพริบ “ไม่รู้จัก”“อ้อ ก็จริง ไอ้หมอนั่นมันย้ายมาตั้งรกรากต่างแดนตั้งนานแล้ว นายคงไม่เคยเจอ แต่หลี่เว่ยนายคงน่าจะรู้จักนะ ตอนมัธยมปลายหมอนั่นโดนนายซัดไปหนหนึ่ง จนต้องย้ายโรงเรียนบินหนีไปต่างประเทศ นายยังจำได้ไหมล่ะ?”ชื่อหลี่เว่ยนี้ ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้างถ้าไม่ยกขึ้นมาพูด ฉีเวินเหยียนแทบจะจำคน ๆ นี้ไม่ได้แล้ว“เขาเกี่ยวข้องอะไรกับหลี่เว่ย?”“ก็พี่

หลังจบการประชุม ฮั่วจินเฉินก็เดินตรงกลับไปยังห้องทำงานในตอนนั้นเอง เสิ่นชูก็ส่งข้อความตอบกลับมาพอดี【คงไม่ใช่หรอกนะ ถ้างั้นเนื้อหาที่ฉันส่งหาคุณก็โดนเห็นหมดเลยสิ?!】ฮั่วจินเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ อดไม่ได้ที่จะพิมพ์แกล้งเธอ: 【ก็เกือบ ๆ นั่นแหละ】เสิ่นชู: 【……】เสิ่นชูนอนหงายอยู่บนเตียง จินตนาการถึงบรรยากาศภายในห้องประชุมออกเลยทีเดียวหวังว่าวันข้างหน้าคำพูดพวกนี้จะไม่แว่วไปถึงหูพี่ชายของเธอนะ!ยามราตรีภายนอกหน้าต่างเริ่มมืดมิด ทั่วบริเวณเงียบสงบและร่มรื่น มีเพียงเสียงนกส่งเสียงร้องแว่วมาเป็นพัก ๆเสิ่นชูเปิดหน้าต่างออก ลมยามค่ำคืนพัดโชยเข้ามาภายในห้อง หอบเอาความเย็นฉ่ำเข้ามาเต็มเปี่ยมเธอมองออกไปไกลยังผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว จู่ ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกอยากให้เขามาอยู่เคียงข้างขึ้นมา...โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นเบา ๆสายวิดีโอคอลจากฮั่วจินเฉินเด้งแจ้งเตือนขึ้นบนหน้าจอได้จังหวะพอดีช่างมาได้ถูกเวลาจริง ๆ!เสิ่นชูจัดแจงอารมณ์เล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย ฮั่วจินเฉินยังคงอยู่ในห้องทำงาน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ไว้ ส่วนอีกมือที่ว่างก็กำลังเซ็นเอกสารอยู่เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ “ยุ่ง

“ชื่อ ‘ราชาองค์แรก’ ในห้องไลฟ์นี่คือน้องสาวของนายสินะ? ตั้ง ID ได้ไม่เลวเลย” ซูเค่ออ่านคอมเมนต์ไปพลาง เช็กบัญชีของเสิ่นชูไปพลางฉีเวินเหยียนขมวดคิ้ว “อย่าให้เธอก็จำนายได้ล่ะ”“เธอไม่ได้รู้จักฉันสักหน่อย”“นั่นมันบัญชีของฉัน” น้ำเสียงของฉีเวินเหยียนแฝงความเอือมระอาเล็กน้อยซูเค่อตวัดสายตามองเขา “บัญชีอวตารเพิ่งสมัครสด ๆ ร้อน ๆ ของนาย ไม่มีข้อมูลอะไรสักอย่าง เธอจำได้ก็บ้าแล้ว!”ซีซือเห็นว่าอีกฝ่ายเปย์ของขวัญมาให้แล้ว หากปฏิเสธตอนนี้...เงินรางวัลส่วนใหญ่น่าจะโดนแพลตฟอร์มหักส่วนแบ่ง เท่ากับว่าเธอต้องควักเนื้อจ่ายเอง!เอาเถอะ“ได้ค่ะ คุณอยากให้ฉันลอกเลียนแบบภาพไหนคะ”ซูเค่อหันไปมองคนที่อยู่ข้างกาย พลางยักคิ้ว “อืม นายว่าไงล่ะ?”ฉีเวินเหยียนเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เอ่ยปาก Water Lilies”ซูเค่อพิมพ์ส่งลงไปในหน้าจอ จากนั้นก็เอ่ยถามขึ้นกะทันหัน “นายไม่กังวลจริง ๆ เหรอว่าเธอจะวาดได้ไม่ดี? นี่ยังไงก็เป็นผลงานของปรมาจารย์ระดับโลก ต่อให้เป็นนักเรียนระดับท็อป ๆ ของวิทยาลัยศิลปะมาลอกเลียนแบบ ก็ทำได้แค่เลียนแบบโครงร่างภายนอกเท่านั้นแหละ”ฉีเวินเหยียนพลิกอ่านนิ