เสิ่นชูเกือบจะพ่นชานมพุทราจีนที่เพิ่งดื่มเข้าไปออกมา สาวน้อยคนนี้ช่างใจกล้าเปิดเผยเสียจริงหลังจากพูดคุยกันไปได้ร่วมครึ่งชั่วโมง ฮั่วจินเฉินก็กลับมา พอเขาก้าวพ้นประตูบ้าน หลี่ลี่ก็ลุกขึ้นยืนพลางส่งยิ้มให้ทันที “พี่คะ”สายตาของฮั่วจินเฉินมองข้ามหลี่ลี่แล้วไปหยุดลงที่ใบหน้าของเสิ่นชู เขาเดินตรงปรี่เข้ามาหาเธออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอื้อมมือไปรับแก้วเปล่าในมือของเธอ แล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชาข้าง ๆ“ไหนว่านอนกลางวันอยู่ไง? โดนกวนจนตื่นเหรอ?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเสิ่นชูกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย แต่หลี่ลี่ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “พี่คะ หมายความว่ายังไงกัน ฉันไม่ได้กวนพี่สะใภ้ตื่นสักหน่อย! พี่มีอคติกับฉันชัด ๆ!”พอพูดจบ เธอยังไม่ลืมที่จะคว้าแขนของเสิ่นชูไว้ “พี่สะใภ้ ดูเขาสิคะ!”“ไปออดอ้อนคนแซ่กู้โน่นไป”“ไม่ไปหรอก!”เสิ่นชูได้แต่ยกมือกุมขมับอย่างจนใจ “ยอมใจพี่น้องคู่นี้จริง ๆ เลย”หลี่ลี่อยู่ร่วมโต๊ะทานอาหารเย็นด้วย ทว่าตลอดช่วงเวลาที่รับประทานอาหาร เธอกลับมีท่าทางใจลอยและมีเรื่องให้คิดเต็มหัวไปหมดเสิ่นชูย่อมมองออกว่าเธอกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ “เรื่องงานหมั้นของตระกูลกู้ตอนนี้แพร่สะพ
Leer más