Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 811 - Capítulo 820

แววตาของหลี่ม่านยวี่ฉายประกายความผิดหวังวูบหนึ่ง “อย่างนี้นี่เอง…”คงเป็นเพราะในอดีตเธอทำเรื่องเกินกว่าเหตุไว้มากเกินไป อีกฝ่ายถึงยังจำความผิดบาปของ “แม่สามีใจร้าย” อย่างเธอได้ฝังใจ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เสิ่นชูกับลูกชายของเธอยังคงอยู่ในสถานะหย่าร้างกันอยู่อีกด้วย!พอนึกถึงตรงนี้ ก็รู้สึกว่าลูกชายตัวเองไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย หลี่ม่านยวี่จึงด่ากราดขึ้นมาทันควัน “วัน ๆ แกทำอะไรอยู่ห๊ะ? เขาก็อุตส่าห์อุ้มท้องลูกของแกอยู่ทั้งคน ยังไม่รีบพาเขาไปจดทะเบียนสมรสใหม่ให้เรียบร้อยอีกล่ะ! ถ้าวันไหนเด็กคลอดออกมาแล้วไม่ยอมรับแกเป็นพ่อ แกก็ไปตายซะไป๊!”สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งตกใจกับท่าทีอันดุดันของเธอฮั่วจินเฉินเองก็เกือบจะสำลักน้ำชาในปาก พอมองดูผู้เป็นแม่ที่เปลี่ยนสีหน้าไวยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ก็ทำได้เพียงหัวเราะออกมาอย่างจนปัญญาด่าก็ส่วนด่า แต่ในใจของหลี่ม่านยวี่ก็รู้ดีว่าเรื่องนี้แต่เดิมทีเป็นความผิดของเธอเอง เธอจึงถอนหายใจยาว “ถ้าเธอยอมยกโทษให้ฉัน ต่อให้ต้องไปคอยรับใช้ปรนนิบัติเธอไปตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือ ฉันก็ยินดี”ฮั่วจินเฉินหลุดหัวเราะเสียงดัง ปลายนิ้วแตะฝาถ้วยชาไว้ “คุณแม่จะไปคอ

เสิ่นชูหลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียงดัง “ถ้าอย่างนั้นคงต้องให้คุณเป็นห่วงต่อไปอีกสักพักแล้วล่ะค่ะ รอให้สิทธิบัตรอนุมัติลงมา ฉันยังต้องเตรียมการเรื่องการผ่าตัดอีก”ฮั่วจินเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “จะยุ่งมากไหมครับ?”“ฉันจะจัดสรรเวลาให้ตัวเองได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แน่นอนค่ะ ไม่ปล่อยให้เหนื่อยเกินไปหรอก” เสิ่นชูเดินมานั่งลงตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์แล้วรินน้ำใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งแก้ว “แล้วคุณล่ะคะ ที่เมืองจิงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?”เขาตอบรับเสียงทุ้ม “อืม เรียบร้อยดีทุกอย่างครับ”ปลายสายเงียบเสียงไปชั่วครู่ นิ้วมือของเสิ่นชูที่จับแก้วน้ำอยู่เกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบาลง “ฮั่วจินเฉิน… ความจริงแล้วฉันไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเองเลย ฉันไม่ได้จับมีดผ่าตัดมานานมากแล้ว ก็เลยแอบกลัวอยู่บ้าง”ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มต่ำอันหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวของเขาก็ดังแว่วมาจากหูโทรศัพท์ “ความกลัวเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ครับ แต่เรื่องราวมากมายในชีวิตก็ย่อมมีเวลาที่ต้องก้าวข้ามมันไปให้ได้ อีกอย่าง คุณไม่ได้กำลังทำเรื่องนี้อยู่ตัวคนเดียวสักหน่อย ข้างหลังของคุณยังมีผู้คนอีกมากมายคอยสนับสนุนอยู่แท้ ๆ คุณหม

ซูซิ่นเฉิงรับเอกสารในมือของเธอมา พลางอธิบายว่า “ฉันอยู่แผนกผลิตค่ะ แต่ยังไม่ใช่พนักงานประจำ ยังอยู่ในช่วงทดลองงานอยู่เลย”“อ๋อ!” หลี่ลี่ร้องอย่างเข้าใจ จากนั้นจึงเหลือบมองป้ายพนักงานของเธอแวบหนึ่ง ก็พบว่าเป็นพนักงานฝึกงานของแผนกผลิตจริง ๆ “เมื่อกี้ต้องขอโทษจริง ๆ นะ ฉันรีบเดินเร็วไปหน่อยเลยชนเข้ากับเธอ เธอไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่ไหม?”ซูซิ่นเฉิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ”“แบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ จริงสิ ฉันชื่อหลี่ลี่นะ อยู่แผนกควบคุมคุณภาพ ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”เมื่อต้องเผชิญกับความกระตือรือร้นและเป็นมิตรของหลี่ลี่ ซูซิ่นเฉิงจึงเผยรอยยิ้มออกมาเช่นกันเพียงแต่เดิมทีเธอตั้งใจคิดหาทางเข้าหาอยู่แล้ว การที่ทุกอย่างเป็นไปเช่นนี้จึงช่วยประหยัดเวลาและแรงของเธอไปได้ไม่น้อยเลย…หวังน่าคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของโรงงานผลิตยาอยู่ในเงามืดมาตลอด แม้จะไม่เข้าใจการกระทำเหล่านี้ของหลี่ลี่ แต่ก็ยังเลือกที่จะให้ความเคารพในการตัดสินใจในเมื่อประธานฮั่วเลือกที่จะส่งเธอไป ย่อมต้องมีเหตุผลของเขาอย่างแน่นอนใช่ไหม?แต่หลี่ลี่ก็ทำตัวเอิกเกริกและเปิดเผยเกินกว่าที่เธอคาดการณ์ไว้

ซูซิ่นเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ให้ฉันพาเธอไปด้วยเหรอคะ?”ผู้จัดการเฉินแค่นเสียงฮึ “ยัยนั่นไม่ได้บอกเองหรอกเหรอว่ารู้จักคนของตระกูลกู้น่ะ? จริงหรือมั่ว ถึงวันนั้นก็รู้แจ้งเห็นจริงแล้วไม่ใช่หรือไง?”ไม่กี่วันต่อมา งานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อความร่วมมือระหว่างบริษัทยาหยุนซานและกลุ่มวิจัยยาแห่งเมืองเจียงเฉิงถูกจัดขึ้นที่ห้องอาหารจีนของตึกเซ็นจูรี บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่จุได้ยี่สิบที่นั่ง บริกรสองสามคนกำลังจัดวางจานชามและแก้วไวน์อย่างเป็นระเบียบคนจากกลุ่มวิจัยยายังมากันไม่ครบ คนที่มาถึงก่อนจึงยังไม่ได้ขึ้นโต๊ะอาหาร ต่างพากันนั่งพูดคุยรออยู่ที่โซนรับรองด้านนอกแน่นอนว่า คนที่มีสิทธิ์นั่งพูดคุยกันในโซนโซฟานั้น ล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงที่มีตำแหน่งไม่ธรรมดาของหยุนซานทั้งสิ้น แม้กระทั่งผู้จัดการเฉินเองก็ทำได้เพียงยืนเกาะกลุ่มพูดคุยอยู่ริม ๆ กับผู้จัดการฝ่ายคนอื่น ๆหลี่ลี่เดินตามซูซิ่นเฉิงไปกล่าวทักทายตัวแทนจากแผนกต่าง ๆ จนครบทุกคน หลังจากทั้งสองคนเดินเลี่ยงมาตรงมุมห้อง หลี่ลี่ถึงได้กระซิบถามเสียงเบา “ก็แค่กินข้าวร่วมกันมื้อเดียวไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมีคนมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ?”ซูซิ่นเฉิงยักไหล่ “หยุนซานให้

เธอเคยไปบอกเขาตอนไหนกันว่าตัวเองรู้จักกู้ฉือจวิน?ไม่สิ เรื่องที่เธอบอกว่ารู้จักกับกู้ฉือจวิน มีเพียงซูซิ่นเฉิงคนเดียวเท่านั้นที่รู้…ยังไม่ทันที่หลี่ลี่จะเรียบเรียงความคิดให้กระจ่าง กู้ฉือจวินก็เดินเคียงข้างคนอื่น ๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้วแพขนตาของหลี่ลี่สั่นไหวเบา ๆ เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขา ฝ่ายตรงข้ามก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับมีเสียงถอนหายใจแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยปาก หลี่ลี่ก็ชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาก่อน “ฉันเคยทำงานพาร์ตไทม์ที่บริษัทของประธานกู้มาก่อนค่ะ ก็เลยเคยพบหน้าประธานกู้อยู่สองสามครั้ง”คิ้วของกู้ฉือจวินที่เดิมทีประดับด้วยรอยยิ้มเฉื่อยชา พลันหุบความโค้งมนอันเหินห่างนั้นลงในชั่วพริบตาเมื่อได้ยินคำพูดของเธอผู้จัดการเฉินทำหน้าสงสัย “คุณเคยทำงานพาร์ตไทม์ที่บริษัทของประธานกู้ด้วยเหรอ?”“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยฉันก็ทำตัวขี้เกียจอยู่บ้าน ผู้ใหญ่ในบ้านทนดูไม่ไหว ก็เลยไล่ให้ฉันออกมาหาประสบการณ์ข้างนอก นี่ไงคะ ก็เลยได้ไปทำงานที่บริษัทของประธานกู้อยู่ช่วงหนึ่ง” หลี่ลี่แต่งเรื่องได้อย่างเป็นวรรคเป็นเวร มีหัวมีท้ายอย่างสมบูรณ์แบบ แถมยัง