ทว่าผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเดียว สีหน้าของหลี่ลี่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “วันนี้นายหยุดงานเหรอ?”เสี่ยวหลิงวางช่อดอกไม้ไว้ที่หัวเตียง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เฝ้าไข้พร้อมกับพยักหน้ารับ “วันนี้ห้องทดลองไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่ครับ ศาสตราจารย์กู้เลยอนุมัติวันลาให้ผม”พอเอ่ยถึงกู้ฉือจวิน แววตาของหลี่ลี่ก็มีความคาดหวังจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างของเสี่ยวหลิง เธอก็เดาผลลัพธ์ได้ทันทีคงเป็นเพราะไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าคนอื่น เธอจึงเค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วพูดเยาะเย้ยตัวเอง “ช่างเถอะ ต่อให้เขารู้เรื่องเข้า ก็คงไม่สนใจไยดีความเป็นความตายของฉันหรอก”เสี่ยวหลิงถามขึ้น “ตอนนี้ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ?”“ก็ไม่เป็นไรนี่”“แล้วทำไมถึงต้องแอดมิตเข้าโรงพยาบาลล่ะครับ?”หลี่ลี่เอนกายพิงหัวเตียง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันอยากนอนพักดูอาการที่โรงพยาบาลเองต่างหากล่ะ”เสี่ยวหลิงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่ออีกท้ายที่สุดแล้ว คำตอบมันก็เด่นชัดอยู่ทนโท่แล้วนี่นะผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ “ผมขอเสียมารยาทถามคำถามสักข้อได้ไหมครับ?”“ถา
Leer más