Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 821 - Capítulo 830

เมื่อหลี่ลี่เอ่ยถามผู้จัดการเฉินสีหน้าของเขาก็พลันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนแห้ง ๆ แล้วยกถ้วยชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปากอธิบาย “ก็คือยาที่ใช้สำหรับรักษาโรคมะเร็งน่ะครับ”“อ้อ ยานี้มันทำไมเหรอคะ?”เมื่อผู้จัดการเฉินเห็นว่าเธอไม่เพียงแต่ไม่รู้เรื่องราว แต่ยังไม่เข้าใจแม้กระทั่งเรื่องกลไกของยา เขาก็ลอบถอนหายใจ ทั้งยังแอบดีใจอยู่ลึก ๆ “จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ” เขาถอนหายใจออกมายาวเหยียด ใบหน้าฉายร่องรอยความสะเทือนใจ “ในโรงงานมียาทรงประสิทธิภาพอยู่ล็อตหนึ่ง แต่อนุมัติไม่ผ่านเสียที คุณเองก็รู้อยู่ว่ามาตรฐานโรงงานผลิตยาสูงและเข้มงวดมาก โดยเฉพาะช่วงนี้ที่กระแสปราบปรามยาปลอมกำลังมาแรง ยาล็อตนี้เป็นยาทรงประสิทธิภาพแบบไม่ใช่ยาต้นแบบ พอไม่ได้ผ่านช่องทางที่ถูกต้องตามกฎหมาย มันก็เลยยิ่งผ่านการพิจารณาอนุมัติได้ยาก”“ยาทรงประสิทธิภาพที่ไม่ใช่ยาต้นแบบ... มันคือยาปลอมเหรอคะ?”“เอ๋ ตัวแทนหลี่ คำนี้พูดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เด็ดขาดเลยนะครับ!” ผู้จัดการเฉินปาดเหงื่อพลางรีบร้อนอธิบาย “ยาล็อตนี้ไม่ใช่ยาปลอม แต่มันเทียบเท่ากับยาเลียนแบบ ถึงราคาจะไม่เหมือนกับยาต้นแบบ แต่ประสิทธิภ

เธอไม่เคยเกรงกลัวความอับอายขายหน้าทว่าคนที่เธอไม่ควรจะขายหน้าต่อหน้าเขามากที่สุดก็คือเขา!ภายในห้องทำงานของผู้จัดการเฉิน ซูซิ่นเฉิงกำลังรายงานเบาะแสข้อมูลทั้งหมดที่ตนเองรับรู้ให้ฟังนิ้วมือของผู้จัดการเฉินเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ จิตใจที่เคยเต็มไปด้วยความคลางแคลงและหวาดระแวง บัดนี้ร่องรอยความล้ำลึกบนใบหน้าพลันสลายหายไปในพริบตาเมื่อได้ฟัง “เอาเถอะ แค่เด็กวัยรุ่นที่เก็บซ่อนความรู้สึกไม่เป็น ดูท่าคงไม่ได้ลึกล้ำซับซ้อนอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ ซูเฉิง เธอไปติดต่อเหล่าสวีบอกให้เตรียมตัวให้พร้อม”เหล่าสวีก็คือชายคนที่เคยพบกับเธอและผู้จัดการเฉินที่โรงอาบน้ำเมื่อครั้งก่อนนั่นเองเมื่อเห็นว่าซูซิ่นเฉิงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ผู้จัดการเฉินจึงชำเลืองสายตามองเธอ “ทำไมล่ะ เธอคงไม่ได้เกิดใจอ่อนขึ้นมาหรอกนะ?”“...เปล่าค่ะ”“เปล่าก็ดีแล้ว” ผู้จัดการเฉินเอนหลังพิงเก้าอี้ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง เขาหมุนเก้าอี้ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วพ่นควันออกมาคำหนึ่ง “ถ้าเธออยากรู้ที่มาที่ไปของตัวเอง ทำตามที่ฉันบอกรับรองไม่ผิดพลาด”ซูซิ่นเฉิงหลุบเปลือกตาลงพลางพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”เมื่อเธอเดินออกจากห้อง

เสิ่นชูก้มลงมองหน้าท้องที่นูนขยายของตนเองฝ่ามือของเธอทาบทับลงบนนั้น กระทั่งยังสัมผัสได้ถึงแรงดิ้นของเด็กในครรภ์อยู่เป็นระยะ ๆ ราวกับว่าเด็กน้อยได้รับรู้สิ่งที่พูดกันเมื่อครู่นี้จริง ๆ ครู่ต่อมา ฮั่วจินเฉินและเสิ่นชูกำลังเดินลงมาจากชั้นบน เสิ่นชูเดินช้าลงเล็กน้อย เธอเอาแต่ก้มหน้ามองบันไดใต้ฝ่าเท้า ทว่าแท้ที่จริงแล้วความรู้สึกภายในใจยังคงไม่สงบลงเลยเมื่อเดินมาถึงบริเวณลานบ้าน ฮั่วจินเฉินหันกลับมามอง พอเห็นเธอเลื่อนลอย จึงหยุดก้าวเท้าเพื่อรอเธอ “เหนื่อยไหม?”เสิ่นชูส่ายหัวปฏิเสธ“ฮั่วจินเฉิน” เธอเอ่ยทักเรียกเขา พลางเงยหน้าขึ้น ดวงตาพลันสว่างไสวระยิบระยับ “คุณว่าเด็กในท้องของฉันจะเป็นแฝดชายหญิงหรือเปล่า?”ฮั่วจินเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ “คำพูดของแม่ คุณเก็บเอามาเชื่อเป็นจริงเป็นจังเลยเหรอ?”“ก็แค่อยากจะลองเสี่ยงดวงดูหน่อยนี่” เสิ่นชูเอ่ยกลั้วยิ้ม “พอดีเลย ไม่ว่าเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงฉันก็ชอบทั้งนั้น”ฮั่วจินเฉินพยักหน้า “คุณว่ายังไงก็อย่างนั้นแหละ”“ถ้าหากว่าเป็นแฝดจริง ๆ ลูกชายห้ามหน้าตาเหมือนคุณเด็ดขาดเลยนะ”“ทำไมล่ะ?”“ฉันไม่อยากคลอดคนหลายใจออก

หลี่ลี่มองหน้าเขาด้วยสายตางุนงงเหม่อลอย “...นายกำลังปลอบฉันเหรอ?”เขาขานรับในคอคำหนึ่ง “ก็คงงั้นมั้ง”แพขนตาหนาชะอุ่มของเธอหลุบต่ำลงปิดซ่อนความผิดหวังในดวงตาเอาไว้ “ฉันไม่ต้องการให้นายมาปลอบหรอก คำปลอบใจของนายเก็บเอาไปใช้กับคู่หมั้นของนายเถอะ อีกอย่าง หลังจากนี้พวกเราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว”กู้ฉือจวินไม่ได้เอ่ยปากตอบคำใดยามที่หลี่ลี่ลุกขึ้นยืนเตรียมจะผละเดินจากไป เสียงเรียบสงบของเขาก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง “คุณไม่คิดจะถามผมหน่อยเหรอว่าทำไมผมถึงปฏิเสธคุณ?”ฝีเท้าของเธอชะงักกึกเธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงที่เดิม “ทำไม?”“เพราะผมรู้สึกว่า ความชอบที่คุณมีต่อผม มันก็แค่ความวู่วามและความเข้าใจผิดไปเองชั่วครู่ชั่วคราวเท่านั้น”หลี่ลี่ตัวแข็งเกร็งไปครู่หนึ่ง เธอขมวดคิ้วแน่น “นายหมายความว่ายังไง ที่ว่าความชอบของฉันที่มีต่อนายมันเป็นแค่...”“ถ้าอย่างนั้นคุณชอบผมตรงไหนล่ะ?” กู้ฉือจวินเอ่ยย้อนถาม “เป็นเพราะช่วงเวลาที่เมืองเจียงเฉิงผมให้การดูแลคุณเป็นพิเศษอย่างนั้นเหรอ?”หลี่ลี่อ้ำอึ้งไปต่อไม่ถูกประโยคนี้ ราวกับสะกิดจี้โดนจุดสำคัญในใจของเธอเข้าอย่างจังเธอเริ่มชอบกู้ฉือ

หลี่ลี่จ้องมองใบหน้าที่ซีดขาวของเธอ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “เธอเอาเรื่องพวกนี้มาบอกฉัน ไม่กลัวผู้จัดการเฉินเอาเรื่องเธอเหรอ?”ซูซิ่นเฉิงจิ้มเล็บเกร็งจิกเข้าไปในฝ่ามือลึก “ฉันรู้ แต่เธอไม่เหมือนกับเขา เธอไม่ควรต้องถูกลากเข้ามาเสี่ยงอันตรายกับเรื่องนี้ด้วย”“ขอบใจนะ ซูเฉิง” หลี่ลี่กุมมือเธอเอาไว้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม “ขอบใจเธอมากนะที่ยอมบอกเรื่องนี้กับฉัน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันไม่เป็นไรแน่นอน”...ณ ฮั่วซื่อหวังน่าผลักประตูห้องทำงานเข้ามา แล้วเดินตรงเข้าไปหาฮั่วจินเฉิน “ประธานฮั่วคะ ทางหัวหน้าหลี่ปล่อยผ่านการตรวจสอบอนุมัติแล้วค่ะ ยาล็อตนั้นคาดว่าอีกไม่นานก็จะถูกจัดส่งไปตามสถานที่ที่ประธานกำหนดเอาไว้แล้วค่ะ”เมื่อฮั่วจินเฉินได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มออกมาอย่างสงบนิ่ง ปลายนิ้วควงหมุนด้ามปากกาหมึกซึมอย่างคล่องแคล่ว “โรงงิ้วจัดฉากสร้างเวทีเสร็จสรรพแล้ว ตอนนี้เหลือแค่รอคนดูเข้ามาชมเท่านั้น”“ดิฉันจะไปหาคนดูเองค่ะ”“จำไว้ว่าต้องหาคนที่ฉลาดปราดเปรียวสักหน่อยนะ”หวังน่าพยักหน้ารับคำขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น“เข้ามา” ฮั่วจินเฉินวางปากกาหมึกซึมลง น้ำเสียงราบเรีย