Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 831 - Capítulo 840

คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนในห้องประชุมก็เริ่มก้มหน้ากระซิบกระซาบพูดคุยกันทันที บรรดาผู้บริหารที่เคยทะเลาะกันนัวเนียต่างก็ถูกสะกิดให้ตื่น“จริงด้วย ถ้าหากมีใครใช้ช่องทาง ‘การทดลองทางคลินิก’ กับ ‘การจัดสรรฉุกเฉิน’ สองช่องทางนี้ แล้วแอบซ่อนบันทึกเส้นทางการไหลเวียนของยาเอาไว้ในจุดบอดของขั้นตอนการตรวจสอบอนุมัติปกติ ฝ่ายตรวจสอบก็ไม่มีทางตรวจเจอได้แน่นอน” รองประธานที่ดูแลฝ่ายวิจัยและพัฒนาสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขาผุดลุกขึ้นยืนพรวด “แต่การจัดสรรประเภทนี้จำเป็นต้องได้รับการลงนามอนุมัติร่วมกันระหว่างฝ่ายบริหารงานปฏิบัติการและคณะกรรมการจริยธรรมทางการแพทย์...”ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ประธานไต้ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “รายงานการประชุมของคณะกรรมการจริยธรรมเมื่อสัปดาห์ก่อน ใครเป็นคนลงนาม?”ห้องประชุมพลันตกอยู่ในความเงียบกริบทันที กระทั่งเสียงหึ่ง ๆ ของช่องระบายอากาศเครื่องปรับอากาศยังได้ยินชัดเจนผู้จัดการเฉินที่เพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องประชุมได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี หัวใจพลันกระตุกเกร็ง เขาปาดสายตามองไปรอบห้อง ในที่สุดก็หยุดสายตาลงที่หลี่ลี่และหัวหน้าหลี่ซึ่งนั่งมุมห้องหัวหน้าหลี่นั่งหลับตานิ่งพ

หลี่ลี่เอียงหน้าหนี พร้อมกับยกมือขึ้นมาบดบังใบหน้าของตนเอง พลางไม่ลืมที่จะเอ่ยกระซิบกระซาบเร่งเจ้าหน้าที่ตำรวจข้างกาย “รีบไปเร็ว ๆ เข้าค่ะ”ทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจหลุดขำออกมา นี่เป็นครั้งแรกเลยจริง ๆ ที่เคยเจอคนเอ่ยปากเร่งให้พวกเขารีบพาตัวออกไปเร็ว ๆ สายตาของกู้ฉือจวินหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวหลี่ลี่ชั่วครู่ ก่อนจะหันไปพูดคุยกับนายตำรวจหัวหน้าชุด “คงต้องรบกวนพวกคุณช่วยฝากดูแลเธอหน่อยนะครับ”“ไม่เป็นไรครับ รอเธอไปทำบันทึกปากคำกับพวกเรา ทำตามขั้นตอนกระบวนการเสร็จสิ้น ก็เรียบร้อยแล้วครับ”กู้ฉือจวินพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มครั้นรอจนพวกเขาก้าวเดินจากไปแล้ว กู้ฉือจวินจึงหันหน้ากลับไปมองยังห้องประชุมที่ยังคงตกอยู่ในข้อถกเถียง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าสืบเข้าไปด้านในห้องเมื่อประธานไต้เห็นเขาปรากฏตัวขึ้น สีหน้าพลันฉายแววตกตะลึง ก่อนจะค่อย ๆ ผุดลุกขึ้นยืน “ประธานกู้ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ?”“ประธานฮั่วไหว้วานให้ผมมาที่นี่ครับ”บรรดาฝูงชนที่กำลังทะเลาะกันอยู่นั้น ทันทีที่ได้ยินคำว่า “ประธานฮั่ว” หลุดออกมา ก็พากันหยุดปากเงียบเสียงลงทันควัน สายตาจับจ้องรวมอยู่ที่ตัวกู้ฉือจวินเป็นจุ

“พอมีเรื่องให้ช่วยถึงค่อยยอมเรียก ‘พี่’ พอไม่มีเรื่องอะไรก็เรียกฉันว่า ‘คนแซ่ฮั่ว’ ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะ”หลี่ลี่ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนโซฟาแล้วเอ่ยเสียงอู้อี้ “ถ้าอย่างนั้นพี่ก็พูดให้เคลียร์สิคะ ทำไมถึงต้องเจาะจงให้กู้ฉือจวินเป็นคนมารับฉันด้วย?”ฮั่วจินเฉินหันมามองเธอ น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน “เธอก็มีใจให้เขาไม่ใช่เหรอ?”“ฉัน…”“นี่ฉันก็กำลังช่วยเธออยู่นะ เผื่อว่าวันข้างหน้าเขาจะได้กลายมาเป็นน้องเขยของฉันจริง ๆ ไงล่ะ?” ฮั่วจินเฉินเอนกายพิงโซฟา แขนข้างหนึ่งพาดไว้บนพนักพิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ไม่ยี่หระหลี่ลี่อ้าปากค้าง คำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแต่ก็ต้องกลืนกลับลงไป ทว่ายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เธอสะบัดหน้าหนีพลางทำแก้มป่อง “อย่ามาใช้มุกนี้หน่อยเลย! เขาปฏิเสธฉันไปตั้งนานแล้ว และคุณหนูอย่างฉันก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเขาตั้งนานแล้วเหมือนกันย่ะ!”“ไม่พิศวาสเขาแล้วจริง ๆ เหรอ?” ฮั่วจินเฉินยิ้มพลางถามย้อนเธอพูดประชดประชัน “ก็ต้องไม่พิศวาสอยู่แล้วสิ!”“ถ้าอย่างนั้น… ก็ได้ ฉันจะโทรหาเขาเดี๋ยวนี้แหละ บอกเขาว่าเธอไม่ได้พิศวาสเขาแล้ว” ฮั่วจินเฉินแกล้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดโ

พอเสิ่นชูเห็นรูปถ่ายบนหน้าจอ ก็ตกใจจนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา ด้วยความกลัวว่าตัวเองจะดูผิดไป จึงรีบคว้าโทรศัพท์มาเพ่งมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกรอบ ก่อนจะโพล่งออกมา “เป็นเธอจริง ๆ ด้วย!”“คุณแน่ใจนะ?”เสิ่นชูพยักหน้า “แน่ใจค่ะ เป็นเธอจริง ๆ” พูดจบ เธอก็รีบซักไซ้ต่อ “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ?”ฮั่วจินเฉินดึงโทรศัพท์กลับคืนมา “คดียาปลอมของหยุนซานรอบนี้ เธอมีส่วนพัวพันอยู่ด้วยน่ะครับ”“จะเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง…” เสิ่นชูถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ เธอคิดไม่ตกว่าทำไมซูซิ่นเฉิงถึงเข้าไปพัวพันกับคดียาปลอมได้ และยิ่งไม่เข้าใจว่าในเมื่ออีกฝ่ายกลับมาแล้ว ทำไมถึงไม่ติดต่อหาเธอเลยพอนึกถึงคำพูดที่เสี่ยวเหวินเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ ยิ่งคิดลึกลงไปเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมากขึ้นเท่านั้นในเมื่อซูซิ่นเฉิงกลับประเทศมาแล้ว ทำไมถึงไม่กลับไปหาพ่อแม่ของตัวเอง? เธอใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองจิง แต่กลับไม่เคยติดต่อหาเธอ แม้กระทั่งเสี่ยวเหวิน หรือแม้แต่พ่อแม่แท้ ๆ ของซูซิ่นเฉิงเองก็ไม่เคยได้รับการติดต่อเลยสักครั้ง นี่มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?ฮั่วจินเฉินมองดูคิ้วที่ขมวดมุ่นของเธอ พลางเอ่ยขึ้นช

เสิ่นชูได้รับข้อความจากฮั่วจินเฉิน ถึงเพิ่งได้รู้ความจริงว่าซูซิ่นเฉิงความจำเสื่อมนี่จึงเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลว่า ทำไมซูซิ่นเฉิงถึงไม่ยอมติดต่อหาพ่อแม่ และไม่ยอมติดต่อหาเธอหรือเสี่ยวเหวินเลยแม้แต่ครั้งเดียวแล้วเธอต้องไปเผชิญกับเรื่องเลวร้ายอะไรมากันแน่ ถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้ในปัจจุบัน?เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ในใจของเสิ่นชูทั้งรู้สึกเห็นใจและเจ็บปวดแทนอย่างยิ่ง ไข่มุกเม็ดงามผู้สูงส่งแห่งตระกูลซูในอดีต บัดนี้กลับต้องตกระกำลำบากหลบหนีไปถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แถมยังเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด หากสองสามีภรรยาตระกูลซูได้ล่วงรู้ความจริงเข้า คงต้องปวดใจจนแทบแหลกสลายเป็นแน่แต่อย่างไรก็ตาม เธอได้ไหว้วานให้เสี่ยวเหวินช่วยจัดแจงที่พักและดูแลสองสามีภรรยาตระกูลซูเป็นอย่างดีแล้ว รอจนกระทั่งหาตัวซูซิ่นเฉิงพบ ก็จะได้ให้ครอบครัวของพวกเขาได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที…เสี่ยวเหวินจัดแจงให้สองสามีภรรยาตระกูลซูเข้าพักในห้องพักพนักงานที่โรงพยาบาลจัดสรรให้เธอคุณนายซูและประธานซูสลัดคราบความหรูหราสง่างามในอดีตทิ้งไปจนหมดสิ้น เวลานี้ดูไม่ต่างอะไรกับคนวัยกลางคนธรรมดาทั่วไปเลยแม้แต่น้อย หรือกระทั