บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 841 - บทที่ 850

เพื่อนร่วมงานชายช่วยเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้เธอ ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถ จู่ ๆ หัวหน้างานก็เดินเข้ามาเรียกไว้ “เสี่ยวหลี่”เธอหันกลับมาด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอคะ?”“ฉันก็กำลังจะกลับพอดี ทางเดียวกันขอติดรถไปด้วยคนสิ” หัวหน้างานพูดพลางตบบ่าเพื่อนร่วมงานชายเบา ๆ “ขอติดรถไปด้วยคนนะ”“แต่ว่า…”เดิมทีทางกลับบ้านของหัวหน้างานมันไม่ได้ผ่านทางนี้เลยสักนิด!ทว่ายังไม่ทันที่เพื่อนร่วมงานชายจะได้เอ่ยปากแย้ง หัวหน้างานก็กวักมือเรียกให้หลี่ลี่ไปนั่งเบาะหลัง ส่วนตัวเองก็เปิดประตูนั่งลงตรงเบาะหน้าข้างคนขับหน้าตาเฉยระหว่างทาง หัวหน้างานสั่งให้เพื่อนร่วมงานชายแวะส่งหลี่ลี่ก่อน พอรถแล่นมาถึงจุดหมายปลายทาง หลี่ลี่ก็กล่าวขอบคุณแล้วลงจากรถเดินจากไปเมื่อมองดูแผ่นหลังของหลี่ลี่ที่ลับหายเข้าไปในทางเข้าเขตหมู่บ้านวิลล่าหรู หัวหน้างานก็ยกมือขึ้นฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเพื่อนร่วมงานชายดังป๊าบ “ไอ้หนุ่ม แกแอบชอบเธอเข้าแล้วใช่ไหมล่ะ?”“…เปล่านะครับ” เพื่อนร่วมงานชายแก้ตัวอย่างเก้อเขินทันควัน“พอเลย ไม่ต้องมาทำเป็นเหนียมอายปิดบัง เธออยู่คนละระดับกับพวกเราเลยนะเว้ย อีกอย่าง เธอน่ะมีเจ้าของหัวใจแล้ว”เพ

เสิ่นชูนั่งรอข่าวคราวอย่างเงียบสงบอยู่ภายในวิลล่าฮั่วจินเฉินนั่งอยู่ข้างกายเธอ เมื่อสัมผัสได้ถึงความกังวลและตึงเครียดของเธอ จึงวางฝ่ามืออุ่นทาบลงบนหลังมือของเธอเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้เธอสบายใจในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น แม่บ้านที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานจึงวางมือแล้วเดินไปเปิดประตูหลังจากฝางถัวและหวังน่าพาคนเดินเข้ามาด้านใน เสิ่นชูก็ลุกขึ้นยืนทันที สายตาจับจ้องเขม็งไปที่ร่างของซูซิ่นเฉิงซึ่งยืนอยู่ข้างหลังคนทั้งสองซูซิ่นเฉิงกวาดสายตามองสำรวจรอบห้องนั่งเล่นรอบหนึ่งก่อน ในที่สุดสายตาจึงเบนมาประสานเข้ากับสายตาของเสิ่นชูเธอชะงักนิ่งไปในคราแรก ความรู้สึกยากจะอธิบายผุดขึ้นมาในก้นบึ้งหัวใจ คนตรงหน้าช่างดูคุ้นเคยและอบอุ่นสนิทสนมอย่างน่าประหลาด ถึงขนาดทำให้เธอยอมลดกำแพงและปลดความระแวดระวังลงได้อย่างง่ายดายเสิ่นชูค่อย ๆ ขยับก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้เธอ น้ำเสียงสั่นเครือและแหบพร่า “ซินเฉิง… ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ…”ซูซิ่นเฉิงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ซินเฉิง… ซินเฉิงงั้นเหรอ…ชื่อเรียกนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน!“คุณ… คือใครคะ?”“ฉันชื่อเสิ่นชู”เธอพึมพำคำว่า “เสิ่นชู” ซ้ำไปซ้ำมาใน

คุณนายซูเดินออกมาจากในห้องเพื่อขอคุยกับเสิ่นชูตามลำพัง หลังจากเสี่ยวเหวินเดินกลับเข้าห้องไป คุณนายซูก็แทบจะทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น เสิ่นชูรีบเข้าไปประคองร่างของเธอไว้ได้ทันท่วงที “คุณนายซูคะ นี่คุณกำลังจะทำอะไรคะ?”“คุณนายฮั่วคะ เรื่องราวในอดีตต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ ตอนนั้นตระกูลซูถูกผลประโยชน์ชั่ววูบบดบังดวงตาไปจริง ๆ หากตอนนั้นพวกเราไม่วู่วามบุ่มบ่ามขนาดนั้น บางทีเรื่องราวหลังจากนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น” ในดวงตาของคุณนายซูเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อตนเอง เธอเอามือกุมหน้าอกที่ปวดร้าว “นับตั้งแต่ลูกสาวคนโตจากไป พวกเราก็ละเลยความรู้สึกของซิ่นเฉิงไปจริง ๆ การที่เธอต้องกลายมาเป็นแบบนี้ในทุกวันนี้ แท้จริงแล้วก็ต้องโทษพวกเรา เป็นพวกเราคนเป็นพ่อเป็นแม่เองที่ทำร้ายเธอ!”เสิ่นชูช่วยพยุงแขนของเธอไว้ “คุณนายซูคะ…”“ครั้งนี้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะขอบคุณคุณยังไงดี ถ้าต้องแลกด้วยชีวิตของฉัน ฉันก็ยินยอมโดยไม่เสียดายเลยค่ะ!”“คุณพูดเกินไปแล้วค่ะ” เสิ่นชูเข้าใจความรู้สึกของคุณนายซูดี “ในฐานะเพื่อนของซิ่นเฉิง การได้เห็นครอบครัวของคุณได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ฉันก็ดีใจมากแล้วค่ะ คุณไม่ได้ติดค้างอะไรฉัน

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ความจริงแล้วฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเอง…”“เดี๋ยวก่อน” เสิ่นชูยกมือขึ้นเบรกคำพูดของเสี่ยวเหวิน “พี่กำลังถามพวกเราว่าเริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วปิดบังพี่มานานแค่ไหนแล้วต่างหาก?”เสิ่นฮ่าวตอบเสียงอ่อย “ก็ไม่นานเท่าไหร่ครับ… สักปีหนึ่งได้แล้วมั้งครับ”“ปีหนึ่งเนี่ยนะ?” เสิ่นชูหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ “ปิดบังพี่มาตั้งปีหนึ่ง ยังกล้าบอกว่าไม่นานอีกเหรอ?”ทั้งสองคนรีบก้มหน้างุด ราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิดเสิ่นชูพลันนึกย้อนไปถึงเมื่อครึ่งปีก่อน ตอนที่เสิ่นฮ่าวนวดแป้งทำเส้นบะหมี่แล้วคุยโทรศัพท์กับเสี่ยวเหวินแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในพริบตานั้นก็กระจ่างแจ้งแก่ใจ “เอาเถอะ โทษพี่เองที่เป็นพี่สาวแล้วไม่ค่อยได้ถามไถ่เรื่องส่วนตัวของเรา น้องชายตัวเองกับเพื่อนสนิทคบกันแท้ ๆ กลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ช่างล้มเหลวสิ้นดี”แพขนตาของเสี่ยวเหวินสั่นไหว เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “พี่เสิ่นชูคะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉัน…”“เธอจะมาขอโทษทำไมกัน พี่แค่เคืองที่พวกเราร่วมมือกันปิดบังพี่ต่างหาก!”เสี่ยวเหวินชะงักไปในตอนนี้เสิ่นฮ่าวถึงค่อยเงยหน้าขึ้น “พี่ครับ พี่ยินยอมให้พว

หลังจากรับประทานอาหารค่ำเสร็จ คณะเดินทางก็มาถึงโรงแรมที่พักในเวลาที่ดึกมากแล้วเนื่องจากห้องพักมีไม่เพียงพอ จึงจำเป็นต้องจัดให้พักคู่สองคนต่อหนึ่งห้อง หลี่ลี่จึงได้จับคู่พักอยู่ห้องเดียวกับเพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งสภาพความเป็นอยู่ของโรงแรมแห่งนี้เรียบง่ายและทรุดโทรมเป็นอย่างยิ่ง ในอากาศลอยฟุ้งไปด้วยกลิ่นอับชื้นของห้องที่ไม่มีคนอยู่อาศัยมาเป็นเวลานาน นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลี่ลี่ต้องมาพักในสถานที่ซอมซ่อและคับแคบขนาดนี้ เธอลูบคลำผ้าปูที่นอนที่ผ่านการซักฟอกมาหลายครั้งจนด้ายเริ่มรุ่ยหลุดออกมา แล้วกวาดสายตามองห้องน้ำตรงมุมห้องที่มีคราบเหลืองฝังแน่น คิ้วของเธอจึงขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างอดไม่ได้“ตัวแทนหลี่ ตลอดทั้งสัปดาห์นี้พวกเราคงต้องพักอยู่ที่นี่กันแล้วล่ะค่ะ”แม้หลี่ลี่จะไม่ค่อยพอใจกับสภาพแวดล้อมนี้นัก แต่ตัวอำเภอมีขนาดเล็ก ประชากรก็มีไม่มาก การที่มีโรงแรมสักแห่งให้พอได้ซุกหัวนอนก็นับว่าดีมากแล้ว ทำได้เพียงแค่ต้องทนอยู่ไปก่อนเธอยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันรับไหว”พูดพลาง หลี่ลี่ก็วางกระเป๋าสัมภาระลงแล้วนั่งลงบนเตียง เพิ่งจะพลิกเปิดผ้าห่มดู แมลงตัวหนึ่งก็พลันมุดพรวดพร